آغازی بر پایان دولت بلر؟

نتایج یک نظرسنجی جدید در انگلیس نشان داده است که بیش از نیمی از مردم این کشور شخص نخست‌وزیر را مشکل اصلی حزب حاکم کارگر می‌دانند.
بر پایه این نظرسنجی که در مطبوعات انگلیس منتشر شد؛ در زمان حاضر محبوبیت "تونی بلر" از "دیوید کامرون" رهبر حزب محافظه‌کار کمتر شده و میزان محبوبیت حزب حاکم کارگر نیز با 32 درصد به پایین‌ترین حد در 14 سال اخیر رسیده و بین شش تا هشت درصد کمتر از محبوبیت محافظه‌کاران است.
بر پایه این نظرسنجی که بدترین نشانه در دوران حکومت 9 ساله بلر است؛ مردم بریتانیا معتقدند که حزب کارگر در انتخابات سراسری آینده (چهار سال دیگر) شکست خواهد خورد.
این نظرسنجی همچنین نشان می‌دهد که بیش از نیمی از مردم انگلیس معتقدند که حزب کارگر دچار مشکلات جدی است و بزرگترین مشکل؛ وجود شخص بلر در رهبری آن است.
تونی بلر بر خلاف وعده پیشین خود برای استعفا از رهبری حزب و نخست‌وزیری تا سال 2009 و 2010 و زمان انتخابات سراسری آینده؛ هم‌اکنون از اعلام زمان دقیق کناره‌گیری خود سرباز می‌زند.
این در حالی است که گوردون براون "وزیر دارایی و نامزد اصلی جانشینی بلر اعلام کرده که نخست‌وزیر آماده مذاکره با سران حزب کارگر برای تعیین جدول زمان‌بندی کناره‌گیری از قدرت و انتقال رهبری به شیوه‌ای آرام است.
در همین ارتباط؛ "جان پرسکات" معاون نخست‌وزیر انگلیس که بخشی از مشکلات کنونی و عدم محبوبیت حزب کارگر ناشی از رسوایی اخلاقی وی است؛ از اعضا و هواداران این حزب خواسته تا بحث رهبری را کنار گذارده و با فراموش کردن نتایج ضعیف انتخابات شوراها؛ به دست خود به بنیادهای حزبی لطمه نزنند.
شکست قابل پیش‌بینی حزب حاکم کارگر انگلیس و به دنبال آن ترمیم گسترده کابینه؛ از نظر شماری از صاحب نظران مسایل سیاسی؛ آغاز روند پایان حکومت این سیاستمدار کهنه‌کار ارزیابی شده است.
پس از اعمال تغییرات گسترده و جابجایی‌های اعضای کابینه؛ چنین تصور می‌شد که دستکم تا مدتی مخالفان بلر ساکت می‌نشینند و به اعضای جدید هیات دولت فرصت انجام کار می‌دهند اما تحولات سه روز گذشته و بویژه نشست ماهانه مطبوعاتی بلر با خبرنگاران نشان داد که جنگ قدرت در داخل رهبری حزب کارگر پایان نیافته است.
نگاهی گذرا به فهرست تغییرات در حزب حاکم انگلیس نشان می‌دهد که بلر تلاش زیادی برای یکدست کردن کابینه و اتحاد دوباره حزب کارگر تحت رهبری خود دارد.
در کابینه جدید بلر همه عناصر مطیع و دارای اهمیت اجرایی خاص تحت رهبری نخست‌وزیر ارتقا یافته‌اند "جان رید" وزیر سابق دفاع به وزارت کشور ارتقا یافته تا مانع گسترش جنجال رسانه‌ها بر سر زندانیان آزاد شده خارجی شود.
این در حالی است که "چارلز کلارک" وزیر کشور سابق که عملا مسئولیت آزادسازی هزاران تبهکار خارجی را برعهده گرفت؛ در عمل نتوانست خود را از کابوس این اشتباه برهاند و خود قربانی آن شد.
از سوی دیگر؛ اختلاف نظر با نخست‌وزیر در مسایل خاورمیانه اعم از ایران و عراق و فلسطین به برکناری "جک‌ استراو" وزیر خارجه منجر شد تا "مارگارت بکت" وزیر خارجه جدید بداند که نباید از منویات رییس دولت خود و "جورج بوش" رییس جمهوری آمریکا تخطی کند.
"هیزل بلیر" معاون وزارت کشور انگلیس نیز با ترقی از معاونت به عنوان وزیر مشاور برگزیده شد.
روند نزولی جایگاه "جف هون" وزیر دفاع اسبق و رهبر اکثریت پارلمانی حزب حاکم نیز ادامه یافت و او با یک پله تنزل به سمت وزیر امور اروپا در کابینه منصوب شد.
"جان پرسکات" معاون نخست وزیر هم که رسانه‌ها با انتشار جزییات روابط نامشروع وی با منشی‌اش رسوایی او را برملا کردند؛ اگرچه در ظاهر عنوان معاونت خود را حفظ کرد؛ ولی همه اختیارات اجرایی خود را "روث کلی" وزیر سابق آموزش و پرورش داد.
مخالفان داخلی بلر می‌گویند که اگر پرسکات دیگر قدرت اجرایی ندارد چرا صریحا از کابینه اخراج نشده و اگر همچنان دارای قدرت است؛ نشانگر آن است که بلر به افکار عمومی توجهی نکرده و پرسکات را کماکان در کنار خود نگاه داشته است.
اکنون برای نخستین بار پس از 9 سال رهبری حزب کارگر؛ مخالفان بلر درد درون حزب کارگر برای نخست‌وزیری "گوردون براون" وزیر دارایی به تبلیغات علنی دست می‌زنند و بشدت خواستار کنار رفتن دولت کنونی هستند.
"جان رید" وزیر جدید کشور در مصاحبه‌ای آشکارا از گروه توطئه‌کنندگان علیه دولت بلر" در درون حزب حاکم کارگر و در بین نمایندگان درجه دوم پارلمان یاد کرده که خواهان نخست وزیری براون دومین فرد قدرتمند حزب هستند.
حوادث کنونی دولت کارگری یادآور آخرین ماههای دولت "مارگارت تاچر" نخست وزیر مقتدر محافظه‌کار انگلیس در سالهای 1979تا 1990 است.
در آخرین ماههای حکومت تاچر در شرایطی که احزاب رقیب رمقی برای تضعیف حکومت محافظه‌کار نداشتند؛ حزب حاکم و دولت "بانوی آهنین" به دلیل رقابت خونین یاران سابق اما جاه طلب تاچر از قبیل "جفری‌ها "و؛ "داگلاس هرد" و "مایکل هزلتاین" با نخست وزیر؛ از درون پوسیده شد و بدون فشار احزاب رقیب و یا شکست در انتخابات سراسری سقوط کرد تا راه برای رقیب تازه کار و کم قدرتی به نام "جان میجر" باز شود.
در آن هنگام رقابت شدید دشمنان داخلی تاچر موجب شد تا آنان به رهبری یک فرد ضعیف‌تر خارج از حلقه خود رضایت دهند.
این در حالی است که بر خلاف رویدادهای سال 90 در حزب محافظه‌کار؛ در حزب کارگر از مدت‌ها قبل بدیلی قوی به نام گوردون براون وجود داشته که آماده جانشینی بلر بوده است.
در روزهای اخیر رسانه‌های دست راستی بر این نکته تاکید کرده‌اند که تغییر اعضای کابینه مشکل بلر را حل نمی‌کند چرا که مخالفان داخلی وی بدون هیچ اما و اگری مصرانه خواهان اعلام آشکار و نه در گوشی و مخفیانه زمان خروج وی هستند.
بسیاری از اعضای حزب کارگر آشکارا گفته‌اند که به هیچ قیمتی حاضر به تحمل بلر تا پایان انتخابات سراسری بعدی که بین سالهای 2009 تا 2010 برگزار می شود؛ نیستند.
آنان معتقدند که تداوم رهبری بلر تا آن زمان به منزله شکست قطعی حزب کارگر در انتخابات و بهترین هدیه به محافظه‌کاران برای کسب قدرت پس از 12یا 13 سال خواهد بود.
مخالفان بلر مصرند که وی تا یک سال آینده از قدرت کنار رود و زمان کافی به براون بدهد تا چهره مخدوش شده حزب تا حدی ترمیم و آماده کارزار انتخاباتی بعدی شود.
احزاب رقیب و مخالفان داخلی بلر بخوبی می‌دانند که سقوط او بسرعت و در یک دوره بسیار کوتاه متصور نیست؛ ولی به نظر می‌رسد که کمتر کسی در این نکته تردید دارد که شکست حزب کارگر در انتخابات شوراها و ترمیم اخیر کابینه آغاز یک پایان برای حکومت تونی بلر خواهد بود.