حذف دوم خرداد؛ یک پروژه یا پروسه

امیرعلی فاطمی
جریانات سیاسی، احزاب و گروه ها پیش از آنکه هویت مستقل و شفافی پیدا کندد متغیری از پایگاه اجتماعی و نیروهای اجتماعی هستند. لذا نمی توان تصور یک کرد که یک جریان سیاسی دارای عقبه مردمی از صحنه سیاسی به خاطر تلاشهای رقیب حذف شود.
از سویی ادبار پایگاه اجتماعی از یک جریان و کاهش اعتبار آن را نمی توان لزوما به اقدامات و رفتار رقیب منتسب کرد.
سید محمد خاتمی در سالروز صدور پیام مهم حضرت امام خمینی(س) مشهور به ” منشور برادری “ نسبت به حذف جریان دوم خرداد هشدار داد و شرایط ویژه خود را برای وحدت ملی بیان کرد.
خاتمی در حالی ادعای تلاش برای حذف جریان دوم خرداد از صحنه سیاسی کشور را مطرح کرد که مجموعه نیروهای معتقد به انقلاب چه قبل و چه بعد از انتخابات بارها بر ضرورت چند صدایی در کشور و پلورالیزه شدن فضای سیاسی تاکید کرده اند. اما چند صدایی در تمام جوامع مسبوق به پایبندی و التزام به قواعد تصمیم گیری است.
قواعد تصمیم گیری، تعیین کننده ضوابط و شرایط رقابت سیاسی هستند. لاجرم جریان های سیاسی در چارچوب همین قواعد و مجاری مشروع به اعمال نفوذ بر سیاست ها می پردازند. قانون اساسی به عنوان یکی از بالادستی ترین قواعد تصمیم گیری در هر کشور به فعالیت های سیاسی و سیاست ورزی احزاب شکل می دهد.
جریان دوم خرداد در انتخابات22 خرداد نه تنها قانون اساسی کشور را زیر پا گذاشت بلکه حتی همسو با دشمن خارجی بر علیه قانون اساسی به اردوکشی خیابانی دست زد.
موسوی نامزد شکست خورده این جریان قبل از اینکه به حداقل های قانونی در اعتراض به نتیجه انتخابات اکتفا کند در عین سرگشتگی به شکاف های طبقاتی دامن زد و بخشی از مجموعه ای را که با نیت خیر به وی رای داده بودند مقابل نظام قرار داد.
موسوی و جریان سبز خانه را آتش زد امروز برخی در پی آنند که چه کسانی هیمه و هیزم برای حذف جریان اصلاحات می کشند!
بازخوانی بخشهایی از منشور برادری در این مجال کمک مهمی به واکاوی این ادعا و تحرکات ساختار شکنانه اخیر دوم خردادی ها خواهد کرد.
امام خمینی(ره) بنیانگذار جمهوری اسلامی در تاریخ 10 آبان سال 67 در پاسخ به نامه حجت الاسلام محمد علی انصاری از اعضای مجمع روحانیون مبارز مطالب مهمی فرمودند که معروف به منشور برادری دو جناح حاکم برکشور شد.
ایشان در منشور برادری اختلاف سلیقه را مثبت دانستند اما به شرط حفظ اصول و پاسداری از قانون اساسی. حضرت امام(ره) در منشور برادری به شیوایی این مسئله که نقش حیاتی در آینده سیاسی نظام جمهوری اسلامی داشت اینگونه تبیین فرمودند:” در حکومت اسلامی همیشه باید باب اجتهاد باز باشد و طبیعت انقلاب و نظام همواره اقتضا می کند که نظرات اجتهادی - فقهی در زمینه های مختلف ولو مخالف بایکدیگر آزادانه عرضه شود و کسی توان و حق جلوگیری از آن را ندارد ولی مهم شناخت درست حکومت و جامعه است که براساس آن نظام اسلامی بتواند به نفع مسلمانان برنامه ریزی کند که وحدت رویه و عمل ضروری است...
باید توجه داشته باشید تا زمانی که اختلاف و موضعگیریها در حریم مسائل مذکور است، تهدیدی متوجه انقلاب نیست . اختلاف اگر زیربنایی و اصولی شد، موجب سستی نظام می شود.”
امام خمینی (ره) در آن پیام تاریخی فرمودند: “هر دو جریان متوجه باشند که موضع گیری ها باید به گونه ای باشد که در عین حفظ اصول اسلام برای همیشه تاریخ، حافظ خشم و کینه انقلابی خود و مردم علیه سرمایه داری غرب و در راس آنها آمریکای جهانخوار و کمونیسم و سوسیالیسم بین الملل و در راس آن شوروی متجاوز باشد . هر دو جریان باید توجه کنند دشمنان بزرگ مشترک دارند که به هیچ یک از آن دو جریان رحم نمی کنند... هر دو جریان باید مردم را هوشیار کنند که درست است که آمریکای حیله گر دشمن شماره یک آنهاست ولی فرزندان عزیز آنان زیر بمب و موشک شوروی شهید گشته اند”.
امام پس از معرفی دشمنان ملت و مسئولان می فرمایند؛
” البته یک چیز مهم دیگر هم ممکن است موجب اختلاف شود و آن حب نفس است “