ولایت فقیه در ایران محور وحدت ملی است

* پس از انتخابات فضای پر ابهامی به وجود آمد و برخی اختلافات میان گروه ها،اشخاص و جریان ها بروز پیدا کرد.حرف های زیادی زده شد و ادعا های مختلفی هم مطرح گردید.این فضا را چطور ارزیابی می کنید و به نظر شما چه باید کرد؟
** وقتی فضای اجتماعی-سیاسی جامعه غبار آلود و پر ابهام می شود زمینه برای رشد یک عده افرادی که پایبندی آنان به نظام سست است فراهم می شود.در فضای پر ابهام خود به خود آنانی که دچار ضعف در مبانی هستند رشد پیدا می کنند.لذا به همین دلیل است که تاکید شده است فضای جامعه همیشه شفاف و روشن و درک حقیقت برای آحاد مردم امکان پذیر باشد.از تاریک شدن و در هم آمیختگی حق و باطل،جلوگیری باید کرد.در یک چنین فضایی تلاش ها می بایست به سمت تمییز دادن حق و باطل و آگاه سازی مردم و زدودن غبار ها از فضای غبار آلود معطوف شود.
* حفظ وحدت و انسجام ملی از وظایف اساسی هر ایرانی است و یک اصل محسوب می شود برخی با این احساس که این وحدت بخصوص در سطح نخبگان سیاسی مخدوش شده است طرح هایی را برای وحدت مطرح کرده اند. نظر شما در خصوص طرح های وحدت که این روز ها خیلی عنوان می شود چیست؟
** همان طور که اشاره شد مطلبی که مدتی است مطرح شده بحث وحدت میان گروه های سیاسی است.پاسخ اسلام به مقوله وحدت کاملامشخص و شفاف است.از نظر اسلام وحدت مطلوب یک جامعه اسلامی محسوب می شود و جزء ملزومات حیاتی یک جامعه است و کسی نمی تواند منکر برکات وحدت در جامعه اسلامی شود.وحدت مقوله ای است که در همه شرایط اعم از زمانی که کشور با مشکل یا تهدیدی مواجه است و یا در زمانی که تهدیدی و مشکلی وجود ندارد مورد تاکید بوده است.لذا یک اصل اساسی محسوب می شود.اما نکته ای که باید در این خصوص به آن توجه شود این است که تحقق این وحدت در جامعه قواعد و ضوابط خاص خود را داردکه می بایست رعایت شود.گاهی بین دو گروه از مسلمین اختلافی بروز می کند و این اختلاف بعضا به برخی برخورد ها و چالش ها منجر می شود .اسلام معتقد است که می بایست بین این دو گروه از مسلمین وحدت به وجود آورد.به هر حال هر دو گروه معتقد به اسلامند و لذا یکسری اصول را پذیرفته اند و قبول دارند که این اصول بین مسلمین مشترک است.گروه هایی باید تشکیل شود تا بین مسلمین که بین شان اختلاف به وجود آمده آشتی برقرار کنند.این گروه ها اصول مشترکی دارند که برای آشتی می توان روی آنها تاکید کرد.به نظر من وحدت محور می خواهد.تحقق وحدت در یک جامعه نیازمند یک محور وحدت بخش است که بدون آن وحدت بی معناست. به هر حال وقتی گروهی می خواهد بین دو طایفه از مسلمین آشتی برقرار کند و بین آنها وحدت ایجاد نماید این وحدت و آشتی می بایست بر اساس محور و اصولی رخ دهد.به عنوان مثال یکی از مواردی که می تواند محور خوبی برای وحدت گروه ها باشد قانون است.همه باید به قانون اساسی کشور معتقد و نسبت به آن التزام داشته باشند. بر اساس قانون اساسی اختلافات قابل حل است. زمانی دو گروه می توانند به وحدت برسند که به قانون اساسی معتقد و ملتزم باشند والادر غیر این صورت نمی توان بین کسانی که قانون اساسی را قبول ندارد و کسانی که آن را پذیرفته اند وحدت ایجاد کرد.
* به نظر شما نقش ولایت فقیه در جامعه ایرانی به عنوان یک محور وحدت در ایجاد وحدت و همدلی و انسجام ملی چیست و از چه جایگاهی برخوردار است؟
** به نظر من در جامعه انقلابی مسلمان و ولایتمدار ایران بهترین محور برای برقراری وحدت ولایت فقیه است.هر طرحی که برای وحدت تهیه شود اگر به نقش ولایت فقیه اهمیت ندهد محکوم به شکست است و هرگز نمی تواند وحدت آفرین باشد.ولایت فقیه در ایران محور وحدت و وفاق و همبستگی ملی است و سدی محکم در برابر اختلاف و چند دستگی در جامعه است.تا به حال هم همین بوده و کشور ما با محوریت ولایت وحدت خود را حفظ کرده است و دچار شکاف و تفرقه نشده است.لذا طرحی که حول محور ولایت تنظیم شده باشد قابل دفاع است و اکثریت قاطع مردم و مسئولین و نخبگان کشور از آن استقبال خواهند کرد.تجربه ثابت کرده است که همواره ولایت مرجع و محور وحدت و انسجام در جامعه بوده است و نقش آنان در این زمینه بی بدیل است.
* به نظر شما در طرح های وحدت با کسانی که در التزام آنان به ولایت فقیه مشکل وجود دارد چگونه باید برخورد کرد؟آیا می توان با کسانی که در کارنامه خود مخالفت عملی با رهبری و فرامین و منویات ایشان را داشته اند وحدت بر قرار کرد؟
** وقتی برای وحدت محور تعیین کردیم و گفتیم همه کسانی که به ولایت فقیه اعتقاد دارند و سخن ایشان را فصل الخطاب می دانند اختلافات را کنار بگذارند خود به خود کسانی که با ولایت فقیه زاویه دارند از دایر ه طرح خارج خواهند شد.چطور ممکن است در طرحی که محور ولایت فقیه است با کسانی که با رفتار های خود نشان دادند که التزامی به ولایت فقیه ندارند و از فرامین و منویات ایشان سر پیچی می کنند وحدت کرد.این موضوع نه قانونی نه شدنی و نه مقبول است.لذا نباید اجازه داد عده ای که با ولایت فقیه مشکل دارند تحت لوای وحدت ملی به صفوف معتقدان و دوستداران نظام نفوذ کنند.وحدت گروه های سیاسی و شخصیت ها با این دسته افراد معنا ندارد و مورد اقبال عمومی نیست.در هر حال اگر کسی یا کسانی می خواهند طرح وحدت میان گروه های سیاسی را دنبال کنند می بایست به این مهم توجه کنند و همه زوایای طرح برای مردم روشن و شفاف گردد و نقطه ابهامی نداشته باشد تا همه بتوانند در خصوص آن اظهار نظر کنند..به صرف اینکه ما تابلوی وحدت را بلند کنیم و بخواهیم عده ای را زیر آن جمع کنیم تا کاری از پیش ببریم موفق نخواهد بود بلکه وحدت می بایست محوری داشته باشد که از مقبولیت عمومی و مشروعیت لازم را برخوردار باشد.در مجموع همه ما وحدت را قبول داریم اما برای آن محور قائل هستیم مثل قانون اساس و ولایت فقیه.اینها را نمی توان به چالش کشید بلکه اینها مبنا و معیار وحدت هستند و همه کسانی که نظام و انقلاب تعهد دارند می بایست این دو اصل را پذیرفته و حول آن با سایر گروه ها و احزاب همبستگی ایجاد کنند.
* بیان مباحثی چون طرح وحدت ملی و عنوان های مختلفی از این دست در فضای سیاسی کشور این تلقی را به ذهن متبادر می کند که در جامعه ما اختلافات زیادی وجود دارد که رفع آنها از الزامات تحرک و پویایی و رشد و توسعه کشور است.آیا می توان اصل را وجود شکاف در میان نخبگان و گروه های سیاسی گذاشت و بعد به دنبال طرح وحدت و پیاده کردن آن در جامعه بود؟
** در ابتدا تحلیل ما از وضعیت موجود می بایست تحلیل درستی باشد.من فکر می کنم ما همواره در کشور مسائلی داشته ایم و به تبع آن اختلاف سلیقه هایی هم وجود داشته است که امری کاملاطبیعی است.به هر حال میزانی از اختلاف نظر و سلیقه در هر جامعه ای طبیعی است.از نظر من جامعه ما در سطح عمومی و در سطح عامه مردم اختلافی آنچنانی وجود ندارد.مردم اختلافی با یکدیگر ندارند.اگر هم اختلافی وجود دارد این اختلاف در سطح نخبگان است.اما همین میزان اختلاف هم در حدی نیست که بخواهدکشور را دچار بحران و مشکل اساسی کند.این اختلاف نظر ها در گذشته هم وجود داشته است. و در آینده هم وجود خواهد داشت اما هرگز به اصل نظام خدشه ای وارد نکرده و بحران برای کشور به وجود نیاورده است.لذا اگر طرح های وحدت بر این اساس تهیه شود که در کشور شکاف و اختلاف اساسی وجود دارد و کشور با بحران مواجه است غلط و قابل پذیرش نیست.به نظر همین میزان اختلافی که در میان سیاسیون جامعه وجود دارد با مراجعه به قانون اساسی و منویات رهبری قابل حل است و بحران آفرین نخواهد بود مگر اینکه یک طرف دعوا اعتقادی به این اصول نداشته باشد که در این صورت تکلیف چیز دیگری است و به گونه ای دیگر باید برخورد کرد.اساسا با کسانی که قانون پذیر نیستند و تن به قانون نمی دهند نمی توان وحدت برقرار کرد.به هر حال بنده وجود اختلاف سلیقه و دیدگاه اعتقاد دارم اما به اینکه این اختلاف بحران زا خواهد بود اعتقادی ندارم چرا که کشور را برخوردار از قانون و رهبری می بیبنم. و با وجود این گونه موارد بحران ناشی از اختلاف رخ نخواهد داد.ولایت فقیه از ابتدا چه در زمان حضرت امام و چه در دوران رهبری مقام معظم رهبری همواره بر وحدت ملت تاکید کرده اند و نقش موثری در رفع اختلافات و برقراری وحدت و انسجام ملی داشته اند.ولایت فقیه ظرفیت حل اختلافات سیاسی را در سطح جامعه به بهترین شکل ممکن دارد.تاریخ هم این موضوع را تائید می کند.مردم ما هم گوش به فرمان رهبری هستند و بر اساس رهنمود های ایشان عمل می کنند.این قاعده است که همه باید به این قاعده ملتزم و معتقد باشیم تا وحدت و انسجام ملی حفظ شود.