جمهوری اسلامی؛ نه یک کلمه کم نه یک کلمه زیاد!

فیاض زاهد
اگر بخواهیم زمینه های اصلی موفقیت امام خمینی (ره) در انقلاب اسلامی ایران را برشماریم، بدون تردید رابطه و پیوند ایشان با مردم بزرگ ایران از مهم ترین دلایل توفیق ایشان است. او مردم ایران را می شناخت، به آنها احترام می گذاشت و به توان و ادراکشان ایمان داشت.
مردم ایران نیز با وی چنین رابطه ای داشتند، به او ایمان داشتند، رهبریش را می ستودند و به رفتارهایش اعتماد داشتند.
در نتیجه چنین نعاملی بود که امام قادر به انجام کارهایی بزرگ و مثال زدنی شد. رژیمی مستحکم را برانداخداخت، نظامی سیاسی و قدرتمند را بنیان گذاشت، در برابر توطئه های مختلف ایستادگی کرد و جنگی را با چنان ابعادی هدایت نمود. این رابطه وثیق نه در یک نگرش ابزار گرایانه، بلکه در تفکری مردم سالار شکل یافته بود. جمهوری اسلامی از آن زاویه نه تشکیل حکومتی از سر مصلحه و یا اقناع افکار عمومی که یک ضرورت انکار ناپذیر بود. امام مردم را سرچشمه اعطای قدرت و مشروعیت می دانست. طرفه آنکه قدرت مردمی نه زینت المجالس که حقیقت حکومت بود، لذا اتمسفر ذهن جامعه و امام رابطه ای دو سویه را رقم زده بود. هرجا که امام (ره)بود، مردم نیز بودند و هرجا که مردم تجمیع کرده بودند، اثر و نشانی از امام (ره) داشت.
این رفتار به مثابه فلسفه ای بود که در حکومت حضرت امیر (ع) نیز حکومت خود را منوط به خواست و اراده مردم دانسته بود.
امروز نیز مهم ترین میزان الحراره خط امام کیفیت و چگونگی باور به نقش مردم در ساخت قدرت است.
آنان که به مردم باور ندارند کمتر رابطه ای با اندیشه امام دارند. جمهوری اسلامی به عنوان میراث امام (ره) به مثابه پاندولی ما بین مردم و شریعت است. هر جا مردم به نفع دین و شریعت حذف شدند، خلافت یا حکومت پدید می آید و هر جا که اسلام به نفع مردم حذف شد، جمهوری لائیک پدید خواهد آمد.
آنچه شالکه اصلی نظریه امام را سامان می داد، جمهوری اسلامی بود، نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد.