استراتژی برگشت لوله اسلحه(بخش دوم)

اسماعیل شفیعی سروستانی
گروه سیاسی
نمی بایست فراموش کرد که در تمامیت جغرافیای شرق از حاشیه دریای مدیترانه تا منتهاالیه شرق چین تنها ایران است که به دلیل باور ولایی، از ایجاد سازمان “اجتماعی سیاسی” برای محقق ساختن وجوه آفاقی و انفسی دین سخن می گوید و آن را لازمه دینداری می شناسد و درست به همین خاطر هم در ذات خود نوعی رویارویی با عناصر و عوامل کفر و شرک و نفاق در نظر و عمل را می‌پرورد.
آگاهی غرب از:
1- سابقه شکل گیری و اتحاد این سه عنصر (دین و علم و عمل مجاهدانه) در میان سرزمین اسلامی؛
2- لزوم پیوستگی این عناصر برای وقوع یک اتفاق متفاوت و اثرگذار؛
3- استعداد موجود در شیعه خانه اهل بیت علیهم السلام ایران با جمعیتی جوان؛باعث بوده تا همواره با طراحی و برنامه ریزی جدی و همه جانبه درصدد جلوگیری از به ثمر رسیدن نهال “دین داری و علم ورزی و عمل مجاهدانه” در این سرزمین باشند چنانکه قرن هاست که درباره آن هزینه می کنند. بی شک خشکاندن ریشه این نهال و بی ثمر ساختن آن متضمن نشانه رفتن “جوانان سرزمین اسلامی” به قصد گرفتن “جان آنها” است.
این “استراتژی” اصلی غرب مهاجم و طاغی است. همان که هماره درباره اش غفلت شده است.
شاید لازم باشد بار دیگر آنچه در “اندلس” جریان مبارزه غرب مسیحی با مسلمانان برای تصرف اندلس گذشت بازخوانی شود.
در دوره جدید دیگر بار ماجرای حیله وحمله غرب برای تصرف اندلس تکرار می‌شود.
متاسفانه تاکنون به خاطر غفلت دستگاه های فرهنگی مسئول:
1- وجوه این استراتژی شناسایی نشده است؛
2 -“طرح و برنامه های اجرایی” کشف و تشریح و تبیین نگردیده؛
3 -ابزار و آلات و عوامل مجری طرح در میان سرزمین های مسلمان نشین و از جمله ایران شناسایی نشده؛
4- برآورد دقیقی از نحوه عمل و نتایج عملکردهای آن عوامل وجود ندارد؛
5- راه های مقابله، خنثی سازی، ترمیم ضایعات و مسدود ساختن مجاری و منافذ و جبران خسارات جستجو نشده است.
اجازه می‌خواهم عرض کنم، “حمله آغاز شده و دامن گسترده” است. پیش از آنکه حتی یک گلوله شلیک شود.
چنانکه ذکر شد در “استراتژی برگرداندن لوله تفنگ” حداقل چهار طرح نهفته است که همزمان با هم این طرح ها به اجرا در آمده و هرکدام جریانی وسیع را ایجاد کرده‌اند.
گفتگو از هریک از این چهار طرح فرصتی مبسوط را می‌طلبد.
طی دهه سوم انقلاب مجریان طرح چهارم در اقصی نقاط کشورهای اسلامی و از جمله ایران فعالیت های گسترده ای را آغاز کرده اند. مجموعه آثار و منشورات مبلغان تبشیری انجیلی در قالب لوح های فشرده، کتب و جزوات به زبان ها و لهجه های مختلف کردی، عربی، لری، مازندرانی، گیلکی در تیراژی وسیع در میان جوانان منتشر و توزیع شده است. اقداماتی نظیر:
1- سردادن شعار: “پس از مسیحی کردن قاره آفریقا اینک نوبت آسیاست” که از سوی واتیکان به عنوان طرح و برنامه قرن 21 شناسایی شده؛
2- اهتمام کلیسای انجیلی برای گسترش فعالیت های تبشیری از طریق کلیساهای تلویزیونی و ماهواره‌ای؛
3- گسیل مبلغان انجیلی به سرزمین های اسلامی و شبه قاره هند؛
4- ورود آقای کیسینجر، استراتژیست صهیونیستی به جمع مشاوران پاپ بندیکت شانزدهم؛
5- رخنه مبلغان صاحب نام انجیلی در کاخ سفید تا مرز رهبریت سیاسی و نظامی هیئت حاکمه آمریکا و آبیاری دانه جنگ آخرالزمانی آرماگدون در جان و قلب رئیس جمهور آمریکا و ... پرده از سناریو و طرحی شیطانی برمی دارد. آن هم در آستانه فروپاشی تمام عیار تمدن الحادی غربی در مقابل “فرهنگ دینی و اسلامی”.
جای تعجب ندارد اگر در سایه امنیت و حسن ظن جاری در ایران، مبلغان تبشیری آثار و محصولات فرهنگی خود را رایگان چون نقل و نبات در سطح شهر بپراکنند و در شهرهای تهران و شیراز و کرج و قم و امثالهم جوانان مسلمان را شمع مجلس تبشیری خود بسازند و از اشعار “محبت و عشق” گلوله ای برای جان های جوان بسازند.
به زعم آنان، نتیجه اجرای این طرح شکل گیری جریان “مقاومت از درون” یا همان “برگشت لوله اسلحه” به سوی خود است.
در این باره وظیفه ای سترگ به دوش حوزه های علمیه است. برای پاسخگویی به شبهات، تربیت خطبا و مبلغینی مسلح به دانش روز و آگاه از منابع و اهواء فرقه‌ها و نحله‌ها؛
وظیفه ای مهم بر دوش دستگاه های رسمی و سازمان های فرهنگی و تبلیغی است؛ برای جذب جوانان، تشکیل مجامع و جلسات نقد و گفتگو، نشر آموزه های حقیقی با ادوات و ادبیات روز، حمایت از خطبا، محققان، موسسات فعال مردمی و شناسایی شبهات؛
وظیفه ای بر دوش خانواده هاست تا در کنار همتی که مصروف نان و خورش جوانان خود می سازند جایی برای دینداری، صلاح و فساد خلقی و خلقی و حراست آنان باز کنند.
وظیفه ای بر دوش تک تک مردان و زنانی است که در موقعیت ها صاحب مسئولیتند و مایل نیستند سرزمین اسلامی، جوانان و شیعه خانه اهل بیت نشان تیر مرگبار “احیاگران جنگ های صلیببی” شوند.
والسلام علی من اتبع الهدی