موانع بصیرت (بخش چهارم)

علی شیرازی
شیطان‌پرستی
شیطان معانی مختلفی دارد. که یکی از مصداق‌های روشن آن، ابلیس و لشگریان و اعوان اوست. مصداق دیگر آن، انسان‌های مفسد می‌باشند.
الف: ابلیس؛
واژه‌ ابلیس یازده بار در قرآن کریم به کار رفته است.
در آیه 95 سوره‌‌ شعراء سخن از لشکریان ابلیس است که همگی به دوزخ افکنده می‌شوند.
در آیه 20 سوره‌ سباء سخن از پیروی همه انسان‌ها – جز گروه کوچکی از مؤمنان – از ابلیس است: «شیطان گمان باطل خود را به صدق و حقیقت در نظرم جلوه داد. جز گروه کوچکی از اهل ایمان، همه او را تصدیق کردند و پیرو او شدند».
قدرت ابلیس آتش‌هایی است که در جهان شعله‌ور است و همه مخلوقات دنیا را می‌سوزاند. شیطان قدرت انحراف دارد؛ یعنی مخلوقات و موجودات را از راه حق به راه باطل منحرف می‌کند؛ و همه را به دوزخ می‌کشاند. عجیب آنکه اکثریت مطلق هم از شیطان پیروی می‌کند.
خداوند در آیه‌‌ 53 سوره‌‌ اسراء می‌فرماید: همیشه شیطان دشمن آشکاری برای انسان بوده است.
این هشدار برای این است که انسان‌ها به دشمنی شیطان توجه کنند. شیطان را به جای خدا نگیرند و شیطان پرست نشوند.
آیه 6 سوره‌‌ فاطر می‌فرماید: البته شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن بدانید؛ او فقط حزبش را به این سو دعوت می‌کند که اهل آتش سوزان باشند.
در آیه‌ی 62 سوره‌‌ زخوف می‌فرماید: شیطان شما را (از راه خدا) باز دارد، که او دشمن شماست.
با همه‌‌ این هشدار‌ها، باز انسان‌ها در مسیری که شیطان ترسیم می‌کند، حرکت می‌کنند. شیطان بصیرتشان را می‌گیرد و آن‌ها راه حق را نمی‌بینند. سخن حق را هم نمی‌شنوند. گام به بیراهه می‌گذارند.
تمام اعتقادات انحرافی، اخلاق رذیله و مفاسد و فتنه‌ها، از آثار قدرت شیطانی است. کتاب‌ها و مقالات و سخنان و مذاکرات باطل هم از آثار شیطان است. همه‌‌ این‌ها از انسان‌های بی بصیرت نشأت می‌گیرد. انسان‌هایی که چشم آن‌ها، چشم شیطان و زبان شیطان، زبان آن‌هاست.
حضرت علی(ع) در خطبه‌‌ 7 نهج‌البلاغه‌ می‌فرمایند: منحرفان، شیطان را معیار خود گرفتند، و شیطان نیز آن‌ها را دام خود قرار داد و در دل‌های آنان تخم گذارد، و جوجه‌های خود را در دامانشان پرورش داد. با چشم‌های آنان می‌نگریست و با زبان‌های آنان سخن می‌گفت. پس با یاری آن‌ها بر مرکب گمراهی سوار شد و کردار‌های زشت را در نظرشان زیبا جلوه داد؛ مانند رفتار کسی که نشان می‌داد در حکومت شیطان شریک است و با زبان شیطان، سخن باطل می‌گوید. دل این افراد دیگر دل آنان نیست، دل شیطان است. دیگر نمی‌توانند بصیرت داشته باشند.
امام صادق(ع) فرمودند: ابلیس، قلب انسان را می‌خورد، پس هروقت انسان یاد خدا کند، ابلیس از قلب او دور می‌شود.(1)
ب: انسان‌های مفسد؛
مصداق دیگر شیطان، انسان‌های مفسد می‌باشند.
شیطان به موجود متحیر و سرکش اطلاق می‌شود. این موجود اعم از انسان یا جن است. هر موجودی که سعی می‌کند دودستگی ایجاد نماید و اختلاف و فساد به راه‌ اندازد، شیطان است.
خداوند در آیه 112 سور‌ه انعام می‌فرماید:‌ «در برابر هر پیامبری، دشمنی از شیاطین انس و جن قرار دادیم».
در سوره‌ی ناس می‌خوانیم: «بگو: پناه می‌برم به پروردگار از شر وسوسه‌های شیطان... چه این وسوسه از طرف جن باشد یا انسان.»
دوستان ناباب، پیشوایان گمراه، وسایل ارتباط جمعی وسوسه گر و ... همه در مفهوم گسترده‌ شیطان وارد می‌شوند که انسان باید از همه آن‌ها به خدا پناه ببرد.
اگر از یاد خدا غفلت کنیم و از شر این آدم‌های مفسد و گمراه و ناباب به خدا پناه نبریم، چشم و گوشمان؛ کور و کر می‌شوند. قلبمان تاریک می‌گردد و قدرت تشخیص حق و باطل از ما گرفته می‌شود.          ادامه دارد...