ارزیابی نتایج تحریم‌ها

به گزارش الف، "ماهان عابدین" در مقاله ای در پایگاه اینترنتی" موسسه تحلیل ها و مطالعات امور دفاعی (IDSA)" در مورد ناکامی تحریم ها علیه ایران و لزوم بازنگری غرب در مورد سیاست هایش در قبال ایران نوشت: « اگر موضوع ارزیابی تاثیر واقعی تحریم ها بر سیاست ایران را کنار بگذاریم، مهمترین سوالی که در این بُرهه زمانی مطرح است این می باشد که زمانی که این تحریم ها همانند تحریم های گذشته نتایج مورد نظر غرب را به همراه نداشته باشد، قدرتهای غربی به رهبری ایالات متحده آمریکا چه واکنشی نشان خواهند داد؟ آمریکا و هم پیمانانش در حالی بر اعمال تحریم ها علیه ایران متمرکز شده اند که شورای امنیت سازمان ملل در 9 ژوئن قطعنامه 1929 را علیه ایران تصویب کرد. این چهارمین دور تحریم های شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران است. اتحادیه اروپا و آمریکا نیز جداگانه تحریم هایی را علیه ایران تصویب کرده اند که هدف آنها ضربه زدن به توانایی ایران در مدرن کردن بخش امور انرژی و موسسات مالی این کشور است.»
در ادامه این مقاله آمده است: « گزارشها و اظهارنظرهای مضحک و بی پایه و اساسی در مورد اینکه دور جدید تحریم ها علیه ایران تاثیر جدی بر این کشور خواهد گذاشت، منتشر شده است. اگر بخواهیم تاثیر سه دور تحریم علیه ایران را بر امور مالی ایران بررسی کنیم، متوجه می شویم این تحریم ها بر امور مالی ایران تاثیر اندکی گذاشته و حتی تجار ایرانی و خارجی نیز از اعمال این تحریم ها به شدت انتقاد کرده اند. نه تنها سه دور تحریم علیه ایران تاثیری بر سیاستهای ایران نگذاشته بلکه به نظر می رسد ایران به واسطه اعمال این تحریم ها خودکفا شده و در حال استفاده از نوآوری ها، ابتکارات جدید و حتی تکنیک های پیچیده تر برای مقابله با این تحریم است. آمریکا و هم پیمانانش باید به خاطر داشته باشند که ایران از سال 1980 تاکنون انواع متفاوت تحریم ها را تجربه کرده و تمامی ارکان این کشور از جمله جامعه، نهادهای دولتی، نهادهای نظامی و بخش های خصوصی به انواع مختلف تحریم ها عادت کرده اند و توانسته اند به خوبی خود را با شرایط سخت وفق بدهند. در ایران از جامعه ایران گرفته تا نهادهای دولتی و یا سازمانهای نظامی از لحاظ روانی و عملی آماده برخورد با هر نوع شرایط سخت هستند. بنابراین نمی توان این را تضمین کرد که شدیدترین تحریم ها علیه ایران نتایج مثبت در پی داشته باشند چون ایران و ایرانی به شرایط تحریم ها عادت داشته اند و خود را با این شرایط مطابقت داده اند.»
در ادامه این مقاله عنوان شد: « یک اجماع نظر قاطعانه در جامعه ایران در راستای ایستادگی در برابر تحریم علیه ایران وجود دارد. حتی مخالفان در ایران نیز با این تحریم ها به شدت مخالفت کرده اند. گروههای داخلی ایران تحریم ها علیه ایران را غیرمنصفانه اعلام کردند و اعمال تحریم ها را نشاندهنده دورویی و ریاکاری غرب شمرده اند. مردم ایران و گروههای سیاسی در این کشور به حق می گویند که چرا کشورهایی که سلاح اتمی در اختیار دارند (از جمله اسرائیل) تاکنون هرگز با این نوع تحریم های شدید روبرو نشده اند. دولت ایران نیز آشکارا اعلام کرده در برابر این تحریم ها و فشارهای غرب به هیچ وجه تسلیم نخواهد شد. دولت ایران معتقد است برنامه هسته ای ایران باعث می شود این کشور نقش قاطعانه تری را در منطقه و جهان ایفا کند.»
در مقاله این نویسنده در وب سایت "موسسه تحلیل ها و مطالعات امور دفاعی" آمده است: «با توجه به شرایط و تمامی فاکتورهای ذکر شده، به احتمال فراوان تحریم های جدید شورای امنیت سازمان ملل، آمریکا و اتحادیه اروپا علیه ایران نیز در نهایت ناکام خواهند ماند. این موضوع باعث می شود آمریکا و هم پیمانانش با یک شرایط بُغرنج روبرو شوند. چین و روسیه نیز مبادلات تجاری و امور انرژی خود را به رغم مخالفت آمریکا با ایران حفظ کرده اند. به علاوه اینکه اکثر قدرتهای غربی به این موضوع اشاره کرده اند تحریم های سخت ترعلیه بخش نفت و گاز ایران باعث اتکا بیشتر اروپا به نفت و گاز روسیه خواهد شد و این نگرانی برای مقامات اروپا ایجاد کرده چون روابط روسیه- اروپا در اکثر مواقع با تنش همراه بوده است.»
در انتهای این مقاله عنوان شد: « آمریکا و هم پیمانانش با ادامه استفاده از اهرم تحریم به عنوان ابزاری برای مهار برنامه هسته ای ایران و یا اهرمی برای تغییر سیاست های ایران، مرتکب یک اشتباه استراتژیک خواهند شد. در صورتی که تحریم های فعلی نیز نتایج مورد نظر غرب را به همراه نداشته باشد، غرب با دو گزینه مواجه می شود: اول به رسمیت شناختن ایران به عنوان یک قدرت هسته ای و دوم حمله نظامی. البته انتخاب گزینه اول بسیار مطلوب تر و عاقلانه تر است چون در صورت حمله به ایران پیامدهایش قطعا گریبانگیر غرب خواهد شد بنابراین غرب باید گزینه نظامی را فرامو ش کند. برای جلوگیری از ادامه این اشتباه استراتژیک، مقامات و سیاستگزاران آمریکایی باید هر چه سریعتر وارد روند مذاکره مستقیم با ایران شوند. دولت ایران بارها اعلام کرده که به مذاکره جدی دو جانبه با آمریکا بدون پیش شرط تمایل دارد. به نظر می رسد که این تنها راه پیش روی واشینگتن و هم پیمانانش برای حل و فصل مناقشه بر سر برنامه هسته ای ایران است نه اعمال تحریم یا سیاست ارعاب و تهدید.»