زنجیرهای نامرئی یهود

اسماعیل شفیعی سروستانی
بخش عمده تلاش و سرمایه گذاری خصم آل محمد (ص)، در همه سال های گذشته و همین امروز مصرف آلوده ساختن «جسم و جان» مستضعفان می شود تا آنان همه استعداد شنیدن کلام حق، دفاع از امام حق و همراهی با ایشان از دست بدهند.
اخبار و حوادث فراوانی که این روزها جهان و مردم جهان را در خود گرفته به ویژه بحران‌های بزرگ و فتنه‌های بی‌نظیر سیاسی ـ اجتماعی که مستضعفان و مسلمانان را مبتلا ساخته در کنار زلزله‌ها و آتش‌فشان‌ها گوش‌های بسیاری از مردم سراسر جهان را برای شنیدن اخبار آخرالزّمانی تیز کرده است. حتّی برخی از شبکه‌های خبری با تطبیق برخی احادیث با شرایطی که در منطقة خاورمیانه و شرق اسلامی می‌گذرد، سعی در مصداق‌سازی و شناسایی علائم حتمیّة یاد شده در روایات و اخبار رسیده از سوی حضرات معصومان(ع) می‌کنند.
این همه به جای خود نیکوست. امّا از چند نکته هم نمی‌توان غفلت ورزید؛ چنان که این کندوکاو به افراط کشیده شود، به شرط تطبیق درست این شرایط با اخبار اعلام شده در میان روایات، پیش از موعد مقرّر ملاحظه و همة آنچه که در دایرة تشخیص امام معصوم(ع) وارد است، موجب افشای راز، هوشیار شدن خصم آل محمّد(ص) و آماده شدن بیش از پیش آنها برای سرکوب دوستان و یاران حضرت شود. به طور قطع امر ظهور به تعویق افتاده و در آن بداء اتّفاق می‌افتد.
به موازات آن، چنان که این تطبیق و مصداق‌سازی نادرست و عجولانه از آب در آید، انفعال، یأس و سرخوردگی مستضعفان را در پی خواهد داشت و حتّی ممکن است، آنان را در سراشیبی بی‌خیالی و تباهی چنان بغلطاند که در آینده، همة آمادگی را برای تجربة حوادث و وقایع جدّی و همراهی با آن شرایط تا دیدار امام(ع) از دست بدهند.
این تذکّر دوستانه به جملة شیفتگان ظهور مقدّس را مقدّمه ساختم تا عرض کنم بخش عمدة تلاش و سرمایه‌گزاری خصم آل محمّد(ص)، در همة سال‌های گذشته و همین امروز مصروف آلوده ساختن «جسم و جان» مستضعفان می‌شود تا آنان همة استعداد شنیدن کلام حق، دفاع از امام حق و همراهی با ایشان از دست بدهند.
پوشیده نیست که امام منتظَر برای مردم منتظِر و همراه با اهل انتظار، به اذن الله مراتب و مراحل ظهور تا تأسیس دولت کریمه را پیش می‌برند. مردمی که مستعدّ استماع کلام امام خود و اجرای فرمان ایشان هستند.
بی‌تردید عموم شیعیان در ماجرای جانگداز عاشورا خوانده یا از قول سخنرانان شنیده‌اند که امام حسین(ع) در دومین سخنرانی خود در روز عاشورا مردم را مخاطب خود ساخته و پرده از راز شگفتی برداشتند. آن راز، راز مُهر شدن قلب‌های مردم و از دست دادن استعداد شنیدن و پذیرش کلام امام زمان و حاضر در میدان بود. کلام کوبندة امام با عبارت «ویلکم ما علیکم؛ وای بر شما» آغاز می‌شود. در این باره؛ خوارزمی می‌گوید: دومین سخنرانی امام(ع) در روز عاشورا بدین صورت بود:
پس از آنکه هر دو سپاه کاملاً آماده گردید و پرچم‌های لشکر عمر سعد برافراشته شد و صدای طبل و شیپورشان طنین افکند و سپاه دشمن از هر طرف خیمه‌های حسین بن علی(ع) را احاطه کردند و مانند حلقة انگشتری در میان خود گرفتند، آن حضرت از میان لشکر خویش بیرون آمد و در برابر صفوف دشمن قرار گرفت و از آنان خواست تا سکوت کنند و به سخنان وی گوش فرا دهند، ولی آنان همچنان سر و صدا و هلهله می‌کردند که حسین بن علی(ع) با این جملات به آرامش و سکوت دعوتشان نمود و فرمود:
ویلکم ما علیکم أن تنصتوا الی فستمعوا قولی...؛
وای بر شما!
چرا گوش فرا نمی‌دهید تا گفتارم را بشنوید که هر کس از من پیروی کند، خوشبخت و سعادتمند است و هر کس عصیان و مخالفت ورزد از هلاک‌شدگان است و همة شما سرکش هستید و با دستور من مخالفت می‌کنید و به گفتارم گوش فرا نمی‌دهید.         ادامه دارد...