رویکردهای دیپلماسی هسته‌ای (بخش چهارم)

‏31ـ رویکرد جامع نگری تکنولوژیک:
فناوری هسته‌ای، نه نخستین و نه ‏فرجامین فناوری مورد نیاز دولت و ملت ایران است. به همین دلیل آشکار، اکیداً ضروری است ‏دولت و ملت ایران راهبردی اساسی و بلندمدت در زمینه تولید و انتقال فناوری‌های پیشرفته در ‏کشور اتخاذ کنند، به‌گونه‌ای که تمامی هزینه‌ها و مخاطرات رویکردهای گوناگون تولید یا انتقال انواع ‏فناوری‌های پیشرفته به کشور، مدیریت شود تا سال دیگر با تنش‌های فناوری‌های نانو، سال بعد با ‏تنش‌های فناوری‌های خورشیدی، سال بعد با تنش‌های فناوری‌های ژنتیک، سال بعد با تنش‌های ‏فناوری‌های ابررایانه‌ای و... روبرو نشویم. این رویکرد، ممکن است به تعدیل وزن فناوری هسته‌ای ‏در میان فناوری‌های پیشرفته مورد نیاز کشور و نیز به مدیریت راهبردی و بلندگاهی و فرانگر ‏تکنولوژیک بیانجامد.‏
‏32ـ رویکرد مقابله سیاسی:
همانگونه که برخی اعضای آژانس، برخی اعضای ‏شورای امنیت و برخی محافل دیگر تلاش‌های ناپسندی در راستای محکوم کردن ایران و مسدود کردن ‏برنامه‌های هسته‌ای ایران کرده‌اند، جمهوری اسلامی ایران می‌تواند در یک تقابل آشکار با ‏همکاری و توجیه کشورهای دیگر بیانیه‌ها و قطعنامه‌هایی تنظیم و به محافلی چون شورای داوران ‏آژانس، شورای امنیت یا مجمع عمومی سازمان ملل، سازمان کنفرانس اسلامی، جنبش ‏غیرمتعهدها و مانند آنها پیشنهاد کند که متضمن تایید ناروا بودن بیانیه‌ها و قطعنامه‌های ضدایرانی، ‏تایید طرح‌ها و برنامه‌های هسته‌ای ایران، تقبیح و محکوم‌سازی سوءاستفاده شورای امنیت از ‏جایگاه قانونی خود و مانند آنها باشد. این رویکرد مشروعیت بیانیه‌ها و قطعنامه‌های ضدایرانی را ‏هدف گرفته و ابطال خواهد کرد.‏
‏33ـ رویکرد جداسازی هسته‌ای:
آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای و نیز شورای ‏امنیت سازمان ملل، اعضایی داشته و دارند که زیر فشارهای آشکار و پنهان اعضای پرنفوذ دیگر و به‌گونه‌‏ای ناخواسته، به قطعنامه‌ها و بیانیه‌های ضدایرانی رأی داده یا می‌دهند. ایجاد شکاف و تفرقه و ‏جداسازی اعضای میانه‌رو از اعضای تندرو، یک رویکرد اساسی در پیشگیری از تشدید اوضاع هسته‌ای ‏ایران است. چنین فرآیندی نمی‌تواند در دقیقه 90 و شب آزمون آغاز و بی‌درنگ بارور شود. ‏دستگاه دیپلماسی کشور می‌تواند و باید بگونه‌ای بسیار جدی و پیوسته این فرآیند را با کمک فرهیخته‌‏ترین نیروهای حقوقی و فنی و سیاسی کشور پیگیری کند. پرداخت هرگونه هزینه‌ای در این راستا، ‏کمتر از هزینه‌های قطعنامه‌های آینده خواهد بود.‏
34ـ رویکرد بی‌باکی هسته‌ای:
ملتی بزرگ و سترگ و ریشه‌دار چون ملت ‏ایران را (چه قبل از ظهور دین مبین اسلام و چه بعد از اقبال آگاهانه و پذیرش دین حیات‌بخش اسلام و مذهب تشیع از سوی ایرانیان) تاکنون هیچ جهانخواری چون تورانیان، مقدونیان، مغولان و مانند آنها به‌رغم چندهزارسال فشار سیاسی، نتوانسته‌ است به دسیسه و بغی و ظلم، مغلوب و مقهور خویش کند. این حقیقت بی‌مانند ‏تاریخی که ریشه در نه چند دهه، که در چند هزار سال تمدن سترگ ایرانی دارد، این درس و دانش و این ‏دلیری و بی‌باکی را به ایرانیان داده و خواهد داد که هر سلطه‌گری را دیر یا زود از اریکه استکبار به زیر ‏کشند. سرنوشت یک ملت چندهزار ساله نمی‌تواند به‌دست چند دولت زورگو دگرگون شود. دیپلماسی ‏جنگ سیاسی است و سربازان این جبهه باید هم آگاه و هم دلاور باشند؛ بسیاری از مکائد اهریمنان با بی‌باکی و دلیری و دلاوری، سترون و نابود می‌شود، چرا که «ان کید الشیطان کان ضعیفا». مگر همین ‏شیاطین می‌خواستند ما صنعت نفت داشته باشیم؟ ولی امروز داریم؛ مگر همین شیاطین می‌خواستند ما ‏خوزستان داشته باشیم؟ ولی امروز داریم؛ مگر همین شیاطین می‌خواستند ما آزادی داشته باشیم؟ ولی ‏امروز داریم؛ مگر همین شیاطین می‌خواستند ما استقلال داشته باشیم؟ ولی امروز داریم.
35ـ رویکرد فرسایش هسته‌ای:
آنکه در فرآیند نظارت بر برنامه‌های هسته‌ای ایران ‏ناشکیبایی و شتاب دارد طرف بیگانه است. ایرانیان به دلیل ذیحق بودن در برنامه‌های هسته‌ای خود ‏نباید مقهور و مفتون هیچگونه شتابکاری و شتابزدگی شوند و باید با کمال خونسردی و شکیبایی و ‏بردباری و زمان‌بری بدخواهان شتابزده را دیوانه و سرگشته و سرگردان کنند و باید از هرگونه ‏پاسخگویی شتابزده به فریبکاری‌های بیگانگان که به‌دنبال شکار لحظه‌های هسته‌ای هستند، پرهیز داشته باشند و بیگانگان را در پرونده هسته‌ای خود به فرسایش کشند، بویژه آنکه دولت‌ها و احزاب و مقام‌های ‏سیاسی کشورهای بیگانه، دائما در حال جابه‌جایی و تغییر‌اند و هرگونه جابه‌جایی و تغییری می‌تواند یک ‏فرصت برای گفت‌وگو و همگرایی بیشتر ایشان با ایران باشد.‏          ادامه دارد...