شخصیت‌کشی و شخصیت‌سازی

 پروفسور حمید مولانا
شخصیت کشی نشانه شکست جریان شخصیت سازی است.
شخصیت کشی و شخصیت سازی دو روی یک سکه هستند که استکبار جهانی توسط مزدوران خود از آغاز انقلاب اسلامی ایران تا امروز به طور مرتب انجام داده است. توهین فتنه گران به امام خمینی(ره) و هتک حرمت به ساحت مقدس بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران در وقایع 16 آذر امسال دقیقا موقعی صورت گرفت که قدرت های سلطه گر، فتنه جویان، و مخالفان نظام اسلامی ایران در برنامه های شخصیت سازی خود کاملا شکست خورده و پس از حوادث انتخابات دهم ریاست جمهوری تاکتیک شخصیت کشی را شدت دادند، غافل از اینکه این بار نیز مانند گذشته از طرف ملت انقلابی و آگاه تودهنی خواهند خورد. زیرا، همان طور که مقام معظم رهبری این هفته در جمع روحانیون و استادان حوزه علمیه فرمودند، فتنه گران بی ریشه اند.
به خاطر دارم در 26 دی 1357 وقتی که شاه معدوم از ایران فرار کرد و چند روز قبل از آن شورای انقلاب به فرمان حضرت امام خمینی(ره) تشکیل شد، نظر یکی از نخبگان ارشد سیاسی آمریکا را که سال ها در وزارت خارجه آن کشور عهده دار مسئولیت های بزرگ بود درباره شاه و انقلاب اسلامی پرسیدم. او جواب داد: «شاه و اطرافیانش ساخته ما بودند ولی ریشه نداشتند، باید مواظب خمینی بود، او ریشه دار و مردم دار است، او از حوزه دینی- سیاسی می آید.» شخصیت کشی و حمله استکبار و ایادی آن به امام (ره) با قیام خونین 15 خرداد 1342 شروع گردید و پیوسته در خارج از مرزهای ایران توسط قدرت های استعماری و طاغوت ادامه داشته است.
شخصیت سازی و شخصیت کشی به عنوان یک شیوه شیطانی و ماکیاولی تاریخ بسیار طولانی در استعمارگرائی غرب بویژه کشورهای آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان دارد. دانشگاه ها، مطبوعات و رسانه ها، احزاب و جناح های سیاسی سه پایگاه اصلی و مورد نفوذ استکبار و ترور شخصیت و شعبده بازی های سیاسی و فتنه انگیزی و نفاق و دسیسه سازی بوده اند. در سال های اخیر با توسعه فناوری اطلاعاتی و ارتباطی، پایگاه های اینترنتی، سایت ها و وبلاگ ها به این لیست پیوسته اند. هدف اصلی استکبار و امپریالیسم جهانی از بین بردن شخصیت و مشروعیت و محبوبیت متفکران، علما، دانشمندان، استادان، رهبران سیاسی و به طور کلی افرادی است که با استقلال فکری، ایمان، تعهد، درایت و شجاعت در مقابل تجاوزات و سلطه گرائی استعمارگران و زورگویان ایستاده و با هوشمندی با شیاطین روز خود مبارزه می کنند.
از پایان جنگ جهانی دوم تا به امروز هیچ فرد و رهبری مانند امام(ره) مورد حمله تبلیغات غرب نبوده است، زیرا هیچ فرد و شخصیتی به اندازه رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران نتوانسته است بنیاد استکبار و نظام سلطه جهانی را به این درجه به لرزه درآورده و باعث بیداری مسلمانان و در حقیقت همه ملت های دنیا گردد. ذهنیت سازی و جریان سازی سیاسی و فکری همیشه یکی از شیوه های جدید جنگ نرم است و موارد آن را می توان در طول تاریخ 30 ساله انقلاب اسلامی ایران توسط غرب و غرب گرایان و در سایر کشورها از طریق جنبش ها و کودتاهای به اصطلاح مخملی و رنگی مشاهده کرد، که جریان های به اصطلاح اصلاحات و جامعه مدنی نشان و نماد آنها هستند. ولی شخصیت کشی و اهانت به مقدسات یک کشور، در یک فرهنگ، و یک دین و یک انقلاب، یک شیوه کهنه و زنگ زده و اغلب بلااثر است که حکایت از ناامیدی، یأس، سرگیجه و شکست عاملان آن می کند. از جنبه روان شناسی، اینگونه متد و تکنیک های پروپاگاندا، دریچه ای است به انتحار سیاسی و بی تعادلی پروپاگاندیست.
بحران امروز غرب و غرب گرایان بحران فکر و اندیشه است. عکس العمل غرب نیز به انقلاب اسلامی ایران و رهبری آن، به خاطر اصالت و معنویت توحیدی این جنبش، این اندیشه و موفقیت آن است. ببینید غرب جایزه نوبل صلح خود را به چه کسانی می دهد. لیست 100 نفر «متفکران» دنیای غرب در مجله سیاست خارجی آمریکا (فارین پالیسی) چه کسانی هستند؟ سران سیاسی غرب از آمریکا و انگلیس گرفته تا ایتالیا و آلمان از چه نوع تفکر و جهان بینی برخوردار هستند؟ فقها، مجتهدان و مجاهدان غرب را چه کسانی تشکیل می دهند؟ عطوفت، کرامت، همبستگی و شهادت در بین آنها چه معنائی دارد؟ اگر آنها این چند هزار بمب اتمی و هیدروژنی و این همه تسلیحات و موشک های جنگی و صدها پایگاه نظامی را نداشتند، چگونه می توانستند امنیت جانی و فکری برای خود تامین کنند؟ چرا آنان از مردم شرافتمند ایران هراس دارند؟ چرا آنها دیکتاتورها را پرورش داده و حمایت می کنند؟ چرا همیشه دنبال زور و زر هستند؟ چرا سه قرن است که از سرزمین و کشورهای خود هزاران کیلومتر دور رفته و دیگران را به استعمار و استثمار می کشند؟
تعجب من این نیست که چرا استکبار و سران فتنه علیه انقلاب و رهبری توطئه می کنند و به مقدسات ملی و دینی ما اهانت می ورزند. سؤال من این است که چرا با سران فتنه قاطعانه برخورد نمی شود؟ تا آنجا که من با نظام های غرب آشنا هستم و قوانین و مقررات و سنت های تاریخی آنها را مطالعه کرده ام، هیچ یک از کشورهای غربی از آمریکا گرفته تا اروپا حتی برای یک روز این نوع فتنه انگیزی و گستاخی را تحمل نمی کنند.
در قرآن کریم می خوانیم: «لئن لم ینته المنافقون و الذین فی قلوبهم مرض و المرجفون فی المدینه لنغرینک بهم ثم لایجاورونک فیها الا قلیلا» (اگر منافقان از دشمنی دست برندارند و شایعه پردازان، یعنی گویندگان خبر بد و دروغ، کار خود را ترک نکنند، ما تو را وادار می کنیم که تلافی بدی کنی و ایشان را از مدینه تبعید کنی) احزاب، آیه 60