آیا بهتر نیست کشورهای عربی سکوت کنند؟

عبدالباری عطوان
با ادامه حمله ویرانگر هوایی، دریایی و زمینی ماشین جنگی دشمن صهیونیستی به تاسیسات زیرساختی لبنان، به نظر می‌رسد ابزار همبستگی کشورهای جهان به مراتب بهتر از کشورهای عربی بوده است.
جالب توجه است که 3 کشور عربی عربستان سعودی، مصر و اردن در یک اقدام بی‌سابقه مقاومت اسلامی لبنان را مستقیما مسئول تجاوزات رژیم صهیونیستی به لبنان دانستند. این کشورها در بیانیه‌هایی که در خصوص حمله این رژیم به لبنان صادر کردند، عملیات فدایی و بی‌نظیر مجاهدان حزب‌الله لبنان علیه اهداف نظامی دشمن را که به هلاکت 8 صهیونیست و اسارت 2 نفر دیگر انجامید، ماجراجویی بی‌حساب و کتاب قلمداد کردند که به مصالح و آرمان‌های عربی هیچ کمکی نمی‌کند!
اگر بیانیه مشترک اردن و مصر که پس از دیدار ناگهانی رهبران این دو کشور صادر شد تنها به انتقاد از حزب‌الله و حماس و اقدام آنها در ربودن 3 نظامی صهیونیستی بسنده و حملات اسرائیل به لبنان را محکوم کرد، اما از سوی دیگر، بیانیه عربستان که یک سخنگوی رسمی این کشور آن را صادر کرد، خطرناک‌تر از مصر و اردن پیش رفته و به دیده شک به مقاومت فلسطین و لبنان نگریسته و با آوردن جملات زیر در این بیانیه این دو مقاومت را نامشروع دانسته است. در این بیانیه آمده است که باید میان مقاومت مشروع و ماجراجویی‌های بی‌حساب و کتاب عناصر داخل یک کشور و خارج از آن که بدون رجوع به دولت و هماهنگی و مشورت با کشورهای عربی صورت می‌گیرد، تفاوت قائل شد. همچنین در این بیانیه آمده است که چنین اقداماتی بسیار خطرناک هستند و همه کشورهای عربی و دستاوردهای آنها را از بین می‌برد بدون این که این کشورها مورد مشورت قرار گرفته باشند.
تا به حال جنبشهای مقاومت عربی در اجرای عملیات‌های خود علیه اشغالگران از رژیمهای عربی کسب تکلیف نکرده‌اند و درخواست عربستان از مقاومت فلسطین و لبنان در این خصوص بسیار نادرست است.
این مواضع عربستان سعودی گنگ و نامفهوم است و سوالات زیادی را در خصوص انگیزه‌های واقعی این کشور مطرح می‌سازد. مقاومت لبنان مانند آنچه این بیانیه عربستان مطرح کرده هیچ وقت عملیات‌های مشروع و فدایی خود علیه اشغالگران صهیونیست را بدون حمایت نظام و رژیم لبنان انجام نداده، بلکه کاملا با حمایت این نظام انجام داده است. آقای امیل لحود رئیس‌جمهور منتخب لبنان و رهبران این کشور از عملیات‌های حزب‌الله پشتیبانی می‌کنند. همچنین ارتش لبنان و شمار زیادی از احزاب سیاسی‌ مانند حزب میشل عون و سلیمان فرنجیه و حتی ولید جنبلاط هم خواهان یکپارچگی ملی در مقابل تجاوزات صهیونیست‌ها شده‌اند.
به نظر می‌رسد بیانیه عربستان مشروعیت لبنان را در تشکل «المستقبل» به رهبری سعد الحریری می‌داند و با همه نیروهای لبنانی مخالف مقاومت هم‌پیمان شده است.
در واقع این اقدام عربستان، خروج از سیاست‌های اصولی این کشور است که در طول چندین دهه شاهد آن بودیم. معمولا این کشور با ایما و اشاره آمریکا مواضعی چون موضع اخیر خود اتخاذ می‌کرد، اما در عین حال سعی می‌کرد پوششی عربی برای آن بیابد. درست مانند طرح «عادی سازی‌ روابط » که از ابتکار عرببستان به طرحی عربی تبدیل شد و نشست سران عرب در بیروت آن را تصویب کرد.
همچنین طرح مشهور ملک فهد که نشست سران عرب در رباط آن را پذیرفت، از این قرار بود. اما اکنون نمی‌دانیم چه چیزی تغییر کرده است. چرا عربستان این اندازه سعی می‌کند طرح آمریکا و اسرائیل علیه لبنان، سوریه، ایران و فلسطین را نجات دهد. آیا این سیاست در راستای خدمت به مصالح عربستان و منطقه عربی است؟
البته شاید برخی‌ها مجادله کنند و این موضع عربستان را عقلایی و واقع‌بینانه و از زاویه دیگر بدانند و بگویند که موازنه قدرت به نفع عربها نیست و عملیات‌های فدایی به تخریب کشورهایی مانند لبنان می‌انجامد و به نفع ایران و برنامه هسته‌ای‌اش تمام می‌شود!
چرا این سیاست واقع‌بینانه و عقلایی کشورهای عربی تا به حال حتی یک اسیر هم از زندان‌های اشغالگران صهیونیست آزاد نکرده و حتی نتوانسته فلسی به فلسطینیان تحت محاصره در نوار غزه و کرانه باختری که آب و غذا و همه چیز به رویشان بسته شده است، کمک کند و جلوی حتی یک گلوله خمپاره به نیروگاه‌های برق و شبکه‌های آبرسانی و پلهای نوار غزه و لبنان را نگرفته است و برای هفت هزار فلسطینی محاصره در گذرگاه رفح که از سه هفته پیش در بدترین شرایط به سر می‌برند، کاری صورت نداده است. آیا غیر از این است که این سیاست به اصطلاح عقلایی تنها به نفع دشمنان است.
ما از کشور عربستان و کشورهای عربی نمی‌خواهیم به لبنان و نوار غزه و کرانه باختری ارتش اعزام کنند و به مسلمانان در مقابل صهیونیست‌ها کمک کنند، با وجود این که این وظیفه‌ای دینی و اخلاقی است؛ اما ما از کشورهای عربی بخصوص عربستان می‌خواهیم حداقل مانند واتیکان و دولتهای اروپایی از جمله فرانسه که علیه تجاوزات دشمن صهیونیستی موضعی قوی گرفته است، موضع بگیرد. انتظار نداریم دولت عربستان مانند شهید فیصل بن عبدالعزیز از سلاح نفت استفاده کند، بلکه می‌خواهیم در اعتراض به تجاوزات اسرائیل و برای ابزار همبستگی با ملتهای لبنان و فلسطین، حداقل روزانه یک میلیون بشکه از تولید نفت خود بکاهد. این کشور هیچ ضرری نمی‌کند، بلکه حتی سود هم خواهد کرد؛ چرا که عملیات حزب‌الله و حماس تا حد زیادی بهای نفت را افزایش داده است و هر گونه کاهشی در تولید نفت عربستان با افزایش بهای نفت جبران می‌شود.
مقاومت لبنان کاری انجام داد که هیچ دولت عربی نتوانسته انجام دهد، بخصوص دولتهایی که با هزینه کردن میلیاردها دلار ارتشهای خود را به سلاحهای آمریکایی و انگلیسی مجهز کرده‌اند.
مقاومت لبنان به رهبری حزب‌الله که برخی کشورهای عربی آن را نامشروع و عملیات‌های فدایی‌اش را ماجراجویی می‌دانند، شهرهای حیفا،نهاریا و عکا را با موشکهای خود هدف قرار داد؛ در حالی که کشورهای عربی یا هیچ رهبر عربی جرات نداشته تا به حال به چنین اقدامی دست بزند.