فلسطینى‌ها و توهم صلح با اسرائیل

درافشانى
حفظ بیت المقدس یکپارچه به عنوان پایتخت ابدى اسرائیل و توسعه شهرک هاى یهودى نشین در قدس شرقى و کرانه باخترى رود اردن بیش از آنکه نویدبخش صلح و پایان مناقشه فلسطین باشد، آن را به توهمى بزرگ براى فلسطینى ها تبدیل کرده است. اظهارات «شیمون پرز» معاون نخست وزیر اسرائیل و «شائول موفاز» وزیر دفاع این رژیم درباره وضعیت بیت المقدس و اهداف اسرائیل در خصوص صحراى بى آب و علف «نقب» در جنوب فلسطین و توسعه شهرکسازى در کرانه باخترى رود اردن، اهداف اصلى و واقعى اسرائیل را از اجراى طرح عقب نشینى از نوار غزه بیشتر آشکار مى کند. بیان این اظهارات از جانب پرز، سیاستمدار کهنه کار اسرائیلى که در دولت ائتلافى با حزب لیکود به رهبرى آریل شارون مشارکت کرده است، ضمن آنکه همسویى جریان هاى سیاسى داخل اسرائیل را براى تعیین تکلیف نهایى مناقشه فلسطین نشان مى دهد، در عین حال، شرایط سخت و خطرناک کنونى را براى فلسطینى ها گوشزد مى نماید. ارائه طرح شارون براى عقب نشینى اسرائیل از نوار غزه و تخلیه شهرک هاى یهودى نشین در غزه و شمال کرانه باخترى رود اردن با توجه به تحولاتى که پس از درگذشت «یاسر عرفات» در صحنه فلسطین به وقوع پیوسته، ظاهراً وضعیت جدیدى را در مناقشه فلسطین ایجاد کرده است. ولى برنامه هاى اسرائیل براى توسعه شهرکسازى، پایبند نبودن به مرزهاى سال ۱۹۶۷ و عدم چشم پوشى از بیت المقدس و احداث دیوار حائل نشان مى دهد که طرح عقب نشینى از نوار غزه نه تنها گامى در جهت صلح محسوب نمى شود، بلکه فلسطینى ها نسبت به آن بسیار خوش باورانه برخورد کرده اند. تخلیه شهرک هاى یهودى نشین در نوار غزه و شمال کرانه باخترى رود اردن حدود ۲۱۰۰ واحد مسکونى را در بر مى گیرد.
اما طرح هایى که از سوى اسرائیلى ها براى توسعه شهرک هاى یهودى نشین در قدس شرقى و برخى دیگر مناطق کرانه باخترى رود اردن اعلام شده، حاکى از ساخت ۶۹۰۰ واحد مسکونى است که در مقام مقایسه با آنچه تخریب مى شود، سه برابر نشان داده مى شود. به همین جهت، ناظران سیاسى عقیده دارند على رغم تبلیغات اسرائیلى ها براى آنکه طرح عقب نشینى از نوار غزه را در راستاى طرح صلح نقشه راه معرفى کنند، این طرح، گامى در جهت معکوس براى صلح است که براى فلسطینى ها بسیار ناامیدکننده خواهد بود. در همین حال، به نظر مى رسد نخست وزیر رژیم صهیونیستى در سفر به واشنگتن، توانسته حمایت کلى دولت بوش را از برنامه هاى خود درباره فلسطین و فلسطینى ها جلب نماید. چرا که على رغم برخى اظهارات خانم «کاندولیزا رایس» درباره وضعیت شهرک هاى یهودى نشین در سرزمین هاى اشغالى که آنها را مغایر با روند صلح و تشکیل کشور مستقل فلسطینى دانسته بود، شارون در دیدار با «جورج بوش» موفق شد تا رئیس جمهورى آمریکا را نسبت به آنکه در این باره سکوت نماید، مجاب کند. از این رو، در حالى که فلسطینى ها با نشان دادن تعهد خود نسبت به برقرارى آتش بس با ارتش اسرائیل، چشم انتظار گشایشى در پرونده فلسطین و کاهش بحران از کانال اجراى طرح عقب نشینى اسرائیل از نوار غزه مانده اند، سیاست هاى پنهان و آشکار اسرائیل براى حفظ و تداوم توسعه طلبى و برگشت ناپذیرنشان دادن آنچه در جریان جنگ ژوئن ۱۹۶۷ در تغییر وضعیت جغرافیایى مناطق غزه و کرانه باخترى رود اردن اتفاق افتاد، رسیدن به صلح و آرامش در مناقشه فلسطین را بیشتر به یک سراب و یا توهمى بزرگ شبیه ساخته است.