هانس بلیکس / دبیرکل پیشین آژانس بینالمللی انرژی اتمی
حضور آمریکا در بسته پیشنهادی اروپا به ایران را می توان مثبت تلقی کرد چرا که پیشتر حضور دیپلماتیک را به آلمان و انگلیس واگذار می کردند اما به هر حال این حضور مهم است. در پرونده کره شمالی نیز آمریکا حاضر به گفتگو نمی شد اما به هر حال این اتفاق افتاد. حضور آمریکا از این بابت مهم است که انجام برخی تعهدات را فقط آمریکا می تواند انجام دهد مانند عضویت در سازمان تجارت جهانی و یا مباحث امنیتی. اروپا قدرت تضمین امنیتی به ایران را ندارد اما آمریکا می تواند. مشکل این جاست که آمریکا همیشه حتی در حال مذاکره چوب را بالای سر خود می چرخاند تا طرف مقابل خود را بترساند. آمریکا باید بداند که طرف مقابل آنها بچه نیست، ۷۰ میلیون ایرانی طرف مقابل آمریکا است.
روزولت می گفت که با طرف مقابل به نرمی سخن بگو اما چوبی بزرگ را نیز در دست نگه دار. همه می دانند که آمریکا چوب به دست دارد حالا دیگر احتیاجی به تکان دادن آن و تهدید کردن این و آن نیست. اگر بخواهیم به مسئله هسته ای ایران و کره شمالی نیز نگاه کنیم، مشکل کره شمالی حادتر و سخت تر است اما در مرکز توجه آمریکا نیست چون بحث امنیت ژاپن مطرح است که مساله غیرقابل حلی نیست اما به دلیل موقعیت ایران در خاورمیانه و بحث اسرائیل، آمریکا روی این مساله تاکید زیاد دارد. آمریکا و انگلیس به حقایق روز توجه نکرده و به عراق حمله کردند چون فکر می کنند مثل داستانهای قدیمی دنبال شکار جادوگر می روند و همه هم باور می کنند که جادوگر وجود دارد. بیش از ۷۰۰ بازرسی تخصصی در عراق انجام شد و کوچکترین مدرکی که صدام درپی ساخت سلاح های کشتار جمعی است، یافت نشد. مساله این جاست که فاکتورهای زیادی به هم وابسته هستند که باید آنها را گروهی حل کرد. خاورمیانه عاری از سلاح بدون صلح مداوم، ممکن نیست. اگر اسرائیل بتواند تضمین دهد، می توان این کار را در منطقه انجام داد. ما در حال حاضر کشورهایی را داریم که نظام ان پی تی را نقض کرده اند، هند، پاکستان و اسرائیل و هیچ گاه نه تحریم شده اند و نه تهدید. اما ایران عضو ان پی تی است، هیچ مدرکی که نشان دهد درپی دستیابی به سلاح است، دیده نشده است. مشکل در مقابله با گسترش سلاح های کشتار جمعی ایران نیست. مشکل هند، پاکستان و اسرائیل هستند که آنها را باید به توقف ساخت سلاح اتمی و نابودی آنها سوق داد.