سیطره «نظام کنترل فکر» بر آزادی‌ها در آمریکا

به گزارش فارس، بر اساس گزارشی که سیدمصطفی فرقانی در موضوع "نظام کنترل فکر و مرزهای دموکراسی درآمریکا " به رشته تحریر درآورده است، هر چند سیستم سیاسی آمریکا در رسانه های بین المللی اینگونه معرفی می شود که در نظام حکومتیِ یله و باز این کشور هرکس قدرت انجام هرکاری را در این محدوده جغرافیایی دارد، اما واقعیتهای موجود نظامی مستبد وعاری از هرگونه انعطافی در ساز و کارهای سیاسی و اجتماعی و فرهنگی را ارایه می نماید که هیچکس حتی بالاترین مقامهای اجرایی این کشور قادر به تغییر درآن نیست.
نویسنده این نظام سیاسی را مبتنی بر معادلاتی می داند که درآن وظایف هرکس در چارچوب قانونی که حاکمان اصلی و حکومتگران پنهان این کشور تدوین کرده اند مشخص گردیده و طبعاً آزادی و دموکراسی و حقوق بشر و سایر موارد ادعایی بدون مرز و چارچوب که ایالات متحده منادی آن در سراسر جهان است، در خود ایالات متحده در محدوده قوانین و الزامات خاص قرار دارد!
نظام کنترل فکر، مجموعه قوانینی است که شاید فقط درآمریکا تجلی می یابد و دیگر کشورها حتی کشورهایی با نظامهای سیاسی بسته ومحدود در جهان سوم هم با این مقوله سروکاری ندارند.
نویسنده در ادامه به ذکر مصادیق اِعمال نظام کنترل فکر در آمریکا پرداخته و می نویسد: در جدیدترین اقدام نظام کنترل فکر، باراک اوباما رییس جمهور سیاه پوست ایالات متحده از حق سخنرانی برای دانش آموزان این کشور محروم شد.
اوباما که قصد داشت بمناسبت آغاز سال تحصیلی جدید برای دانش آموزان آمریکا سخنرانی کند با مخالفت اعضای حزب جمهوری خواه این کشور مواجه و از چند هفته قبل از سخنرانی خود با فضاسازی های رسانه ای آمریکا و انواع اتهامات سیاسی بایکوت خبری شد!
بر پایه این گزارش طبق سنت مرسوم همه ساله، رییس جمهور ایالات متحده به هنگام آغاز سال تحصیلی جدید در این کشور برای دانش آموزان و معلمان سخنرانی می کند و این سخنرانی برای دانش آموزان مدارس پخش می شود. سخنرانی امسال رییس جمهور جدید و رنگین پوست آمریکا در مدرسه "ویک فیلد " در آرلینگتن ایالت ویرجینیا انجام گرفت. اما سخنرانی امسال رییس جمهور از سوی بسیاری از مدارس بایکوت شد و شنیدن سخنرانی وی از سوی مدارس منوط به کسب رضایت نامه والدین شان شد!
برخی شبکه های تلویزیونی آمریکا پیش از آغاز سخنرانی روز سه شنبه اوباما با پخش برنامه ها و مصاحبه هایی با مدیران مدارس و والدین دانش آموزان می‌گفتند: اوباما حق ندارد کودکان را در آغاز سال تحصیلی با سخنان جنجالی خود شستشوی مغزی دهد. رهبران حزب جمهوریخواه آمریکا (که حزب مخالف دولت دموکرات آمریکا محسوب می شود) نیز با سوء استفاده از نارضایتی مردم از تصمیم اوباما برای سخنرانی در جمع دانش آموزان، بر حملات خود بر دولت افزودند و جیم گریر رهبر حزب جمهوری خواه ایالت فلوریدا حتی این سخنرانی را انتشار عقاید سوسیالیستی اوباما خواند!
او گفته بود که اوباما به دلیل ناتوانی از ایستادگی در مقابل سیاستمداران کشور، تصمیم دارد با مغزشویی از کودکان معصوم مواضع خود را در مورد طرح اصلاحات بهداشتی و افزایش مالیات‌ها و وضعیت کلی اقتصاد کشور توجیه کند!
همچنین در ادامه این گزارش می خوانیم مارک کلین ریاست شورای مدارس در منطقه راک آمریکا به خبرنگاران گفته است: اگر چه سخنرانی رییس جمهور برای دانش آموزان را امری نامناسب نمی‌داند ولی دانش آموزان مدارس ابتدایی اجازه ندارند تا سخنرانی وی را دیده و یا گوش دهند و دانش آموزان بزرگتر در دوره راهنمایی و یا دبیرستان نیز فقط در صورتی که آموزگارانشان اجازه دهند و آن را مناسب بدانند می‌توانند سخنرانی را مشاهده کنند!
پل لانگ رییس آموزش و پرورش منطقه پنزبری نیز ضمن اشاره به نارضایتی والدین دانش آموزان آمریکایی از تصمیم اوباما برای سخنرانی خطاب به فرزندان آنان، آن هم در روز بازگشایی مدارس گفت: والدین نگران هستند که سخنرانی رییس جمهور طبیعت سیاسی داشته باشد!
دانش آموزان دوره ابتدایی و راهنمایی این منطقه اجازه نداشتند تا سخنرانی را ببینند و دانش آموزان دبیرستانی نیز تنها در صورتی که دبیرانشان سخنان رییس جمهور را مرتبط با محتوای مطالب درسی شان تشخیص می دادند می‌توانستند به آن گوش دهند!
این گزارش می افزاید: عمده مدارس آمریکایی در عین حال می‌توانستند سخنرانی اوباما را روی نوار ضبط کنند تا اگر معلمان مدارسشان درخواست نمایند، آن را در اختیار آنان بگذارند تا برای دانش آموزان کلاسشان پخش کنند. این مدارس در عین حال حق پخش زنده سخنرانی را نداشتند. برخی از سفید پوستان محافظه کار آمریکایی افکار اوباما را سوسیالیستی دانسته و معتقدند که او سوسیالیستی است که افکار و عقاید خود را پنهان کرده و بازگو نمی کند اما جهت گیری کلی سیاست های او ملهم از آموزه های سوسیالیستی و برابری خواهانه است!
درحالی که سخنرانی اوباما چیزی نبود جز نقل خاطراتی از دوران تحصیل وکودکی و نوجوانی خود و تاکید بر ادامه تحصیل برای دانش آموزان آمریکایی و امید به آینده این کشور و نیز طرح مسئله اصلاح نظام بیمه بهداشتی همگانی که درآن با تغییر برخی قوانین، بیش از پنجاه میلیون نفراز مردم آمریکا که دارای هیچ نوع بیمه خدمات درمانی نیستند و با توجه به هزینه های گزاف درمانی در این کشور به هنگام بیماری نمی‌توانند با مراجعه به مراکز درمانی خود را معالجه کنند تحت چتر حمایت بیمه ای قرارگیرند.
نویسنده در توضیح مخالفت های موجود در برابر این اقدام اوباما می نویسد: این اقدام -که در راستای خواسته مردم این کشور برای تغییر در سیستم ناعادلانه زندگی وحق حیات مردم آمریکاست و بخاطر همین به وی رای اعتماد داده اند- با مخالفت شدید سرمایه داران به بهانه افزایش هزینه های دولت فدرال ومخالفت شرکتهای دارو سازی مواجه شده است. گردانندگان نظام سرمایه سالاری در حالی با پخش سخنرانی اوباما مخالفت می ورزند وآن را به اعتراض خانواده های دانش آموزان آمریکا نسبت می دهند که جورج بوش رییس جمهور سابق این کشور در طی هشت سال زمامداری خود با سخنرانی های متعدد سیاسی ونظامی خویش برای اقشار مختلف این کشور بویژه دانش آموزان و دانشجویان در مراسم ومناسبتهای مختلف ضرورت تداوم جنگ و خونریزی در عراق و افغانستان را توجیه کرده است و هیچکس نیز -نه خانواده ها و نه شخصیتها واحزاب سیاسی این کشور- به سخنان سیاسی و نظامی وی که نسل آینده آمریکا را بسوی بربریت مدرن و ضرورت کشتار و جنگ رهنمون می کرد اعتراضی نکرد!
در پایان این گزارش با تاکید بر این که نظام کنترل فکر درایالات متحده آمریکا آنچنان در تاروپود افکارعمومی این کشور گسترده است که هیچکس جرات ندارد جز آنچه که رهبران و حکومتگران اصلی نظام فراکاپیتالیستی می خواهند بیندیشد و یا سخنی بگوید، سخنان چند تحلیلگر آمریکایی را در این خصوص نقل می کند:
هنری دیوید تورو درکتاب زندگی در جنگل می نویسد «برای کنترل آزادی رسانه ها (در ایالات متحده) نیازی به قانون نیست. رسانه ها رأساً و بیش از آنچه لازم باشد خود این کار را می کنند. جامعه به طور نظری بر سر چیزهایی که می توان بیان کرد توافق کرده، برنامه ای را پذیرفته و بطور ضمنی قرار گذاشته است که هرکسی را که از آن دور شود از خود طرد کند، به نحوی که از هزار تن یک نفر هم جرأت ندارد چیز دیگری بر زبان آورد»!
نوام چامسکی توجیه گر نظام سرمایه سالاری دراین باره می گوید: «...در ایالات متحده، نظام کنترل فکری قدرت خود را به نحوی چنان مؤثر به کار می برد که از هزارتن یکی هم قادر نیست فکر دیگری بکند! این کنترل فکر در قرن بیستم آگاهانه تر شد. شخصیتهای مورد توجه و چشمگیر، محققان علوم سیاسی، روزنامه نگاران، نمایندگان صنعت، روابط عمومی های درحال رشد و دیگران قبول کردند در کشوری که صدای مردم می تواند خود را به گوش ها برساند، به حکم ضرورت باید اطمینان یافت که صدای موردنظر کاملا همان صدایی است که مناسب است به گوش برسد! در کشورهایی که اساسشان بر پایه اعمال زور داخلی گذاشته شده کنترل آنچه مردم می کنند کافی است آنچه می اندیشند کم اهمیت است. اما در جایی مثل آمریکا که اعمال زور دولتی محدوداست! کنترل فکری که مردم در سر دارند ضرورت می یابد».
الکسی دوتوک ویل نیز درکتاب دمکراسی آمریکایی می نویسد: «کشوری نمی شناسم که در آن به اندازه ایالات متحده استقلال فکر و بحث اینقدر اندک باشد».