چهره انقلاب اسلامی (بخش اول)

پروفسور حمید مولانا
 درعصر فریبکاری، حقیقت گوئی یک عمل انقلابی به نظر می رسد. ما در این عصر زندگی می کنیم.
امسال راهپیمائی عظیم ملت ایران به مناسبت سی و یکمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی بیش از هر موقع دیگر مورد توجه جهانیان قرار گرفته است.نظرخواهی از شهروندان کشورهای مالزی، سنگاپور و اندونزی و برخی ملیت ها نشان می دهد که دکتر محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران محبوب ترین رئیس جمهور در بین مردم این منطقه است. آگاهی به جایگاه مقام معظم رهبری در نظام جمهوری اسلامی ایران بین افکار عمومی و نخبگان سیاسی، اقتصادی و فرهنگی این منطقه همچنین به نسبت قابل توجهی افزایش یافته است. شهروندان و روستائیان این کشورها علت شناخت و توجه وعلاقه به ایران و رئیس جمهور و رهبر انقلاب اسلامی را «مقاومت و ایستادگی ایران مقابل فشارهای غرب و بویژه آمریکا»، «حمایت از محرومان و مبارزان جهان، مخصوصا مردم فلسطین» و «پیشرفتهای شگفت آور ایران در عرصه جهانی بویژه در رشته انرژی هسته ای» نام می برند.
درحالی که اکثر مردم جنوب شرقی آسیا با اسم رئیس جمهور ایران و مقام معظم رهبری کاملا آشنائی دارند، اکثریت عظیم آنها از شناخت اسم رؤسای جمهور و نخست وزیر کشورهای انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا و روسیه کاملا اظهار بی اطلاعی می کنند.
جالب این است که در بسیاری از کشورهای دنیا، که خارج از منطقه آمریکای شمالی و اروپای غربی قرار دارند، این روند شناخت از ایران و درباره ایران عمومیت دارد. علی رغم تبلیغات برخی از دولتمردان دنیای غرب و رسانه های مسلط آنها که از آغاز انقلاب اسلامی، علیه ایران صورت گرفته و در سالها و ماه های اخیر شدت یافته است، برداشت افکار عمومی دنیا از انقلاب اسلامی و جایگاه جمهوری اسلامی ایران در عرصه بین المللی، با گفتمان امروز قدرت های استکباری و عاملان آنها تفاوت فاحشی دارد. دروغگوئی، فریبکاری، مخدوش کردن حقایق و انگاره سازی مدت هااست که دستور روز رسانه های مسلط غرب و دولتمردان و عاملان داخلی و خارجی آنها بوده است. ایجاد یأس و تردید بین مردم، شیوه اصلی این فریبکاری و پروپاگانداست.
ما باید به دو چیز که پایه های علمی، حرفه ای و عینی دارد کاملا واقف باشیم. یکی این که مخدوش کردن حقایق و اخبار هر چند هم که گسترده، عالمگیر و پهناور باشد، با «تأثیر» آن بر مردم فرق فاحشی دارد مگر اینکه ما از جهت علمی و عملی مطمئن باشیم که آنچه مردم از رسانه ها و دولتمردان غرب می شنوند، باور دارند. موضوع مهم دیگر این است که ما باید درجه شناخت مردم را از انقلاب کم نگیریم.
دولتمردان کشورهای آمریکا، فرانسه، انگلیس، آلمان، ایتالیا و متفقین آنها بیش از هر موقع دیگر در این سه دهه گذشته کوشش دارند با همکاری و استفاده از مطبوعات و رسانه های خود و با هماهنگی کامل با افراد و گروه های ضدانقلاب و معاند از هر طریقی که شده بویژه اینترنت، سایت ها و وبلاگ ها به ایران فشار آورده و چهره انقلاب، نظام و دولت را تا می توانند در سطح جهانی و منطقه مخدوش کنند. بزرگترین سلاح تبلیغاتی آنها ایجاد شک و تردید میان مردم و افکار عمومی جهانیان است. جریان یکسویه اطلاعات و سیاست های چنددهه اخیر بعد از انقلاب، که در آن دروازه های ایران آزادانه و بی سابقه به سوی رسانه های غرب و بویژه آمریکا و انگلیس، آلمان، فرانسه و ایتالیا باز بوده و در حالی که همین کشورها بزرگترین موانع را برای رسانه های ایران در کشورهای خود ایجاد کرده اند، باعث شده است که دشمنان ایران بزرگترین آسیب را به نظام وارد کنند. کمک بی سابقه ایران به رسانه های خارجی همراه با خودباختگی و افکار ساده لوحانه برخی از مسئولان، مشخص نبودن سیاست های خبری، اطلاعاتی و تبلیغاتی و نداشتن اطلاعات کافی از دانش و کارکرد زیرساخت های تبلیغاتی و رسانه ای غرب، همه و همه دست به دست هم داده و در مدت سه دهه یک ستون بزرگی را تشکیل داده است که هم مبارزه و هم مصالحه با آن آسان نیست.
رسانه های مسلط قدرت های غرب به مرکز تبلیغات غرب برای تضعیف و براندازی نظام جمهوری اسلامی و بیش از گذشته لانه سخن پراکنی و دغدغه های سلطنت طلبان، منافقین، ضدانقلابیون و معاندین و طرفداران رژیم پهلوی، صهیونیسم و سیستم ورشکسته شده سرمایه داری غرب تبدیل شده اند. کسانی که از آغاز هیچوقت به انقلاب اسلامی ایمان و اعتقاد نداشتند ولی بعلت انگیزه های خصمانه خود تا دیروز ساکت بودند، اکنون جرئت پیدا کرده اند تا همکاری های خود را با دشمن آشکار کنند (به مقالات شماره های 10 فوریه 2010 اینترنشنال هرالد تریبیون و 5 فوریه 2010 همین روزنامه و اعلامیه یک صفحه ای سازمان صهیونیست ها در شماره 9 فوریه 2010 نیویورک تایمز و اینترنشنال هرالد تریبیون مراجعه شود).
امام خمینی(ره) در آغاز انقلاب اسلامی ایران جریان تفرقه و توطئه مأیوس کردن مردم را از انقلاب به عنوان آسیب شناسی نهضت یادآوری فرمودند: «خطراتی هست. دست های اجنبی در کار می باشد تا دوباره ما را به وضع اولیه برگرداند، تفرقه بین صفوف ایرانیان بیندازند و وظیفه ماست که از این نهضت پاسداری کنیم، وحدت کلمه را به کار ببندیم و شما با وحدت کلمه توانستید با دست خالی بر قدرت های بزرگ پیروز شوید.» (صحیفه نور، جلد6، ص 6، 25/1/58)
امام(ره) شیوه مأیوس کردن را این طور خلاصه کردند: «الان دست هائی، قلم هایی، زبان هایی در کار است که ملت ما را مأیوس کند. اشکالاتی می تراشند و نقل می کنند و می نویسند و می گویند. همه اش برای این است که روح یأس در شما، در جوانان ما، در قشرهای ملت ما ایجاد کنند. اگر روح یأس پیدا بشود در یک جامعه ای، آن جامعه سست می شود؛ و اگر سست شد، نمی تواند به پیروزی برسد (همان، جلد10 ص 118، 12/8/58).