استمرار چپگرایی در آرژانتین (بخش پایانی)

نادعلی بای
نستورکرشنر در مدت ریاست جمهوری خود اقدامات زیادی را در زمینه های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی در آرژانتین انجام داده و به همین دلیل توانسته است محبوبیت زیادی را به دست آورد. از مهمترین اقدامات وی در صحنه اقتصادی، تثبیت ارزش واقعی پزو، کنترل و کاهش نرخ تورم، کاهش نرخ بیکاری، رونق اقتصادی و در یک کلمه پشت سر گذاشتن بحران بوده است. کرشنر در این زمینه در مقابل درخواستهای صندوق بین المللی پول ایستادگی کرد و به تهدیدهای صندوق بی اعتنایی کرد. آرژانتین در سال 2004 رشد اقتصادی9/8 درصدی را تجربه کرد که بالاترین میزان در یک دهه گذشته است و نشان دهنده آن است که این کشور بحران مالی و اقتصادی خود را به آرامی پشت سر گذاشته است. سرمایه های خارجی شروع به بازگشت کرد و صادرات آرژانتین به رقم بی سابقه 34 میلیارد دلار رسید.کوشنر در بعد مبارزه با فساد اداری که حتی تا درون دستگاه های امنیتی، انتظامی و قضایی این کشور نفوذ کرده بود، موفقیت های زیادی کسب کرد. در حال حاضر مهمترین چالش دولت جدید آرژانتین در بعد داخلی فائق آمدن بر چالش های اقتصادی داخلی، ایجاد اشتغال و کاهش نرخ بیکاری در کشور است و در بعد خارجی چالش های موجود در مرکوسور به ویژه در زمینه موانع و مشکلات تعرفه های تجاری با برزیل، مقابله با خواسته های فزاینده برزیل در خصوص رهبری در آمریکای لاتین، موضوع همگرایی در قاره آمریکا (آلکا) و در بعد اقتصادی رفع چالش ها و تنش های موجود با سازمان های مالی بین المللی از جمله صندوق بین المللی پول و استمهال بدهی های سررسید شده کشور، مصالحه با دارندگان اوراق قرضه بین المللی آرژانتین از جمله اولویت های سیاست خارجی این کشور محسوب می شوند. با آغاز دوره ریاست جمهوری نستور کوشنر در سال 2003 به این طرف آرژانتین سیاست اتحاد و هم پیمانی با ایالات متحده را رها کرد و به سوی روابط نزدیکتر با کشورهای آمریکای لاتین گام برداشت. مرکوسور بصورت بخش اصلی سیاست خارجی آرژانتین با هدف شکل گیری یک ائتلاف تجارت آزاد آمریکای لاتین در آمده است. آرژانتین سیاست تشکیل یک بلوک با برزیل را در مذاکرات انتخاب کرده هر چند عدم توازن اقتصادی بین دو کشور بزرگ آمریکای جنوبی گاهی تنشهایی را بوجود آورده است. آرژانتین نه تنها علیه کوبا درموضوع حقوق بشر رای نداد، بلکه از دادن رای امتناع کرد.
نستور کرشنر و کریستینا فرناندز کرشنر پرونیست چپ میانه رو هستند. سیاست های صریح آنها در زمینه های حقوق بشر، اصلاحات اساسی، سیاستگذاری اقتصادی است. حکومت چپگرای آرژانتین ویژگی اصلی اش سیاست ها و شعارهایی است که توده مردم را هدف می گیرد. ملی کردن منابع و درآمدهای داخلی به ویژه مخالفت با آمریکا سیاست اصلی این دسته از رهبران است. ایالات متحده و آرژانتین علی رغم برخی سخنان عوامانه و توده گرایانه رئیس جمهور نستورکرشنر و مخالفت وی با منطقه تجارت آزاد قاره آمریکا (FTAA) به حفظ روابط مثبت خود ادامه می دهند. در ونزوئلا، رئیس جمهور نستورکرشنر نقش سازنده ای در واداشتن رئیس جمهور چاوز برای برگزاری یک همه پرسی ایفا کرد، در حالی که مواضع آرژانتین در سازمان ملل متحد اغلب اوقات با مواضع ایالات متحده هماهنگ و موافق بود اما آرژانتین از پیوستن به «ائتلاف همکاری با ایالات متحده» در جنگ با عراق در سال 2003 خودداری کرد. آرژانتین همچنین در چهار سال گذشته از دادن رای به قطعنامه کمیسیون حقوق بشر ملل متحد که بر وضعیت حقوق بشری ضعیف در کوبا تاکید داشت، خودداری کرد. روابط نزدیک حکومت نستور کوشنر با کوبا نگرانی برخی از سیاستگذاران ایالات متحده را برانگیخته است. اگرچه انتظار می رود کریستینا فرناندز کرشنر دوستی و صمیمیتاش را با «هوگو چاوز» رئیس جمهوری سوسیالیست ونزوئلا حفظ کند، اما تصور می شود که همچون همسرش، میانه روتر از چاوز عمل خواهد کرد. کریستینا گفته است که با پیروزی در انتخابات سیاست های اقتصادی چپگرایانه را که از چهار سال پیش توسط همسرش با موفقیت به اجرا در آمده است، در پیش خواهد گرفت. وی همچنان در مورد برنامه های خود تا حدودی مرموز عمل می کند و فقط اعلام کرده که تمایل دارد، سیاست موفق اقتصادی را که سبب فائق آمدن بر بحران شدید اقتصادی شد، همچنان ادامه دهد.
به گزارش رویترز، با وجود رفاه نسبی در آرژانتین، بسیاری از مردم این کشور نگران تورم فزاینده هستند و معتقدند که دولت اطلاعات نادرستی را در زمینه نرخ تورم ارائه می کند. اقتصاددانان خصوصی می گویند که نرخ تورم دو برابر رقم 8/6 درصدی است که برای 12ماه باقیمانده تا سپتامبر اعلام شده است. معضل انرژی نیز به وجهه دولت در میان مردم آرژانتین آسیب رسانده است. کارشناسان اقتصادی همچنین نسبت به افزایش شدید هزینه های دولت در سال جاری و مسائل لاینحل مالی همچون بدهی 6/3 میلیارد دلاری کشور به «باشگاه پاریس»، نگرانند. اعضای «باشگاه پاریس» را کشورهای وام دهنده تشکیل می دهند. بر اساس این گزارش از زمان به قدرت رسیدن کرشنر در می 2003 فقر در آرژانتین کاهش یافته است، اما هنوز هم حدود یک چهارم جمعیت این کشور فقیرند.
به گزارش سیانان، «ریکاردو دلگادو» هماهنگ کننده مرکز مشاوره اقتصادی آرژانتین معتقداست: دولت آینده آرژانتین دو اولویت مهم کاری پیش رو خواهد داشت: «پایین آوردن نرخ فزاینده تورم» و «بالابردن حجم سرمایه گذاری های داخلی و خارجی». آرژانتین بعد ازدوران سخت بحران اقتصادی سالهای 2002-2001 که بزرگترین ورشکستگی درتاریخ این کشور ارزیابی شده است، توانست با تدابیر نسبتا کارآمد، شاهد بازسازی اقتصاد ورشکسته خود باشد. این کشور از سال 2001 به بعد تولید خالص داخلی را 45درصد افزایش داد و توانست سرمایه گذاری های ملی را با بودجه بندی مقدماتی بیش از 3 درصدی و پرداخت دیون خارجی81/8 میلیارد دلاری نظم و انسجام بخشد. کشور آرژانتین درسالهای بحران اقتصادی شاهد نرخ بیکاری 20درصدی بود اما این نرخ درسال 2007 به 10 درصد کاهش یافت. فقر که درسال 2002 نیمی از مردم این کشور را دربرگرفته بود، امروز فقط 30 درصد از کل کشور را شامل می شود. آرژانتین بخش مهمی از بازگشت شکوفایی اقتصادی خود را مدیون پیشرفت چشمگیر در تولید محصولات پایه کشاورزی نظیر سویا، ذرت و گندم می داند که این کشور یکی از بزرگترین تولیدکنندگان آن است. حجم مبادلات بازرگانی آرژانتین در فاصله ژانویه تا اوت 2007از مرز 5 میلیارد دلار گذشت اما همچنان این رقم 22درصد نسبت به دوره مشابه سال قبل کمتر است. نرخ تورم این کشور امسال 10درصد اعلام شد اما اغلب اقتصاددانان غیر دولتی آن را 20درصد می دانند که نسبت به سال گذشته میلادی پنج درصد افزایش یافته است. به گفته این کارشناسان، تورم آرژانتین سال آینده هم سیر صعودی خواهد داشت. طبق برآوردهای «ریکاردو دلگادو» رشد اقتصادی احتمالا ضعیف خواهد شد و از 8/5 درصد نرخ پیش بینی شده در سال جاری به 6/3 درصد کاهش خواهد یافت و این کاهش هیچ تاثیر مثبتی بر کنترل تورم نخواهد داشت. تحلیلگران کاهش حجم سرمایه گذاری ها را عامل اصلی تورم در این کشور می دانند. براساس این گزارش، تداوم سیاست های برخورد جویانه «نستور کرشنر» رییس جمهور آرژانتین، سرمایه گذاران خارجی راازسرمایه گذاری دراین کشور برحذر می دارد. به گفته دلگادو، دولت جدید آرژانتین باید برنامه های روشن اقتصادی ارائه دهد. یکی از این برنامه ها می تواند حصول توافق با «باشگاه پاریس» در مورد بخشودگی بدهی 6/5 میلیون دلاری آرژانتین به این باشگاه باشد.
در مجموع رهبران چپگرای آمریکای لاتین هر کدام با تفاوت هایی معتقدند که نابرابری های در حال افزایش موجود در آمریکای لاتین به علت وابستگی این کشورها به کشورهای متروپل جهان اول به ویژه ایالات متحده آمریکا است. بیشتر این رهبران مخالف طرح «تجارت آزاد» به رهبری آمریکا می باشند و تلاش میکنند تا دیپلماسی، در نیمکره غربی (آمریکای لاتین، جزائر کارائیب و آمریکای شمالی) چند قطبی شود، تا از هژمونی طلبی آمریکا به طور موثری جلوگیری شود. دیگر رهبران آمریکای لاتین هم پیمانی با آمریکا را هدف نهایی سیاست خارجی خود نمی دانند.