چالش‌های سه‌گانه رژیم صهیونیستی (بخش دوم و پایانی)

رژیم صهیونیستی برای گریز از فشارهای شدید بین‌المللی، اقدام به تشکیل یک کمیته تحقیق داخلی با مشارکت دو ناظر بین‌المللی (البته بدون داشتن حق رأی) کرد، اما ترکیه بلافاصله به انتقاد از این اقدام اسرائیل پرداخت و خواهان تشکیل یک کمیته تحقیق مستقل بین‌المللی برای رسیدگی به این رویداد خونین شد. دولت ترکیه رسماً اعلام کرد تا رسیدن به نتیجه قطعی در زمینه علت این اقدام اسرائیل از پای نخواهد نشست. در همین حال، سازمان‌های مدافع حقوق بشر در سطح جهان اقدام به تشکیل کاروان‌های آزادی برای شکستن محاصره باریکه غزه کردند. مطابق آخرین آمار اعلام شده، ده‌ها هزار تن از داوطلبان انضمام به این کاروان‌ها ثبت‌نام کردند. اسرائیل برای فرار از این وضع دشوار، اعلام کرد از این پس آماده دریافت کمک‌های انسانی بین‌المللی و رساندن آن به باریکه غزه پس از بازرسی محتوای این کمک‌ها خواهد بود. کشورهای اتحاد اروپا نیز در نشست اخیر وزرای خارجه، ضمن ابراز تأسف از ادامة محاصره باریکه غزه آمادگی خود را برای حضور نظامی در دریای مدیترانه به منظور بازرسی کشتی‌های حامل مواد غذایی به مردم محاصره شده باریکه غزه، اعلام کردند.
این رویداد، اوضاع داخلی اسرائیل و کشمکش احزاب سیاسی را به اوج خود رساند. شیمون‌پرز، رئیس رژیم صهیونیستی برای آنچه که دفتر وی «بررسی انزوای روز افزون اسرائیل در مقیاس جهانی» خواند، با رهبران احزاب اپوزیسیون به‌ویژه «زیپی‌لیونی»، رهبر حزب «کادیما» به رایزنی پرداخت تا احتمال تغییر دولت را مورد بررسی قرار دهد. ناظران سیاسی این اقدام شیمون‌پرز را تلاش برای آرام کردن خشم فزاینده جهانیان از اقدامات اسرائیل تفسیر کردند. در هر حال به نظر می‌رسد سایه عملیات نظامی اسرائیل در حمله به کشتی کاروان آزادی به این زودی‌ها از صحنه رژیم صهیونیستی رخت برنخواهد بست و این رژیم بالاخره باید تاوان عملکرد فرا قانونی خود را بپردازد. جهانیان به‌ویژه بسیاری از شخصیت‌های نامدار ایالات متحده آمریکا طی واکنش‌های گوناگون از باراک اوباما، رئیس جمهوری این کشور خواستند که هر چه زودتر به تدابیری بیندیشد که بیش از این آمریکا در سطح جهانی تاوان همراهی و جانبداری‌های پیوسته خود را از اسرائیل نپردازد. آنها به‌ویژه روی وعده‌های باراک اوباما، پیش و پس از انتخاب شدنش اشاره کردند که خواهان جهانی عاری از تبعیض و عاری از پیمان‌های ناعادلانه ایالات متحده با کشورهای گوناگون در مقیاس جهانی شده بود.
2ـ رویداد دوم اگر چه به اندازه رویداد اول بازتاب وسیعی در میان افکار عمومی خانواده بین‌المللی نداشت، اما در میان کشورهای عضو سازمان ملل متحد، هم بازتاب داشت و هم سؤال برانگیز بود. چنانکه همه می‌دانند، موضوع بازنگری در معاهده ممنوعیت تولید و گسترش سلاح‌های اتمی زیر نظر سازمان ملل متحد مورد بررسی قرار گرفت. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ماه مه امسال، پاره‌ای از تغییرات را در این معاهده به بحث گذاشت. از جمله این موارد، منطقه خاورمیانه بود که از سوی بسیاری از کشورها مورد توجه قرار گرفت. منظور اصلی این بود که خاورمیانه عاری از سلاح‌های اتمی باشد. این طرح مورد تأیید بخش اعظم کشورهای خاورمیانه از جمله جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت، اما رژیم صهیونیستی به این طرح رأی منفی داد.
بدین‌ترتیب، وضع سلاح‌های اتمی اسرائیل بار دیگر در معرض توجه کشورهای عضو سازمان ملل متحد قرار گرفت. رژیم صهیونیستی به بهانه اینکه این طرح، کشورهایی نظیر ایران را که به گفته مقامات رژیم صهیونیستی و ایالات متحده آمریکا در جهت دستیابی به سلاح‌های اتمی تلاش می‌کنند! مورد توجه قرار نداده است به منطقه خاورمیانه عاری از سلاح‌های اتمی رأی منفی داد.
واقعیت این است که رژیم صهیونیستی در دهه 50 قرن پیشین میلادی با همکاری فرانسه و به بهانه اینکه در محیط ناامنی قرار دارد، به ساخت بمب اتمی پرداخت، اما همواره از استراتژی ابهام استراتژیک در زمینه توانمندی‌های اتمی‌اش پیروی می‌کرد.
کارشناسان امور اتمی معتقدند که اسرائیل دست‌کم به 260 کلاهک اتمی مسلح است و مرکز اتمی «دیمونا» در اسرائیل، چند دهه است که به فعالیت خود ادامه می‌دهد. اسرائیل هنوز به معاهده ممنوعیت ساخت و گسترش سلاح‌های اتمی نپیوسته و همواره از اعطای مجوز بازرسی از مراکز اتمی خود به بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی خودداری کرده است. محمد البرادعی، رئیس پیشین سازمان بین‌المللی انرژی اتمی با هدف تشویق رهبران رژیم صهیونیستی به پیوستن به معاهده بین‌المللی ممنوعیت ساخت و گسترش سلاح‌های اتمی، به تل‌آویو سفر کرد، اما رهبران اسرائیل حتی به وی اجازه بازدید از مراکز اتمی خود را ندادند.
از سوی دیگر، رژیم صهیونیستی به هیچ یک از کشورهای خاورمیانه اجازه دستیابی به دانش هسته‌ای حتی در جنبه‌های مسالمت‌آمیز آن را نمی‌دهد و برای جلوگیری از دستیابی کشورهای خاورمیانه به توانمندی‌های اتمی، به زور متوسل می‌شود.
حمله هوایی اسرائیل به رآکتورهای اتمی عراق در دهه 80 میلادی قرن پیشین و حمله هوایی به منطقه «دیر الزور» در سوریه در سال گذشته مسیحی و نیز تهدید پیوسته رژیم صهیونیستی علیه ایران، در همین چارچوب قرار دارد. کشورهای غربی و در رأس آنها ایالات متحده آمریکا، موضوع اتمی بودن رژیم صهیونیستی را از دستور کار خود خارج کرده‌اند و به هیچ یک از سازمان‌های بین‌المللی اجازه نمی‌دهند که این موضوع مورد رسیدگی قرار گیرد. در مقابل، کشورهای غربی از پایه و اساس با تلاش کشورهای خاورمیانه (چه عربی و چه غیر عربی) برای دستیابی به دانش و تأسیسات اتمی مسالمت‌آمیز مخالفت می‌کنند. در واقع کشورهای غربی درست از همان استراتژی اسرائیل در مورد ضرورت بی‌رقیب ماندن رژیم صهیونیستی در منطقه به لحاظ توانمندی‌های اتمی پیروی می‌کنند.
بدین‌ترتیب و پس از طرح بازنگری در معاهده ممنوعیت ساخت و گسترش سلاح اتمی از سوی سازمان ملل متحد، موضوع اتمی بودن اسرائیل مورد توجه جهانیان قرار گرفت. در همین حال، چگونگی برخورد دوگانه کشورهای غربی نسبت به توانایی‌های اتمی در خاورمیانه، در معرض داوری کشورهای جهان قرار گرفت. در گذشته نه چندان دور، فقط جمهوری اسلامی ایران بود که مخاطرات ناشی از اتمی بودن رژیم صهیونیستی را در تمامی محافل جهانی مطرح می‌کرد. رژیم صهیونیستی و برخی از کشورهای غربی به‌ویژه ایالات متحده آمریکا به تکرار این نکته می‌پرداختند که ایران برای سرپوش گذاشتن روی فعالیت اتمی خود، موضوع توانمندی‌های اتمی اسرائیل را مطرح می‌کنند، اما امروزه بسیاری از کشورهای خاورمیانه در موضوع مخاطره‌آمیز بودن سیاست پنهان‌کاری رژیم صهیونیستی، به صف ایران پیوسته‌اند.
3ـ فـشار پیـوستـه ایــران و جانبداری بسیاری از کشورهای خاورمیانه و کشورهای عضو جنبش غیرمتعهدها، موجب شد آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، توانمندی‌های اتمی اسرائیل را در دستور کار اجلاس ماه ژوئن امسال قرار دهد. بی‌تردید این رویداد برای رهبران رژیم صهیونیستی خبر خوشایندی نبود، اما اسرائیل تلاش کرده‌است و می‌کند که این موضوع را از دستور کار آژانس بین‌المللی انرژی اتمی خارج کند. همچنین نحوه برخورد کشورهای غربی به‌ویژه آمریکا با این مسأله، یکبار دیگر معیارهای دوگانه کشورهای غربی را در برخورد با منطقه خاورمیانه عاری از سلاح‌های اتمی در معرض داوری افکار عمومی قرار می‌دهد.
ایالات متحده آمریکا و دیگر کشورهای عضو دائمی شورای امنیت، صرفاً با تکیه بر برخی گزارش‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که در آن نسبت به «پاره‌ای ابهامات در فعالیت‌های اتمی ایران» ابراز نگرانی شده، تاکنون به صدور چهار قطعنامه ظالمانه علیه ایران مبادرت کردند. اما همین کشورها در مورد اتمی بودن رژیم صهیونیستی و کلاهک‌های اتمی این رژیم، نه فقط سکوت اختیار کردند، بلکه حتی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را از پرداختن به این موضوع و از وارد کردن فشار بر رژیم صهیونیستی برای پیوستن به معاهده جهانی ممنوعیت ساخت و گسترش سلاح اتمی منع می‌کنند. اما به نظر می‌رسد با افزوده شدن شمار کشورهای خواهان شفافیت رژیم صهیونیستی در زمینه فعالیت اتمی و گشوده شدن تأسیسات اتمی این رژیم به روی بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، هم اسرائیل و هم کشورهای غربی به‌ویژه ایالات متحده آمریکا در تنگنا قرار گرفته‌اند. ایران در این زمینه می‌تواند تلاش‌های خود را گسترش دهد و حتی پاره‌ای از توافقات احتمالی خود را برای حل و فصل پرونده اتمی با کشورهای 1+5، مشروط به زدوده شدن نگرانی‌های مربوط به فعالیت‌های اتمی اسرائیل به‌ویژه در جنبه‌های تسلیحاتی آن کند. بی‌تردید کشورهایی نظیر ترکیه که در زمینة نگرانی از فعالیت اتمی اسرائیل با جمهوری اسلامی ایران اشتراک نظر دارند، می‌توانند موج وسیعی علیه رژیم صهیونیستی به راه بیندازند. نمی‌توان بدون شفاف‌سازی در حوزه مخاطرات توانمندی‌های اتمی اسرائیل، به خاورمیانه عاری از سلاح‌های کشتار جمعی اندیشید. همچنین نمی‌توان بدون پیوستن رژیم صهیونیستی به معاهدة منع ساخت و تولید سلاح‌های اتمی و بازرسی از تأسیسات اتمی این رژیم، دیگر کشورهای خواهان بهره‌مندی از دانش و تأسیسات مسالمت‌آمیز اتمی را با فشارهای پیوسته، تحریم و تهدید به استفاده از زور، از ادامه فعالیت‌های اتمی مسالمت‌آمیز بازداشت.
به نظر می‌رسد وقت آن فرا رسیده است تا رژیم صهیونیستی در زمینه اقدامات فراقانونی‌اش در حوزه‌های گوناگون، از حمله نظامی به کاروان آزادی تا فعالیت‌های غیرمجاز اتمی‌اش، پاسخگو باشد.