«کاریکاتور چماقی»

هادی حیدری
ماجرای کاریکاتورهای توهین آمیز علیه پیامبر (ص) در حال ورود به ابعاد تازه ای است.
اولین کاریکاتور که در مهرماه 1384 توسط کارتونیست دانمارکی به چاپ رسید، طنین محدودی داشت تا آن که با تکرار توهین ها در قالب کاریکاتورو توسط کارتونیست های دیگر اروپایی، پژواکی به وسعت تمامی کشورهای مسلمان جهان پیدا کرد.
پیش از این نیز در یادداشتی دیگر، عمل کارتونیست دانمارکی را مورد نقد قرار دادم چراکه معتقدم کاریکاتور نباید وسیله ای برای توهین و تحقیر دیگران باشد.
اگر به کاریکاتورهای ماندگار و موثر در تاریخ، نگاهی بیندازیم، خواهیم دید که کاریکاتورهایی ماندگار شده اند که به شکل ریشه ای به نقد اشخاص، تفکرها و جریانات اجتماعی و سیاسی پرداخته اند نه آن که به شکلی سطحی و بی مایه دست به هجو موضوعی زده باشند
آنچه در واکنش به کاریکاتورها در کشورهای مختلف اتفاق افتاده است تا درصد بالایی قابل درک و نتیجه طبیعی عمل انجام یافته می باشد.
اما برخی واکنش های انجام شده، غیر معمول و در مواردی نگران کننده می باشد.
اعتراض و تظاهرات در خیابان ها و یا در مقابل سفارتخانه های برخی کشورهای اروپایی، یک حرکت مدنی محسوب می شود و حق طبیعی اعتراض کنندگان.
اما شکستن اموال و آتش زدن آنها، زیبنده افرادی که قصد دفاع از دین و مقدسات دینی خود را دارند نیست.
پرچم هر کشوری، نشانه ای از مردمی است که در هر کشور زندگی می کنند و نمادی ملی محسوب می شود.
آتش زدن پرچم ها که نمادهای ملی است و نه حکومتی، حرکت جالبی نخواهد بود.
هفته گذشته، افرادی در خیابان های تهران با صف طولانی از حیوانات حرکت کردند و روی هر حیوان، پرچمی از برخی کشورهای آمریکایی و اروپایی انداختند.
سوال اینجاست که نتیجه چنین اعمالی به سود چه کسانی خواهد بود؟
آیا نوع نگرش مردم دنیا نسبت به ما تغییر نخواهد کرد؟!
راه اندازی مسابقه کاریکاتور در ایران با موضوع «هولوکاست» که قصد آن دارد تا این ماجرا را به افسانه ای تارخی تبدیل کند با چه میزانی قابل سنجش است؟
«هولوکاست» ماجرایی است که براساس استنادات تاریخی، واقعیت داشته و با روح جریحه دار شده ملتی سروکار دارد.
افسانه شمردن آن در قالب مسابقه بین المللی کاریکاتور چه سودی برای ما خواهد داشت؟!
معتقدم پاسخ قلم را باید با قلم داد، اما در اینجا نباید قلم، به ابزاری برای سرکوب و تحقیر بدل شود. متاسفانه در حال پیشروی به سویی هستیم که کاریکاتور، نقش چماقی را پیدا کرده که برخی اهداف سیاسی خاص از آن به عنوان ابزار تسویه حساب و تلافی استفاده می کنند.
به نظر می رسد نباید صرفا به این ماجرا به شکل مقطعی نگریست. حرکت دوراندیشانه، به سود امنیت و وحدت ملی ما خواهد بود.