مرزهای شرقی

بعداز حادثه کشتار و گروگانگیری در "تاسوکی" سیستان و بلوچستان و دیروز ترور شهروندان در مسیر جاده بم- کرمان که راه عبور "ترانزیتی" کشور نیز هست. نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی در صحن علنی مجلس سخنرانی کردند تا اعتراض، نگرانی و عدم رضایت خود از شرایط عدم امنیت در مرزهای شرقی کشور که تا درون خاک ایران و در مسیر کرمان، جیرفت، بم، سرایت کرده، ابراز کنند.
جای تشکر و قدردانی دارد که مجلس زنده و نسبت به امنیت شهروندان حساس است اما اعتراض نمایندگان در حد پرسش و سخنرانی، به فوریت مشکل را حل نخواهد کرد و هنوز پرسش‌های گوناگون مردم باقی مانده است.
پرسش مردم این است در شرق کشور، ما با دو کشور افغانستان و پاکستان همسایه‌ایم و مرز مشترک طولانی داریم. دو دولت افغانستان و پاکستان در همکاری یا همراهی با ما برای ممانت از فرار و اختفاء تروریست‌ها در داخل کشور خود، چه می‌کنند؟ تدارک اینگونه تهاجم تروریستی از درون این دو کشور دیده می‌شود، تاکنون چه همکاری برای جلوگیری از اینگونه عملیات تروریستی انجام داده‌اند؟
سالهای سال است که از مرز افغانستان یا انواع و اقسام مواد مخدر و قاچاق وارد کشور می‌شود و ما شده‌ایم مسیر عبور و ترانزیت فساد قاچاق آنها و یا سوغات آنها دزد و آدم‌‌کش و یا جنایتکار تروریست است که وارد مسیر جاده‌ها و فاصله شهرهای شرقی ما می‌شوند و می‌کشند و فرار می‌کنند! اکنون از مرز پاکستان هرگونه عدم امنیت و ناآرامی به حوزه وسیع از سیستان و بلوچستان تا استان کرمان، عادت فصلی شده است.
شاید آقای بروجردی رئیس کمیسیون امنیت مجلس به خاطر دارند که چگونه دولت پاکستان و جنابان "سی.آی.اس" مرکز امنیتی و اطلاعاتی پاکستان به راحتی و آسوده خاطر از کنار قتل و شهادت دیپلمات‌های ایرانی در داخل سفارت جمهوری اسلامی ایران در کابل گذشتند، درحالی که گوش طالبان در دست آنها بود و از آن گروه منحط و تروریست حمایت سیاسی و مالی و نظامی می‌کردند. آن روزها و عدم پاسخگویی دولت پاکستان را، اگر مسئولین ما فراموش کرده‌اند، مردم هنوز از یاد نبرده‌اند و امروز هم، گروه دیگر تروریستی از مرز همین دو کشور پاکستان و افغانستان، که هر دو نرد دوستی و برادری با ما می‌بازند به راحتی و آسوده خاطر وارد خاک ایران می‌شوند و پس‌از عملیات به داخل افغانستان یا پاکستان می‌گریزند و جالب اینکه وزیر کشور ما در اولین مصاحبه بعداز حادثه جاده کرمان، بم می‌فرماید، گمان نمی‌کنم اینبار آنها بتوانند از مرز بگریزند و به کجا بروند؟ به منطقه امن در افغانستان یا پاکستان!؟
آقای کرزای و دوستان همراه او و مسئولین پاکستانی چرا دست به حداقل اقدام نمی‌زنید و کمترین سخنی تاحد یک تأسف از عدم امنیت در مرز مشترک ابراز نمی‌کنند و تاکنون حتی یک کلمه از سفرای پاکستان و افغانستان نه شنیده‌ایم و نه دیده‌ایم! تا چه رسد به همکاری و همراهی! لابد می‌گویند، دولت افغانستان ضعیف است و قادر به کنترل مرزهای خود نیست، آیا همین جمله درباره دوستان پاکستانی هم صدق می‌کند که مرزهای مشترک خود با هند را با ارتشی نیرومند محفوظ نگهداشته‌اند و در منطقه بلوچستان خود، بقول خود آنها مسلط‌‌‌‌ اند و آن را کاملاً در کنترل امنیتی خود دارند!
سخن مردم یک جمله بیش نیست، مماشات با کابل و اسلام‌آباد تا این حد و چرا؟ این نوشته کوتاه نه تفسیر و تحلیل سیاسی است و نه یک ناله و فریاد از سر عجز و ناتوانی، درخواستی است از مسئولین سیاست خارجی، وزارت کشور و بخصوص کمیسیون امنیت مجلس که این روزها به خوبی از پی حادثه دردناک و تأسف‌بار کرمان، بم به فریاد آمده است! اینجا، جایی است که حتماً برای اقدام، آقای کرزای نباید از آمریکا اجازه بگیرد، اگرچه دولت پاکستان و سازمان امنیت آنها، مدت‌هاست، این اجازه را گرفته‌اند.
والسلام