دانشجویان احساس امنیت نمی‌کنند

گروه سیاسی: «جنبش دانشجویی» به سبب ویژگی‌های منحصر به فرد خود، همواره در تحولات اجتماعی جوامع اثرگذار بوده است. دانشجویان به دلیل نیرو و شادابی جوانی و حضور در مرکز دانش و فرهنگ نقش بسزایی در حرکت‌های سیاسی و اجتماعی جامعه ایفا می‌کنند.
اما مدتی است فعالیت دانشجویی در ایران آنگونه که انتظار می‌رود، نیست و مشکلاتی سبب شده تا جنبش دانشجویی با رکود نسبی روبرو شود.
جعفر توفیقی را در نمایشگاه مطبوعات دیدیم. وزیر علوم و تحقیقات و فناوری دولت خاتمی درباره وضعیت فعالیت گروه‌های دانشجویی و راه‌های استقلال آنها معتقد است:
1- علت کمرنگ شدن تاثیر دانشجویان در عرصه سیاسی به فضای بیرون دانشگاه بر می‌گردد، شاید فضا خیلی برای حرکت‌های سیاسی دانشجویان آماده نشده است لذا دانشجویان از فعالیت‌های سیاسی خود احساس عدم امنیت می‌کنند.
در این زمینه برخی از بازداشت‌ها و دستگیری‌ها و هزینه‌هایی که دانشجویان طی سالهای گذشته داده‌اند نیز بی‌تاثیر نبوده است.
لذا بایستی فضای مناسبی برای فعالیت‌های دانشجویی پدید آید. آنگاه می‌توان اوج گیری فکری دانشجو و تشدید فعالیت جریان‌های دانشجویی را مشاهده کرد.
2- تقویت جریانات فکری و روشنفکری از ویژگی‌های توسعه فرهنگی در کشور است. نقش تشکل‌های دانشجویی در این زمینه بسیار برجسته است چرا که آنها ابزار اجرایی در دولت و حکومت ندارند و تنها از طریق نظریه پردازی و روشنفکری و تحلیل و ارزیابی جریانات کشور هویت خود را نشان می‌دهند و نقش‌آفرینی می‌کنند.
طبیعتا وقتی جریانهای فکری تقویت شوند باعث تاثیرگذاری در تصمیم‌گیران خواهد شد. لذا دانشگاه‌ها همیشه محل مناسبی برای تقویت جریانهای فکری بخصوص جریانهای روشنفکری در حوزه دین بوده‌اند.
3- تصور می‌کنم که تشکل‌های دانشجویی باید از نزدیک تحولات کشور را بررسی و نقد کنند.
تشکل‌های دانشجویی باید با تمهیداتی که می‌اندیشند و آموزش‌هایی که می‌بینند توان نقد، تجزیه و تحلیل و ارزیابی تحولات سیاسی کشور را در خود افزایش دهند تا در سایه این تحلیل و نقد دقیق بتوانند راه حل‌های خوبی را پیش پای مسئولان کشور و سیاست‌گذاران و تصمیم‌گیران بگذارند.
4- تشکل‌های دانشجویی باید ماهیتا تشکل‌های مستقلی باشند و ارتباط سازمان با نهادهای دولتی نداشته باشند چرا که هرگونه ارتباط سازمانی ممکن است آنها را در محدودیت و قید و بند قرار دهد. یکی از ویژگی‌های تشکل‌های دانشجویی، استقلال سازمانی آنهاست تا بتوانند فارغ از قید و بند سازمانی نظر دهند و تحلیل کنند.