آقای رئیس جمهور به کجا چنین شتابان؟

سخنان محمود احمدی نژاد در خصوص اعتقاد وی مبنی بر افزایش نرخ جمعیت کشور متحیرکننده است. گاهی آدمی در تشریح بهت خود نمی تواند جست وجوی مناسبی در لابه لای کلمات و مفاهیم داشته باشد. رئیس جمهوری اسلامی ایران ظاهرا در تلاش است تا هر روز با اظهارات عجیب و غریب خویش در صدر رسانه ها قرار گیرد مردم ایران باید هزینه های گزافی جهت این اظهارات جنجالی و بعضا غیرکارشناسی پرداخت نمایند.
جناب احمدی نژاد در حالی از افزایش جمعیت کشور سخن می راند که چشم انداز توسعه سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کشور نرخ جمعیت فعلی را مبنا قرار داده و در تلاش است با تمام توان بر بحران های رو به تزاید اقتصادی، اجتماعی غلبه نماید. از سوی دیگر چنین اظهارات غیرعلمی نه تنها با نظام برنامه ریزی و ساختار آینده نگر مدیریت کلان کشور در تعارض است، بلکه تلاش و مساعی همه جانبه دولتمردان، مراجع، اساتید دانشگاه و رسانه های مختلف را در لزوم کنترل جمعیت که حاصل دو دهه کار مستمر است به هدر می دهد. از سوی دیگر در همه جای دنیا رئیس جمهور از مردم می خواهد جمعیت را کاهش دهند نه آنکه دستور افزایش جمعیت دهند. یادمان نرفته است که اظهارات اینچنینی در فردای پیروزی پس از انقلاب اسلامی بر سر کشورمان چه آورده است؟
اگر سیاست های اول انقلاب را به حساب بی تجربگی و فقدان تجربه مدیریتی دولت نوپای انقلابی بگذاریم، برای سخنان امروز ریاست محترم جمهوری چه توجیهی می توان ارائه داد؟ ظاهرا حالا بهتر می توان علت دستور ادغام سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور توسط ایشان را بهتر درک کرد. زیرا علی رغم تمام هشدارهای معاون ایشان و اکثر اهل بصیرت، ایشان به انجام آن اصرار دارند. شاید این نشانه روشنی باشد که رئیس جمهور اساسا به پدیده نظام برنامه ریزی و کنترل هدفمند و اداره علمی کشور چندان اعتقادی ندارند. کافی است نظری کوتاه به آمارهای اقتصادی و اجتماعی کشور انداخته شود تا متوجه توصیه بسیار خطرناک جناب رئیس جمهور شویم.
بانک جهانی در گزارش سال 2006 خود رقم بیکاری ایران را 6/11 درصد اعلام کرده است. بر اساس این گزارش 1/37 درصد از آنان با تحصیلات دانشگاهی هستند. در حالی که این رقم در کره جنوبی 7/2 درصد، عربستان 552 درصد، اردن 7/4 درصد و امارات 3/2 درصد است.
این در حالی است که بر اساس برآورد مجله معتبر اکونومیست این رقم در سال 2007 به 12 درصد و در سال 2008 به رقم 5/12 درصد خواهد رسید.
از سوی دیگر تورم در سال 87 به رقم 13 درصد خواهد رسید. این مجله خاطرنشان می کند که در سال 89 که نیروی کار کشور حدود 3 میلیون نفر بیشتر از سال جاری خواهد بود، تورم نیز با 3 درصد افزایش به 15 درصد خواهد رسید. از سوی دیگر محمد جهرمی وزیر کار و امور اجتماعی دولت نهم اعلام کرده است که در سال جاری 3/12 درصد جمعیت کشور بیکار و 6 درصد نیز دارای اشتغال ناقص هستند.
در حالی رئیس جمهور از کاهش نرخ کار زنان حمایت می کند که در حال حاضر زنان ایران با رقم 2004 درصد بیکاری وضعیت بغرنجی را پشت سر می‌گذارند.
در میان اعداد و ارقام موجود باید به افزایش نیروی دارای شرایط کار در سال های آینده اشاره داشت؛ ضمن آنکه آمار آسیب های اجتماعی و جرایم نیز بسیار نگرانکننده است. کافی است رئیس جمهور این حقیقت را به یاد داشته باشند که میزان جرایم در سال 85 به نسبت سال 56 دو هزار درصد افزایش یافته است. بدیهی است رابطه روشنی بین افزایش جرایم و شرایط اقتصادی وجود دارد. با این همه ایشان از لزوم افزایش جمعیت و برتری ایران بر دولت های غربی یاد می کنند. غافل از آنکه چیزی که امروز موجب برتری و سلطه دولت ها می شود، جمعیت فراوان نیست، دانش، تکنولوژی ثروت، رفاه و امنیت قابل قبول است. با این همه باید از ایشان پرسید آقای رئیس جمهور شما را چه می‌شود؟