جنایات وهابیون علیه شیعیان و سنیان

 محمدامین دریاپیمای هرمز - کارشناس معارف اسلامی
فرقه وهابیت از ابتدای پیدایش خود تا به امروز ضربات سختی بر پیکره جهان اسلام وارد آورده و مسلمین از این گروهک ضاله خاطرات تلخی را به حافظه تاریخی خود سپرده‌اند.
برای شناخت هرچه بیشتر این فرقه به برخی اقداماتشان اشاره می کنیم؛
1- قتل عام شیعیان کربلاو تخریب قبر مطهر حضرت حسین بن علی(ع) در سال1216 هجری قمری برای همیشه لکه ننگی بر پیشانی وهابیت خواهد بود.
میرزا ابوطالب اصفهانی در سفرنامه خود از آن فاجعه این چنین یاد می کند: «هنگام برگشت از لندن و عبور از کربلاو نجف دیدم که قریب بیست و پنج هزار وهابی وارد کربلاشدند و صدای «اقتلوا المشرکین و اذبحوا الکافرین» (مشترکین را بکشید و کافران را ذبح کنید) سر می دادند. بیش از پنج هزار نفر را کشتند و زخمی ها حساب نداشت، صحن مقدس امام حسین(ع) از جسد مقتولین پر و خون از بدن های سربریده روان بود.
من بعد از یازده ماه مجددا به کربلارفته بودم، دیدم که مردم آن حادثه دلخراش را نقل و گریه می کنند به طوری که از شنیدن آن، موها بر اندام راست می شد. (مسیر طالبی، ص 408) صلاح الدین مختار که خود وهابی است این فاجعه را این گونه گزارش می کند و می نویسد: «در سال 1216 ه . ق امیر سعود با لشکر انبوهی از مردم نجد وعشایر جنوب و حجاز و دیگر نقاط به قصد عراق حرکت کردند و در ماه ذیقعده به کربلارسیدند. آنان تمام برج و باروی شهر را خراب کرده و بیشتر مردم را که در کوچه و بازار بودند به قتل رساندند، نزدیک ظهر با اموال و غنایم فراوان از شهر خارج شدند. آن گاه خمس اموال غارت شده را خود سعود برداشت و بقیه را به نسبت هر پیاده یک سهم و هر سواره دو سهم بین لشکریان تقسیم نمود (تاریخ المملکت السعودیه ج 3 ص 73)
آمار دقیقی از تعداد کشته شدگان این فاجعه در دست نیست و تاریخ نگاران آمار گوناگونی را نقل کرده اند به طوری که در صفحه162 کتاب «تاریخچه نقد و بررسی وهابی ها» می خوانیم وهابیان در یک شب، بیست هزار نفر را به قتل رساندند.
2- تخریب اماکن مقدسه، مراکز علمی و فی الجمله نابود کردن بخشی از تمدن اسلامی که به شهادت محققان غربی، نفوذ این تمدن از طریق اندلس و جنگ های صلیبی به اروپا یکی از مهمترین علل شکوفایی و رنسانس غرب در قرون اخیر به شمار می رود.
با مراجعه به قرآن کریم روشن می شود که امت های پیشین برای حفظ و صیانت از آثار پیامبران خود اهتمام می ورزیدند و به آنها تبرک می جستند، مانند صندوقی که در آن مواریث خاندان موسی و هارون(ع) قرار داشت و آن را در نبردها حمل می کردند تا از طریق تبرک جستن به آن بر دشمن پیروز گردند. خداوند در این زمینه در قرآن می فرماید.
«و قال لهم نبئهم ان آیه ملکه آن یاتیکم التابون فیه سکینه من ربکم و بقیه مما ترک آل موسی و آل هارون» (سوره بقره آیه 248)
جلال الدین سیوطی نقل می کند که وقتی رسول اکرم (ص) آیه شریفه: «فی بیوت اذن الله ان ترفع و یذکر فیها اسمه» را در مسجد تلاوت فرمودند فردی برخاست و پرسید: مقصود از این خانه ها چیست؟
رسول گرامی اسلام فرمودند: خانه های پیامبران. در این وقت شخصی برخاست و به خانه علی و زهرا اشاره کرد و گفت: ای پیامبر خدا این خانه از همین خانه هاست که خدا رخصت بر رفعت و منزلت آن داده است؟ حضرت فرمودند: آری بلکه از برترین آنهاست. (درالمنثور ج 6 ص 203)
این قضیه نشان می دهد که خانه های پیامبران و صالحان از اعتبار و جایگاه خاصی برخوردار است و پیداست که این منزلت ارتباطی با جنبه مادی و خشت و گل و آجر آنها ندارد بلکه این ارزش به خاطر انسان های والایی است که در آن مکان ها سکونت داشته اند.
لکن با تمام این حرف ها وهابیون در تخریب هر جا که توانستند و دستشان رسید کوتاهی نکردند. یکی از مصادیق علم ستیزی و خباثت این فرقه آتش زدن کتابخانه بزرگ «المکتبه العربیه» است که شامل بیش از60 هزار عنوان کتاب کم نظیر و بیش از40 هزار نسخه خطی منحصر به فرد بود و علاوه بر اسناد و نوشته های تاریخی، آثار خطی حضرت امیرالمونین علی بن ابیطالب (ع) و برخی از صحابه رسول اکرم نیز در آنجا نگهداری می شد. در همین کتابخانه انواع سلاح های پیامبر گرامی اسلام و بت هایی که پیش از اسلام پرستش می شدند مانند (لات)(عزی)(منات) و(میل) وجود داشت. لذا وهابیون پیش از تسلط بر امور، این کتابخانه را به بهانه وجود کفریات به آتش کشیدند و به خاکستر تبدیل کردند. تاریخ آل سعود ج1 ص158 اعیان الشیعه ج 2 ص 72
3- برخلاف عقیده بعضی که تصور می کنندعداوت وهابیت تنها با شیعه و شیعیان است، اهل سنت نیز از وحشیگری ها و گزند وهابیون در امان نبوده و از آنان زخم ها خورده اند. جمیل صدقی زهاوی می نویسد: از زشت ترین کارهای وهابیان در سال 1217 ه . ق قتل عام مردم طائف است که بر صغیر و کبیر رحم نکردند. طفل شیرخوار را بر روی سینه مادرش سر بریدند، جمعی را که مشغول فراگرفتن قرآن بودند کشتند و حتی گروهی را که در مسجد مشغول نماز بودند به قتل رساندند و کتاب ها که در میان آنها تعدادی قرآن و نسخه هایی از صحیح بخاری و مسلم و دیگر کتب حدیث و فقه بود در کوچه و بازار افکندند و آنها را پایمال کردند. (الفجر الصادق ص 22)
آری وهابیون بی منطق کار را به جایی رساندند که علمای اهل سنت نیز حکم به تکفیر آنان نموده و خواهان مقابله با آنان شدند.
وقتی خبر قتل عام مردم طائف به علمای اهل سنت که جهت آرای مناسک حج در مکه بودند رسید، «به کفر وهابیون حکم کردند و بر امیر مکه واجب دانستند که به مقابله با آنان بشتابد و افزودند که بر مسلمانان واجب است در این جهاد شرکت نمایند و در صورت کشته شدن شهید خواهند بود. (سلفی گری و پاسخ به شبهات»
4- یکی دیگر از اقدامات جنایت بار وهابیون کشتار حجاج بی دفاع یمنی در سال 1341 ه . ق بود که به نوشته مورخان دو هزار نفر از حجاج یمنی در حالی که هیچ گونه وسیله دفاعی نداشتند کشته شدند.
این اقدامات در کنار ده ها اقدام از همین قبیل، وهابیت را در صدر دشمنان اسلام ناب محمدی (ص) قرار داده که با شعار پاسداری از احکام الهی کمر به انهدام شریعت بسته اند. اما تخریب قبور ائمه بقیع توسط وهابیون دین ستیز سند رسوایی ابدی آنان در محکمه عقل و شرع است.
بقیع به عنوان قبرستان اصلی شهر مدینه مدفن بزرگانی چون عقیل بن ابیطالب، عبدالله بن جعفر، محمد حنفیه، اسمامه بن زید، همسران پیامبر، ابراهیم فرزند رسول خدا(ص)، حضرت ام البنی(س) و صدها شخصیت ممتاز تاریخ اسلام و به علاوه حرم چهار امام معصوم علیهم الاسلام، امام مجتبی(ع)، امام زین العابدین (ع)، امام باقر(ع) و امام صادق(ع) است و از دیرباز در بین عموم مسلمین چه شیعه و چه سنی از احترام و اهمیت خاصی برخوردار بوده است. به طوری که «والیان مدینه در طول تاریخ مقابر اهل بیت علیهم السلام، همسران پیامبر(ص)، فرزندان و یاران پیامبر( ص) و تابعین مشهور مدفون در بقیع را با سنگ نوشته های هنری و بناهای عظیم و ضریح های ثمین و سیمین مشخص و در بازآفرینی و بازسازی ها، پیوسته حراست و حفاظت از آنها را برعهده می گرفتند.» (مدینه شناسی ج 1 ص 323)
«تمام این قبور تا چهار ماه اول که عبدالعزیز بر جزیره العرب مسلط شد آباد بودند.
از آنجا که ابن سعود ادامه کار خود را در همراهی وهابیون می دید و بدون آنان نمی توانست مشروعیت خود را حفظ کند به ناچار در ماه رمضان 1342 ه . ق بزرگ علمای نجد را که عبدالله بن بلهید بود به مدینه فرستاد تا زمینه انهدام قبور مدینه را فراهم نماید. وی وقتی به مدینه رسید تمام علما را جمع کرد و سوال از پیش طراحی شده را بر علمای مدینه عرضه داشت و گفت: علمای مدینه منوره درباره ساختن بنا بر قبور و مسجد قرار دادن آنچه می گویند؟ آیا جایز است یا نه؟ اگر جایز نیست به شدت در اسلام ممنوع است، آیا تخریب و ویران کردن و جلوگیری از گزاردن نماز در کنار آن لازم و واجب است یا نه؟
علمای مدینه جوابی را که خوشایند ابن سعود بود عرضه کردند. به دنبال فتوای علمای مدینه قبور شهر مدینه بخصوص بقیع ویران گردید.» در اینجا قصد ورود ریشه ای به مباحث را نداریم (فرقه ای برای تفرقه ص 111-110)
لکن از آنجا که ابن بلهید مدعی است مرسوم شدن بنا روی قبور از قرن پنجم به بعد واقع شده، برای اثبات نادرستی این ادعا به نمونه هایی از واقع بنا بر روی قبور در صدراسلام و قرون اول، دوم و سوم هجری اشاره می کنیم:
1- بنای حجره شریفه ای که قبر پیامبر خدا (ص) در آن قرار دارد.
2- بنای مسجد بر روی قبر حضرت حمزه(ع).
3- قبر ابراهیم پسر پیامبر(ص) که در خانه محمدبن زیدبن علی قرار داشت.
4- بنای روی قبر امیرالمومنین(ع) که در سال372 ه . ق احداث گردید.
5- بنای روی قبر زبیر که در سال386 هجری احداث شد.
6- بنا روی قبر سعد بن معاذ که در قرن دوم احداث شد.
7- ساختن و قرار دادن ضریح روی قبر بخاری در سال256 هجری (درس هایی در نقد وهابیت ج 4 ، ص 21)
وهابیون در حالی شیعه را به خاطر احترام به قبور بزرگان به شرک و کفر محکوم می کنند که تعظیم مقابر خصوصا قبور بزرگان و صالحین، سیره روشن صحابه و عموم مسلمانان بوده و تا قبل از ظهور فرقه وهابیت کسی متعرض این سیره نشده و مورد تائید فرق گوناگون اسلامی بوده است.