برکات حوادث اخیر برای جمهوری اسلامی

سید مصطفی میرمحمدی
لحظات سختی بر جمهوری اسلامی ایران می گذرد، همانند ساعات جانکاهی که بر تن رنجور بیمار از درد جراحی سپری می شود لکن این درد، درد مبارکی است. این درد مقدمه رسیدن به ساحل صحت و سلامت است؛ وقتی این روزها گذشت و ظرف زمانی که در آن هستیم، شکسته شد، در می یابیم که چه خیراتی داشتند این روزهایی که فعلاً از آن کراهت داریم. «فعسی ان تکرهوا شیئا و هو خیر لکم»
قاطبه مردم ایران -اعم از عوام و خواص- از خلال ایامی که به ماضی پیوست، چند سال، شاید هم چند ده سال رشد کردند و تربیت شدند و به جلو پرتاب شدند. دور از واقعیت نیست این ادعا که اگر 20 سال دیگر به نسق سابق می گذشت و مجموعه ماجراهای پیش و پس از انتخابات بروز نمی کرد، مردم سال 1408ه.ش ایران، بینش و بصیرت مردم حال حاضر ایران را نداشتند.
جالب آن جا بود که تقدیر پروردگار مهربان بر این تعلق گرفت که تمام ماجراها در یک مقطع زمانی بروز کرد؛ اغتشاشات و به راه افتادن جمل 88، ماجرای مشایی، ماجرای زندان کهریزک و در نهایت تحرکات و اظهارنظرهای شگفت برخی از مدعیان گردن کلفت اصولگرایی.
اما قسمت پربرکت و درعین حال بسیار دردناک ماجرا، مسئله آشوب‌های پس از انتخابات بود. در این بلوا و منازعات، تعدادی از صحابه حضرت روح الله(ره) که پس از رحلت پیامبرگونه آن عزیز، به مرض معروف خواص یعنی سندروم دردناک طلحه و زبیریسم مبتلا شده بودند و 2 دهه تمام، عطش سیراب ناشدنی قدرت و ثروت، آنان را وادار به ولایت گریزی و ولی ستیزی نموده بود، پرده از چهره برانداختند و این صفت رذیله را در مرآ و منظر عموم ملت عریان ساختند. در این 20 سال، خیلی‌ها تلاش کردند تا این جریان نفاق را به افکارعمومی بشناسانند اما هر بار با برچسب‌هایی نظیر تندرو و رادیکال، دهان‌های آنان را مهر و موم کردند اما اکنون دیگر بسیاری از مردم با چهارضلعی سران آشوب و مهره های پیاده نظام این 4 نفر به خوبی آشنا شده اند.
یکی از دوستان می گفت در هنگامه این اغتشاشات، گروهک منافقین و سلطنت طلبان و کومله ها و سایر گروهک‌ها و دسته جات معاند، عروسی داشتند در دلشان و نادان‌ها فکر کردند ایران، گرجستان است و به همین خاطر برای شعله کشیدن این آتش، خود را "رو" کردند و از لانه ها و مخفی گاه‌هایشان بیرون جستند. برای دستگیری این حجم از اعضای رسمی گروهک‌های مزبور، چندین سال باید تلاش طاقت‌فرسا می‌شد اما در این حوادث، تمامی‌اشان یک‌جا آشکار شدند.
خیر و برکت دیگر ماجرا مربوط بود به مسئله رئیس‌جمهور و مشایی؛ برای بسیاری از حزب‌اللهی‌ها، دکتر احمدی‌نژاد در حال تبدیل به یک قدیس بود و "شخص" او برای آن‌ها اصالت پیدا کرده بود. حتی دیگر خیلی شرمنده نمی شدند اگر این پلاکارد را در دست بگیرند که "به بهشت نمی روم اگر احمدی آن جا نباشد"!، ماجرای مشایی، بار دیگر حقانیت کلام معروف امیرالمومنین را به خوبی نشان داد: «إن الحق و الباطل، لا یعرفان بأفدار الرجال، إعرف الحق تعرف أهله و إعرف الباطل تعرف أهله» حق و باطل را با میزان قدر و شخصیت افراد نمی توان شناخت. اول حق را بشناس تا اهل آن را بشناسی و باطل را نیز او بشناس،‌ اهل آن برایت آشکار می گردد.
برکت سوم این مقطع زمانی، تخته شدن در زندان کهریزک بود. اینکه عده ای -هرچند قلیل- از سربازان و فرماندهان نیروی انتظامی به اسم پاسداری از اسلام و انقلاب جنایت کنند و جان چهره های دسته چندم این اغتشاشات را بگیرند، به هیچ روی قابل توجیه نیست. اکنون بحمدلله اینان به بند کشیده شده اند و البته باید به مجازات سبب و مباشر قتل عمد مبتلا شوند و محاکمه و مجازات این عناصر نیز باید به اطلاع عموم مردم رسانده شود.
اما ارمغان چهارم؛ در این روزهایی که گذشت، برخی از مدعیان دوآتشه اصولگرایی با گفتار و کردارهایشان نشان دادند که بویی از اصولگرایی نبرده اند. یکی پنجه در چهره شورای نگهبان کشید. آن یکی از تمام ماجراهای انتخابات تنها واژه "خس و خاشاک" را بدون پس و پیش شنید و دون کیشوت‌وار صرفاً همان را هم نقد می کرد. یکی دیگر از آنها بعدازظهر روز انتخابات، ریاست جمهوری میرحسین موسوی را تبریک گفت. تعدادی از این مدعیان نقش سمپات آن چهارضلعی آشوب را ایفا کردند و ادعاهای سست و موهن آنان را تکرار کردند. برخی از این آقایان مدعی در جریان ناآرامی‌ها طوری رفتار کردند که انگار ولایت ولی فقیه نهادی تشریفاتی است و تنها پس از ماجرای مشایی بود که مصلحتاً یادشان آمد ولایت فقیه هم نقشی در این مملکت دارد و باید فصل الخطاب باشد!
تمامی این حوادث در بدو امر ثلمه‌ای سنگین بر انقلاب اسلامی بود ولی مگر نه این است که جمهوری اسلامی ایران باید برای برداشتن گام‌های بلند به سوی تعالی و قرب و نیز همراه سازی دیگر جوامع چشم به راه باید خود را از تمامی انواع غده های سرطانی فساد و نفاق بپالاید؟ پس این جراحی های مبارک را به فال نیک بگیریم که اگر نبود این پالایشگری‌ها، شاید تا چند سال دیگر از جمهوری اسلامی ایران تنها نامش باقی مانده بود...