آشنایی با قانون اساسی طالبان

آیا قانون بد بهتر از بی‌قانونی است؟ شاید این‌طور نباشد. قانون اساسی طالبان به تازگی در قالب یک کتاب منتشر شده است. این کتاب شامل 13 فصل است و قوانین مربوط به این جریان سیاسی اجتماعی را نشان می‌دهد. در این بخش خلاصه‌ای از قوانین طالبانی را به نقل از رسانه‌های افغان می‌خوانید.
طالبان کتابى منتشر کرده که حاوى قانون و دستور‌العمل واحد اقدامات عادى شبه‌ نظامیان این گروه است.
این کتاب با نام "لایحه" (دستورالعمل مجاهدین در امارت اسلامى افغانستان) توسط کادر رهبرى طالبان موسوم به "شوراى حل و عقد" و در راس آنها ملا محمد عمر تدوین شده است.
تاریخ تدوین این دستورالعمل، روز نهم ماه مى 2008 و شامل 13 فصل و 67 ماده است. این دستورالعمل به منزله "مرجع الزام آور براى رهبرى و افراد طالبان" معرفى شده و فصول و مواد آن نزدیک به قوانین اساسى دیگر کشورهاست ولى از جنبه بیان برخى جزئیات شبیه به قوانین معمولى است.
در مقدمه این دستورالعمل آمده است که "دستورالعمل به دلیل متقضیات وضعیت کنونى در افغانستان و بر اساس احکام شریعت اسلامى تهیه شده و رهبرى و علماى امارت اسلامى، این اصول را تدوین کرده اند تا مسلمان یا مجاهد بتواند هدف خود را مشخص و با دشمنان برخورد کند."
در ابتداى دستورالعمل، برخى اصطلاحات مندرج در آن مانند "امام" تعریف و تصریح شده است؛ منظور از امام "ملا محمد عمر" است.
فصل هاى این دستورالعمل 65 صفحه اى شامل این موارد است: مسائل امنیتى، زندانیان، مزدوران، احکام کسانى که با دشمنان معامله دارند یا از آنها پشتیبانى لجستیکى مى کنند، احکام غنایم، امور ادارى، امور داخلى مجاهدین، آموزش، موسسه ها و شرکت ها، نحوه برخورد با امور امت، امور ممنوعه، توصیه هایى براى مجاهدین و امت و توصیه هایى درباره این دستور العمل.
بر اساس فصل اول این دستور العمل، هر مسلمان مى تواند از کارمندان دولت مزدور (مراد از دولت مزدور دولت فعلی افغانستان است) بخواهد شغل خود را رها کنند. کسانى که این دعوت را بپذیرند، به دستور مسئول طالبان در آن ولایت یا مدیریت، در امنیت خواهند بود.
در ماده دیگرى آمده است که اگر یکى از مجاهدان، متعرض فرد امنیت یافته شود، محاکمه خواهد شد. در فصل مربوط به زندانیان آمده است که اگر یک کافر حربى بازداشت شود، کشتن یا مبادله او یا دریافت فدیه به نفع مسلمانان و اختیارات مربوط به آن مربوط به امام یا نایب اوست و اگر عساکر دشمن به مجاهدین تسلیم شوند، کشته نمى شوند و اگر سلاح خود را تحویل دهند پاداش مى گیرند.
بر اساس فصل سوم، اگر ثابت شود یک فرد براى دشمنان جاسوسى مى کند، مفسد تلقى شده و والى مى تواند او را مجازات یا اخراج کند و تنها حق امام یا نایب اوست که تصمیم به قتل او بگیرد. هیچ کس حق ندارد بندهاى این دستور العمل را تغییر دهد و هر گونه تغییر جزو اختیارات امام است.
کتاب قانون طالبان که به زبان پشتو و درى نوشته شده، درباره آزادى بیان شفاف است: "هر افغانى حق بیان احساسات و دیدگاهش را از طریق نوشتن یا هر ابزار دیگرى مطابق با قانون دارد. این در حالى است که تعالیم غیراسلامى شدیدا ممنوع است و ناقضان بر اساس شریعت مجازات مى‌شوند."
بر اساس این قانون زنان نیز مى‌توانند به تحصیل آموزش بپردازند اما تنها در محدوده‌ شریعت.
این قانون تاکید دارد که دولت حجاب را بر اساس شریعت به طور کامل به اجرا در مى‌آورد و این بدان معنى است که زنان باید به طور کامل خودشان را بپوشانند.
این کتاب همچنین بر اهمیت جهاد به عنوان وظیفه‌ هر شهروند تاکید دارد. در منشور ارائه شده از سوى طالبان آورده شده که از اصول سازمان ملل و حقوق بشر مادامى‌ که مغایر با تعالیم اسلام نباشد، حمایت مى‌کند.
در این منشور آمده است: امارت اسلامى افغانستان روابط خوب کارى را با تمام کشورهاى همسایه خواهان است به ویژه با کسانى که از ملت افغانستان در خلال این جهاد حمایت کرده‌اند.
در این کتاب از حملات انتحارى و لزوم کمتر لطمه زدن این حملات به غیرنظامیان براى جلب افکار عمومى سخن گفته شده و آمده است که از این به بعد هیچ مبارزى نباید به ‌صورت انفرادى عمل کند.
همچنین در این کتاب از ملاعمر نقل شده که تشکیل گروه‌هاى جداگانه مجاهد و سازمان‌هایى جدا از طالبان ممنوع است. در بخش دیگر این کتاب آمده است که حملات انتحارى از این به بعد فقط باید براى اهداف بسیار مهم و حیاتى انجام شود.