استحاله دینی شاهراه استحاله فرهنگی

عاطفه سمایی
بوی آشنای مهر و حال و هوای درس و مدرسه را در ایامی استنشاق می کنیم که در 6ماه گذشته ملت و دولت ایران تجربه ها و امتحانات سختی را پشت سر گذارده است. از محک زدن های نظری در عرصه های تئوریک چرایی و چگونگی حکومتی داری اسلامی تا آزمون های علمی و عملی چالش اقتدار کارآمدی نظام در مدیریت بحران عرصه ای که غرب در برابر پرسش بودن یا نبودن به پاسخ استحاله و تغییر از درون رهنمون ساخت.
بعد از 22خرداد و در پی یافتن سر نخ اغتشاشات و گذر از فریب خوردگان بیچاره داخلی و ناراضیان عدل علی آنچه دیدیم، چهره های امپیریالیسم جهانی بود که این بار نیز مغموم از شکست در پی یافتن راهی جدید برای براندازی حاکمیت دینی در ایران بود.
براندازی، واژه ای تکراری است که طی این سی سال با عناوین سخت و نرم بارها با شکست هایی سنگین مواجه شده است و امروز بعد از سی سال، در برابر چرایی این تجارب تلخ شکست، از کودتا تا تهاجم فرهنگی جوابی که در برابر غرب قرار می گیرد این است که اساتید سکولار و فضای لیبرالی دانشگاه ها حتی در صورت یک صدایی، نهایتاً پیاده نظامی جوان و ناتوان، بیش نخواهند بود که توان تحولی در خور را نخواهند داشت چرا که آبشخور تفکرات جامعه ایرانی اساتید از جامعه بریده علوم انسانی نیستند بلکه نگاه و مرجعیت دینی است که تحت لوای حاکمیت ولایت هر نوع حرکت و از خودگذشتگی را قابل توجیه می کند و برای آن اجری اخروی محاسبه می نماید.
در وقایع اخیر و با اعترافات عده ای از جمله حجاریان، عطریانفر، ابطحی و... آنچه روی میزبراندازان خارجی و تئوریسین های به بن بست رسیده بومی قرار گرفت، علوم انسانی و ماهیت نگرش بومی اسلامی انقلابی و ایرانی به این علم بود که با ترجمان ناقص و ضدارزشی تفکرات ماتریالیستی غرب دانشگاه ها را به تریبونی برای ادعاهای واهی و التقاطی جریان بیگانه مبدل ساخته بود. جریان منحرفی که فقط توان فحاشی در قالب نقادی و گزافه گویی به جای گفتمان عقلانی را یافته بود.
و این نتوانستن به نقطه ضعفی بزرگ و نهایتاً چالشی اساسی برای شکست گفتمان اصلاحات مبدل شد که با اعترافات رهبران تئوریک خود آخرین پایگاه های مردمی خویش را هم از دست داد و هزینه کردن های بی حساب غرب به جیب گشاد منفعت طلبان داخلی نیز نتوانست جمع اضداد را پشت پرچم سبز اصلاحات بسیج کند و تلاش برای حفظ تکه های جبهه مشارکت به تلاشی مذبوحانه و بی سرانجام مبدل شد. اما غرب از پا ننشسته است و با گرفتن سرنخ هایی که رهبران دیروز و سرخوردگان امروز از پشت میله های ندامت از آغاز راهی جدید به دستشان داده اند اولین حرکت خود را در اواخر شهریور ماه کلید زدند.
زیرا غرب امروز بعد از زمین خوردن های پیاپی ناگزیر از جستاری در تاریخ این ملت غیرقابل پیش بینی است که علیرغم همه این پراکندگی ها در طول تاریخ فقط یک نقطه ثقل داشته است که به اشاره ای با سر می دود تا بدانجا که حتی قلیان های دربار نیز به سرانگشت ظریف ضعیفه های دیروز حرمسرا شکسته می شود و آخرین مقاومت سلاطین و حکام را در برابر اراده ملی منبعث از حکام وحیانی روحانیت با شکستی ناگزیر مواجه می سازد. حلقه مفقوده داستان شکست های مکرر براندازی نرم در این نهفته است. یعنی... دین برای جنگ با دین. زیرا شاهراه استحاله فرهنگی در جامعه ایرانی استحاله دینی است. که آن نیز ناگزیر از التقاط و انحراف در اصول نظام دینی، شیعی- انقلابی و اسلامی ایران یعنی ولایت است که با تربیت عمامه به سرانی ناقض ولایت به ظاهر روحانیونی بر منابر وعظ و خطابه تکیه زنند که این بار نه پیاده نظام که... فرماندهان استحاله فرهنگی غرب بشوند.
جبهه بعدی، حوزه های علمیه اند آیا وحدت عملی و نظری لازم برای این مبارزه را داشته ایم؟