مشروطیت

قانون اساسی مکتوب شامل مهم ترین قانون هایی است که اهالی یک کشور موافقت خود را به رعایت آنها در زندگی اعلام می کنند و نشان دهنده ساختار اساسی حکومت آنها است. بنابراین مشروطیت مردم سالار – بر پایه مطلوبات آزادی فردی، حقوق اجتماعی و قدرت محدود حکومت – چارچوب حکومت بر نظام مردم سالار را ایجاد می نماید.
مشروطیت، لزوم جفت شدن حکومت مردم سالار و پاسخگو را با حدود قانونی قدرت حاکمه تایید می کند.
قانون اساسی، اهداف و خواسته های بنیادین جامعه را از جمله رفاه همگانی مردم تعریف می نماید.
همه قانون ها باید مطابق با قانون اساسی نوشته شوند. در حکومت مردم سالار یک دستگاه قضایی مستقل به شهروندان اجازه می دهد تا با قوانینی که به عقیده آنان بر حق یا مطابق با قانون اساسی نیست مخالفت نمایند و برای اقدامات غیر قانونی حکومت یا مقامات آن از دادگاه چاره جویی نمایند.
قانون اساسی، چارچوب قدرت حکومت – حوزه اختیارات آن، شیوه به کار بستن این اختیارات و روند گذراندن قانون های بعدی را تعیین می کند.
قانون اساسی تابعیت را تعریف می کند و مبنای انتخاب واجدان شرایط رای دادن را مشخص می سازد.
قانون اساسی مبنای بنیادهای سیاسی، اجرایی و قضایی کشور را از جمله ساختار دستگاه قانون گذار و دادگاه ها، شرایط تشکیل دولت منتخب و شروط دولت برای مقامات منتخب مشخص می کند.
قانون اساسی وظایف وزارتخانه های دولتی را بیان می کند و به صاحبان قدرت اجازه می دهد تا به جمع آوری مالیات و تشکیل یک نیروی دفاع ملی بپردازند.
قانون اساسی در یک نظام فدرال قدرت را بین سطوح مختلف حکومت تقسیم می نماید.
از آنجا که قانون اساسی در برهه خاصی از زمان نوشته می شود اصلاح پذیر بودن آن ضروری است تا بتوان آن را با نیازهای متفاوت افراد در آینده مطابقت داد. به دلیل اهمیت انعطاف پذیری برای پرداختن به مشکلات غیر قابل پیش گویی و پیش بینی آینده، قوانین اساسی معمولا به گونه ای نوشته می شوند که اصول کلی حکومت را مشخص سازند.
قوانین اساسی معمولا شامل دو دسته از حقوق منفی و مثبت می شوند.
حقوق منفی به حکومت می گوید که چه کارهایی نمی تواند انجام دهد. این حقوق حکومت را محدود می سازد و آن را از برخوردهای مشخصی با مردم بر حذر می دارد. به عنوان نمونه حکومت باید از محدود کردن آزادی بیان و توانایی شهروندان برای تجمع صلح آمیز و نیز حبس غیر قانونی خودداری نماید.
حقوق مثبت به حکومت می گوید که چه کارهایی را باید انجام دهد و به شهروندان می گوید که چه کارهایی مجاز است. این "امور مجاز" ممکن است شامل حقوق اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در قالب ضمانت های حکومت در قبال سطوح مختلف جامعه باشند. این امور ممکن است ضمانت هایی در ارتباط با تحصیلات ابتدایی و متوسطه برای تمام پسران و دختران، "رفاه" پس از بازنشستگی یا وجود شغل و مراقبت های بهداشتی برای همه شهروندان باشد.