حزب؛ شاخص نظام سیاسی مدرن

سردار محمد آقامیر فرمانده نیروی مقاومت بسیج منطقه تهران بزرگ صبح روز پنجشنبه گذشته در جلسه تودیع و معارفه چند تن از مسئولین ناحیه‌های مقاومت بسیج تهران بزرگ با اشاره به نگرانی‌های سیاسی موجود چند ساله گذشته و تعامل و همکاری صمیمانه مسئولین آموزش و پرورش با مسئولین بسیج دانش آموزی تصریح کرد: جریان‌های سیاسی کف روی آب و بی‌ثباتی هستند.
اگر چه سال‌هاست که در کشوری بسیاری از مقامات از ضرورت فعالیت احزاب سیاسی سخن می‌رانند، و عمر تشکیل احزاب سیاسی در ایران دست کم بیش از یکصد سال است، هنوز هم بسیاری گمان می‌برند که فعالیت احزاب سیاسی برای کشور خطرناک و زیان‌بار است و از همین‌رو رویای از میان رفتن احزاب و جریان‌های سیاسی را در سر می‌پرورانند.
بسیاری از مردم و مقامات در کشورهای در حال توسعه، نگاه مثبتی نسبت به فعالیت احزاب ندارند. آنها به ویژه احزاب را مسبب ایجاد تفرقه و چند دستگی می‌دانند. حال آنکه حضور متداوم و فعالیت مستمر و پویای احزاب در صحنه سیاسی کشورها، یکی از اصلی‌ترین مشخصه‌های توسعه‌یافتگی نظام‌های سیاسی است. این احزاب با گرد آوردن فعالان سیاسی مختلف، آنها را برای دست‌یابی به اهداف تعریف شده حزب که مبتنی بر دست یافتن به قدرت سیاسی است، بسیج می‌سازند.
این امر نه تنها موجب ایجاد چند دستگی نمی‌شود، بلکه چند دستگی‌ها و تفرقه موجود در جامعه را شکل و سازمان می‌بخشد. به دیگر بیان فقدان احزاب سیاسی فعال و پویا و مستقل از حکومت در یک جامعه، نشان دهنده وحدت آن جامعه نیست، بلکه نشان‌دهنده فضای بسته و دیکتاتوری حاکم بر جامعه است. اختلافات فکری و سیاسی هرگز از بطن جوامع زدوده نمی‌شود، بلکه می‌توان آن را تنها با فشار و زور پنهان ساخت. این پنهان شدن هم نه تنها سودی برای جامعه ندارد، بلکه موجب تقویت شکاف‌ها از یک سو و جریان یافتن آنها در فضایی رادیکال و غیر سیاسی می‌شود.
فعالیت احزاب سیاسی- با هر مرام و مسلکی- نباید متوقف یا محدود شود. حاکمان هم نباید در این حوزه دخالت کنند. آنان باید ناظران بی‌طرف باشند که بکوشند احزاب مختلف جایگاه واقعی خود را پیدا کنند. این جایگاه واقعی را آرای دمکراتیک مردم تعیین می‌کند. در همین زمینه، حزبی‌ بودن حاکمان نه تنها منفی و ناپسند نیست، بلکه یک ضرورت اساسی برای زندگی سیاسی مدرن و سازمان یافته به شمار می‌رود.