حرف زیادى براى مذاکره نداشتیم

ساعت شش بامداد به سفارتمان در دمشق رفتم . با شوراى لبنان و حزب الله ملاقات کردم . درباره مسائل لبنان و هواپیماى آمریکایى ربوده شده مذاکره کردیم . از من براى کارهاى جارى نظر خواستند. گفتم هواپیماربایى و گروگان گیرى به ضرر لبنان تمام مى شود بنابراین تلاش نمایند تا سرنخى از آنها پیدا کنند و سعى شود که مساله به خوبى حل شود. جنبه انسانى مساله هم مهم است چون انسان هاى بى گناه و خانواده هایشان از این مساله رنج مى برند.
گروهى از مسئولان سازمان امل آمدند. از کم لطفى جمهورى اسلامى به آنها گله داشتند و از جریان جنگ با فلسطینى ها به نوعى اظهار شرمندگى مى کردند ولى مسئولیت امر را متوجه فلسطینى ها مى دانستند. آنها را نصیحت کردم و گفتم از جریان آقاى موسى صدر در راه تفرقه بین مسلمین و اعراب و مسایل گروهى استفاده نکنند.
علماى لبنان اعم از شیعه و سنى آمدند. مذاکرات طولانى درباره اوضاع لبنان شد. آنها را توصیه به وحدت شیعه و سنى و تحذیر از اختلاف کردم . نوعا آگاه و روشن هستند. آقایان سید فضل الله، شیخ شمس الدین، شیخ سعید شعبان، ماهرحمود و... صحبت کردند.
رهبران فلسطینى «جبهه نجات فلسطین» از مخالفان (یاسر) عرفات هم آمدند و اعلام وفادارى به جمهورى اسلامى و جهاد مسلحانه (با اسرائیل) کردند. با آقاى عبدالحلیم خدام (معاون رئیس جمهور سوریه) ملاقات کردیم و او درباره مسائل لبنان مطالبى گفت . بیشتر مى خواست توجیه کند که سوریه در به کار گرفتن شیعیان در جنگ علیه اردوگاه فلسطینى در بیروت مقصر نیست ولى نتوانست ما را قانع کند.
به مجلس شعبى سوریه رفتیم و با رئیس مجلس و جمعى از نمایندگان سوریه مذاکره کردیم . حرف زیادى براى مذاکره نداشتیم . مجلس سوریه قدرت کمى دارد و همه قدرت ها در دست رئیس جمهور است . آقاى خدام آمد و جواب حافظ اسد را درباره درخواست موشک هاى سام و اسکاد از طرف ما آورد. مشکلات سوریه را گفت و وابستگى شدید سوریه به شوروى را توضیح داد و گفت مى ترسد شوروى ها امکانات را قطع کنند. قانع نشدیم و قرار شد با خود حافظ اسد حرف بزنیم .
براى انجام مصاحبه مطبوعاتى به سفارت (ایران در دمشق) رفتم و با خبرنگاران صحبت کردم و به سوالات پاسخ دادم . نزدیک غروب براى بار دوم با حافظ اسد ملاقات کردیم . بیشتر بحث ما درباره گرفتن موشک هاى سام و اسکاد بود. از شوروى ها مى ترسند که به ما (موشک) بدهند. ما هم دست از اصرار و مطالبه برنداشتیم و گفتیم شرکت با ما در جنگ نیاز به این مقدار مخاطره دارد. قرار شد بیشتر رسیدگى کنند ولى درباره لبنان و آینده عراق و کمیته سه جانبه همکارى با سوریه و لیبى و موارد سیاسى دیگر پیشنهادهاى ما را پذیرفتند.
براى زیارت مرقد مطهر حضرت زینب (س) به زینبیه رفتیم اما به خاطر ازدحام و تظاهرات مردم و اظهار حمایت از جمهورى اسلامى نتوانستیم درست زیارت کنیم و به محل اقامت برگشتیم .
عبدالحلیم خدام آمد و اعلام کرد که آقاى حافظ اسد خواسته ما را در خصوص تحویل موشک هاى سام و اسکاد پذیرفته است . او همچنین درباره روابط ما با شوروى صحبت کرد و گفت تبلیغات شما علیه شوروى و مساله (اشغال) افغانستان (توسط شوروى) مانع گرمى روابط است . گفتیم تبلیغات را ممکن است کم کنیم ولى در مورد افغانستان نمى توانیم کوتاه بیاییم . اشغال یک کشور اسلامى توسط روس ها قابل تحمل نیست و مثل اشغال فلسطین است . سپس ایشان و رئیس مجلس و چند وزیر، ما را تا فرودگاه بدرقه کردند.
او در بین راه گفت که آمریکا به حافظ اسد اطلاع داده اگر گروگان هاى هواپیماربایى در بیروت آزاد شوند زندانى هاى لبنانى در اسرائیل آزاد مى شوند. به مسئولان حزب الله (لبنان) اطلاع دادم و از آنها خواستم براى پیدا کردن ریشه هواپیماربایان و راهکار براى قانع کردن آنها و تکیه بر مسائل انسانى و نیز مخالفت اسلام با ترور و... تلاش کنند.
سه شنبه 4 تیر 1364 ـ 6 شوال 1405
حدود ساعت چهار صبح به وقت تهران، هواپیما به فضاى تهران رسید و بیدارم کردند. نماز صبح را در فرودگاه (مهرآباد) خواندیم . گفتند به تهران گفته شده دیشب ساعت یازده وارد تهران مى شویم و مستقبلان ساعت ها انتظار کشیده اند. این بى نظمى هنگام ورود به لیبى و سوریه هم وجود داشت و ظاهرا مسئول آن وزارت خارجه است .
به منزل آمدیم و تا ساعت هشت صبح خوابیدیم . براى گزارش نتایج سفر به زیارت امام رفتم . امام اظهار خوشحالى کردند و فرمودند سفرهاى شما خوب است ولى تا هواپیما در تهران ننشسته از نظر امنیت اضطراب دارند. به شوراى عالى دفاع رفتیم . نیروى هوایى گزارشى از امکانات براى دفاع داد و مطابق معمول بیشتر روى کمبودها تکیه کردند.
ساعت آخر وقت کار مجلس رسیدم . خانواده هاى شهداى هفتم تیر مهمان مجلس بودند. بعد از دستور براى آنها صحبت کردم و نماز جماعت را با آنها در کتابخانه مجلس خواندیم و براى آنها دوباره صحبت کردم . آنها ناهار مهمان مجلس بودند...