اوباما؛ رئیس‌جمهوری در دست صهیونیزم (بخش دوم)

در عالم واقع، درارتباط با کارهای دولت، هیچ چیز به مردم آمریکا گفته نمی‌شود. نظر سنجی‌های انجام شده از مردم نشان می‌دهند که دست کم از نیمی از مردم آمریکا از جنگ در عراق یا افغانستان و تصمیم‌ پرزیدنت اوباما مبنی بر گسترش جنگ در افغانستان پشتیبانی نمی‌کنند. با این حال این جنگ‌ها ادامه می‌یابد. طبق گفته ژنرال استنلی مک کریستال، برای به بن بست کشاندن این جنگ به چهل هزار نیروی اضافه نیاز است. به بن‌بست کشاندن به این معناست که باید کاری کرد تا این جنگ برای ابد ادامه یابد که وضعیتی ایده‌آل برای لابی تسلیحاتی محسوب می‌شود.
مردم خواهان مراقبت‌های درمانی هستند، اما دولت گوشش به حرف آن‌ها بدهکار نیست. مردم شغل می‌خواهند، اما وال استریت خواهان سهام گران قیمت‌تر است و مؤسسات آمریکایی را وادار می‌کند مشاغل را به کشورهایی انتقال دهند که در آن‌ها نیروی کار ارزان است.
مردم آمریکا هیچ تأثیری بر هیچ چیزی ندارند. آن‌ها نمی‌توانند بر چیزی تأثیر بگذارند. آن‌ها مثل اوباما خارج از موضوع شده‌اند. و تا زمانی که گروه‌های ذی‌نفع سازمان یافته بتوانند دولت آمریکا را بخرند، خارج از موضوع نیز باقی خواهند ماند.
ناتوانی دموکراسی آمریکایی در تولید هر نتیجه‌ای که رأی دهندگان خواهان آن هستند واقعیتی مسلم و واضح است. عدم پاسخگویی مطلق دولت در قبال مردم، مشارکت محافظه‌کاری در دموکراسی آمریکایی است. چند سال پیش، از طریق ایجاد مانع بر سر راه گروه‌های ذی‌نفع سازمان یافته‌ای که با سرازیر کردن مبالغ کلان‌ پول در کارزارهای سیاسی و در نتیجه متعهد کردن مقام‌های منتخب به کسانی که پولشان باعث انتخاب آن‌ها شده بود، تلاشی برای بازگرداندن دولت به دست‌های مردم انجام گرفت. اما محافظه‌کاران گفتند که ایجاد هرگونه مانعی، تخلف از تضمین آزادی بیان براساس نص قانون اساسی است.
همین"محافظان آزادی بیان" در قبال تصویب قانون"بیان نفرت" از سوی لابی اسرائیل که انتقاد از رفتار همراه با نسل‌کشی اسرائیل در قبال فلسطینی‌ها و تداوم سرقت زمین‌های آن‌ها را جرم می‌شمارد، هیچ اعتراضی نکردند.
در ظرف کم‌تر از یک سال، پرزیدنت اوباما به تمامی حامیان خود خیانت کرده و تمام وعده‌هایش را زیر پا گذاشته است. او به طور کامل اسیر دست یک الیگارشی از گروه‌های ذی‌نفع حاکم است. مگر این‌که حادثه‌ای هماهنگ شده به سبک یازده سپتامبر به کمک اوباما بیاید، وگرنه تردیدی نیست که او رئیس جمهوری یک دوره‌ای خواهد بود، در واقع بدون رخ دادن"یک حادثه تروریستی". اقتصاد در حال فروپاشی او را محکوم به فنا خواهد کرد.
جمهوری خواهان در حال تیمار و آماده کردن سارا پلین هستند. نخستین رئیس جمهور مؤنث ما به دنبال نخستین رئیس جمهور سیاه پوست ما.
پوتین روسی از همین حالا دست به کار شده و ایالات متحده را با آلمان نازی مقایسه کرده و نخست‌وزیر چین به تلویح از آمریکا به عنوان یک مقروض بی مسؤولیت و بی‌شرم نام برده است.
بقیه جهان به شکلی فزاینده شاهد هستند که ایالات متحده به یگانه منبع تمامی مشکلات جهان تبدیل شده است. آلمان ریاست نیروهای مسلح و وزیر دفاع خود را از دست داده است؛ چون آمریکا با زور یا دغلکاری دولت آلمان را متقاعد کرد یا تحت فشار قرار داد تا قانون اساسی‌اش را زیر پا بگذارد و برای جنگ در خدمت منافع یونوکال در افغانستان، به این کشور نیرو اعزام کند. آلمان‌ها وانمود کرده‌اند که نیروهای آن‌ها واقعأً نمی‌جنگند، بلکه در یک"عملیات حفظ صلح" دخیل هستند. این ترفند تا زمانی که از آلمان‌ها خواسته شد یک حمله هوایی انجام دهند که در جریان آن یکصد زن و کودک که در یک ایستگاه عرضه سوخت صف کشیده بودند به قتل رسیدند، کمابیش کارآیی داشت.
انگلیس در حال انجام تحقیقات از مجرم درجه اول خود، نخست وزیر سابق تونی‌بلر به جرم فریب کابینه خود به منظور دادن رشوه به بوش و فراهم کردن نوعی پوشش برای تهاجم غیر قانونی بوش به عراق است. تحقیق‌گران انگلیسی توانایی وارد کردن اتهامات جنایی را از خود سلب کرده‌اند؛ اما راه افتادن این جنگ کلاً براساس فریب و دورغ‌هایی هماهنگ شده بود که یک جلسه استماع برای آن تشکیل می‌شود. این اتفاق در سراسر جهان انعکاس داشت و هیچ تحقیقاتی در ایالات متحده در این باره انجام نگرفته است؛ یعنی همان کشوری که منشأ این"جنگ اشتباه" بوده است.
در همین احوال، بانک‌های سرمایه‌گذاری آمریکایی که ثبات مالی بسیاری از دولت‌ها، از جمله دولت خود ایالات متحده را متزلزل کرده‌اند، همچنان به کنترل خویش بر‌ سیاست‌های اقتصادی و مالی ادامه می‌دهند؛ همان کاری که از زمان دولت کلینتون انجام داده‌اند. جهان رنج عظیمی از دست گانگسترهای وال استریت متحمل شده است و حالا با نگاهی انتقادی به آمریکا می‌نگرد.
ایالات متحده دیگر از احترامی که در دوران پرزیدنت رونالد ریگان یا پرزیدنت هربرت واکر بوش بهره‌مند بود، برخوردار نیست. نظر سنجی‌هایی که در سطح جهان به عمل آمده نشان می‌دهند که آمریکا و استاد عروسک‌گردان آن، اسرائیل در فهرست خطرناک‌ترین کشورها، رتبه‌ای پایین‌تر از رژیم کره شمالی کسب کرده است.
جهان اندک اندک در حال دیدن آمریکا به عنوان کشوری است که باید کنار برود.