سندروم عراق

بخش سیاسی خارجی
با وجود گذشت 15 سال از جنگ خلیج فارس بیماری خطرناکی موسوم به "سندروم" همچنان در بین سربازان آمریکایی شایع است. بیماری سندروم که تشخیص آن بسیار دشوار است پس از جنگ سال 1991 در کویت در بسیاری از سربازان آمریکایی مشاهده شد و مطابق آخرین آمارها در حال حاضر حدود 30 درصد از نیروهای وابسته به کاخ سفید در آن زمان هنوز از عوارض این بیماری رنج می‌برند.
محافل پزشکی آمریکا این بیماری را سندروم خلیج فارس نام نهاده‌اند و در قالب این نام تحقیقات مربوط را بر روی مبتلایان به آن انجام می‌دهند.
امروز 15 سال از جنگ خلیج فارس گذشته است. در سال 1991 بوش پدر با استفاده از سلاح‌های میکروبی و شیمیایی جان بسیاری از شهروندان خلیج‌نشین را مورد تهدید قرار داده و البته عواقب این سلاح‌های مرگبار هم‌اکنون دامنگیر افراد وابسته به واشنگتن در آن سال‌ها شده است. امروزه بوش پسر در عراق با استفاده از سلاح‌های شیمیایی به مراتب قوی‌تر از جنگ خلیج فارس و نیز حمله به شهروندان بی‌گناه عراقی به وسیله گاز خردل و... در حال خلق فاجعه‌ای فراتر از ابتلا به سندروم خلیج فارس در میان سربازان خود است. البته نگرش ایده‌آلیستی و چارچوبی که بوش، رامسفلد و چنی خود را در آن قرار داده‌اند قدرت هرگونه تفکر موثر و مستدل را در این مورد از آنها سلب کرده است. عواقب استفاده از سلاح‌های شیمیایی و میکروبی در عراق، هم‌اکنون در چهره بسیاری از مردم این کشور و نیز کودکان تازه تولدیافته آنها قابل مشاهده است.
حدود دو سال قبل "جان پیگلر" روزنامه‌نگار معروف ضدجنگ مقاله‌ای را در روزنامه انگلیسی گاردین منتشر ساخت و از فجایع استفاده از سلاح‌های شیمیایی در عراق پرده برداشت. این نویسنده بازی آرام و بدون توجه کودکان عراقی در نزدیکی نقاط مین‌گذاری شده و آکنده از انواع میکروب‌های کشنده را به مثابه یک حقیقت تلخ به تصویر قلم کشیده است. امروزه در ویتنام، ژاپن و کویت شاهد آن هستیم که جنگ‌افروزی نیروهای آمریکایی در چهره شهروندان غیرنظامی این کشورها انعکاسی سخت یافته است.
آنچه می‌خواهیم به آن اشاره کنیم عواقب غیرقابل تحملی است که در انتظار سربازان آمریکایی شرکت‌کننده در جنگ عراق به کمین نشسته است. علاوه بر معضلات جاری در میان سربازان آمریکایی که بدون هیچ‌گونه منطق و تفکری به مانند افرادی بی‌اختیار در عراق به سر می‌برند عوارض ناشی از رویارویی مستقیم و غیرمستقیم آنها با سلاح‌های شیمیایی در حدود 5 سال دیگر و در چهره بسیاری از آنها نمایان خواهد شد.
در آن زمان بوش پسر دیگر رییس‌جمهور آمریکا نیست و با سکوت آزاردهنده خود پاسخ نیروهای وفادار کنونی به کاخ سفید را خواهد داد!
جمهوری‌خواهان در راستای اعمال سیاست‌های یونیورسالیستی خود به نیروهای وابسته به واشنگتن نیز نگرشی کاملا ابزاری دارند. "سیندی شیهان" و دیگر مادران که جان فرزندان خود را در عراق از دست رفته می‌بینند در این برهه به جرم اغتشاش علیه جمهوری‌خواهان از سوی کاخ سفید و سازمان سیا مورد تهدید قرار می‌گیرند. نکته جالب توجه این که مدعیان حفاظت از جان سربازان آمریکایی در عراق در روندی آهسته موجبات لطمه جسمی و روحی این نیروها را فراهم آورده‌اند.
در هر صورت "سندروم عراق" در کمین نیروهای آمریکایی نشسته است و در آینده‌ای نه چندان دور گریبانگیر اشغالگران خواهد شد. در آن زمان بوش پسر، رامسفلد، ریچارد پرل، رایس، چنی، ولفویتس، اشکرافت و تمامی نیروهای وابسته به نومحافظه‌کاران دیگر در محافل مطبوعاتی و رسانه‌ای حاضر نخواهند شد تا نسبت به این جنایت خود کرده پاسخگو باشند. حقیقت مسلم این‌که پشیمانی سربازان مبتلا به سندروم عراق در خصوص همکاری با جمهوری‌خواهان در آن هنگام دیگر سودی نخواهد داشت. گویا پند گرفتن از رفتار بوش پدر در قبال نیروهای مبتلا به سندروم خلیج فارس به عنوان تاریخی زنده، در مقابل دیدگان نظامیان آمریکایی در عراق، در ذهنیت ناقص این افراد جایی ندارد.