ضرورت فرصت‌شناسی دیپلماسی هسته‌ای

کاظم جلالی/مخبر کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس
1- پیش نویس قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که این روزها در محافل بین المللی و در بین گروه 551 و از آن پس احیاناً در شورای امنیت سازمان ملل مطرح خواهد شد حکایت از عزم جدی محافل جهانی به ویژه افراط گرایان حاکم بر ایالات متحده آمریکا در برخورد با جمهوری اسلامی است.
گویی این سرمستان قدرت از 27 سال گذشته درس نیاموخته اند و به مصاف ملتی می روند که بارها و در مقاطع مختلف با درایت و دلیری و آرمان خواهی خود، فرصت درس آموختن از تجربه ناکامی را برای آنان فراهم کرده است. امروز بر هیچ کس در داخل و خارج کشور پوشیده نیست که سیاست اصولی و خدشه ناپذیر جمهوری اسلامی ایران صیانت از حقوق ملی و در این زمان حق استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای است و در این طریق به حول و قوه الهی هیچ مماشات و سستی و فتوری عارض ملت و مسئولان نخواهد شد.
2- مسئولان باید در درک فضای بین المللی آمادگی شرایط مختلف احتمالی را داشته باشند. بی تردید جمهوری اسلامی در عرصه جهانی از مولفه های متعدد قدرت، برخوردار است.
استفاده بهینه و به هنگام از این مولفه ها مرهون مدیریت دقیق دیپلماسی در سیاست خارجی فعال است. امروز باید با تیزبینی و دقت فرصت ها را شناخت و همه فرصت ها را باید در خدمت دیپلماسی هسته ای این کشور قرار داد.
3- دستیابی به انرژی هسته ای برای مصارف صلح آمیز، امروز سیاست محوری و کانونی نظام است. بی تردید با رفتن پرونده به شورای امنیت و صدور قطعنامه اول و احتمالاً در آینده نه چندان دور قطعنامه دوم ما را در آستانه ورود به مرحله جدیدی قرار می دهد و طبعاً این مرحله نیازمند تمهید مقدماتی است. بی تردید حفظ وحدت، انسجام، یکدلی و تقویت همدیگر باید دغدغه اصلی همه دلسوزان نظام و ملت کشور باشد. سخنان تفرقه افکنانه و مایوس کننده را باید کنار نهاد. بی شک همه ما به برکت نظام جمهوری اسلامی آبرو و عزت یافته ایم و همه این ها را مرهون امام، شهیدان و ایثارگران و پایمردی ملت مان هستیم. نکند با برجسته کردن برخی اختلاف ها و سوءتفاهم ها تیشه بر ریشه این نظام برآمده از خون شهیدان زنیم.
4- در حاشیه بحثی که مطرح شد مشفقانه لازم می دانم چهار دغدغه دیگر خود را نیز با شما در میان بگذارم.
اول آن که از یک منظر فلسفه انقلاب اسلامی ما اخلاقی کردن سیاست بود. بیاییم صادقانه به ارزیابی این مساله بنشینیم آن هم در سال پیامبر اعظم و در یک جامعه مدعی دین محوری، چه اندازه در طریق اخلاقی کردن سیاست تلاش کرده ایم. به نظر می رسد بیش از اندازه اخلاقمان سیاسی شده است. کمی به اطراف خود نظر بیندازیم، گویی برای رسیدگی به هدف از همه ابزارها می توان استفاده کرد حتی از ابزارهایی همانند دروغ پردازی، تهمت، افترا و بهتان زدن که در دین مبین ما به عنوان گناهان کبیره بر شمرده شده است.
دوم آن که بی تردید امروز بزرگ ترین چالش ما کارآمدی نظام جمهوری اسلامی در عرصه داخلی و خارجی است. کارآمدی به معنای آن که ارزیابی عمومی آن باشد که مسئولان این نظام توان حل مشکلات مردم را دارا هستند. بحران کارآمدی نظام می تواند لطمات جدی را به کشور و نظام اسلامی ما وارد کند. این کارآمدی در گروه کمک به دولت و دولتمردان با هدف حل مشکلات مردم است. پس باید همگی در تقویت دولت ذره ای تردید به خود راه ندهیم. فلسفه در رقابت سیاسی در نظام های دموکراتیک در کارآمدتر کردن نظام خلاصه می شود. در کشور ما، به عنوان کشور مدعی دین و اخلاق و مبدا و معاد، باید سرجمع رقابت هایمان ارایه برنامه بهتر جهت بهبودی وضعیت عمومی مردم شود.
سوم آن که با هدف تقویت دولت نباید از نقد درون گفتمانی و تذکرات مشفقین به کشور و نظام هراسید بلکه باید از چاپلوسی فرصت‌طلبان نگران بود.
چهارم آن که با هدف کارآمدی نظام از تجربه صاحبان تجربه و از ظرفیت های ملی و تاثیرگذار باید استفاده کرد. به مسلخ بردن شخصیت های بزرگ و آزمون پس داده نظام حتی در راستای منافع ملی نیست تا چه رسد به اخلاق و دین و معاد.