مرگ اهریمن

نویسنده: محمدفاضل*
مترجم: حسن بنانج
واکنش حماس نسبت به مرگ زرقاوی واکنش بسیاری از عراقی ها را به همراه داشت. رسانه های دیداری و نوشتاری عراق به شدت حماس را مورد انتقاد قرار دادند. سیاستمداران و مردم عادی کوچه و خیابان به همان نسبت از واکنش رسانه ها و مقامات عربی عصبانی شدند. آنها به گونه ای از این جنایتکار سخن می گفتند که گویی او یک قهرمان بود.
این کاملاً غیرقابل تصور است که جداکننده سر انسان ها از بدنشان و تروریستی که قاتل کودکان است یک قهرمان توصیف شود. این نوع برداشت چنان عجیب است که در قالب کلمات نمی گنجد. این تعبیر نادرست از شیطان اصلی ترین دلیل سیه روزی و مصیبت در منطقه است و فقط چنین برداشتی است که در توجیه خشونت ها و کشتارهای غیرقابل توجیه نقش دارد. این وضعیت باعث می شود که انسان به این نتیجه برسد که عراق تا حدی از این نوع بیماری اجتماعی که ما را در خود محاصره کرده است، رهایی پیدا کرد.
عصبانیت کمترین چیزی است که می توانم در توصیف احساسم پس از خواندن نظرات عرب ها (به زبان عربی) در بخش بحث و نظر سایت بی بی سی بیان کنم. تعجبی ندارد که بسیاری از مراجعه کنندگان عراقی به این بخش از اینکه توانستیم از شر آن تروریست های جنایتکار خلاص شویم خشنود بودند، اما از سوی دیگر احتمالاً ۹۰ درصد از نظردهندگان غیرعراقی نیز بودند که تاسف خود را از مرگ او به عنوان یک شهید ابراز داشتند.
من یکی از این نظرات که توجهم را به خود جلب کرد، انتخاب کردم. این نظر نشان می دهد که چگونه نفرت پس از رسیدن به سطحی معین می تواند قلب و ذهن مردم را کور کند. این نظر شاید دقیق ترین توصیف از طرز فکر، اگر نه میلیون ها اما هزاران نفری باشد که در این منطقه روزگار می گذرانند. این نظردهنده عرب بدون آنکه وارد حواشی شود و از سخنان نغز مدد بگیرد، صراحتاً از علت غمگین شدنش پس از مرگ زرقاوی سخن می گوید: «من تصور می کنم که این بیانگر حقیقت به شیوه ای است که بسیاری از عرب ها به آن باور دارند، حقیقتی که از دهان یک نفر که جرات بیشتری در بیان نسبت به سایرین داشت، انتشار یافت. سایرینی که خاموش ماندند و آنچه در درونشان می گذشت، بروز ندادند...
مرگ زرقاوی هیچ چیز در خود نداشت، زیرا او محصول سیاست غلطی بود که در موطنش، اردن، وجود دارد. زرقاوی های زیادی در کشور ما وجود دارند که تحت تعقیب قرار می گیرند و تروریست می شوند، بدین ترتیب راه خود را به عراق پیدا می کنند. در آنجا می توانند به یمن آمریکایی که با کمک عوامل خود (حاکمان) نابودی را به منطقه آورد، عقده ها و احساسات خود را خالی کنند. به خاطر اطلاعات شما، اطلاعات ما در مورد زرقاوی مبهم و تار است. آیا او یک قهرمان ملی بود یا یک تروریست جنایتکار؟ ما به طور حتم نمی دانیم، اما می بینیم که دشمنانمان از مرگ او بسیار خشنود هستند. این همان دلیلی است که مرا از مرگ وی غمگین می سازد.»
من این بحث را با اظهارنظر یک عراقی به پایان می برم: «من سابقاً مخالف کشتن افراد به خاطر نظرات فاسد یا عملکرد ضدآزادی شان بودم، اما پس از زندگی در فضای تروریسم و ضدانسانی که آنها ایجاد کرده اند، اکنون می گویم که تنها راه حل خاتمه دادن به زندگی کسانی است که هیچ بویی از انسانیت نبرده اند. آنها ذهن و روان انسان های معقول را مسموم می کنند. بگذارید جهان در آزادی و شادی به سر ببرد... من این جمله را خطاب به تمام انسان های منطقی و اهل استدلال می گویم؛ مرگ زرقاوی مبارک باد.» بنابراین اگر انسان معقولی هستید بیایید و با ما این لحظه را جشن بگیرید، اگرنه خود را برای سوگواری در مرگ هایی دیگر آماده کنید.