محسن کدیور و هجویات (بخش سوم)

بهزاد حمیدیه
نقد امام راحل(ره)
چنانکه پیشتر گذشت، محسن کدیور، در نامه سرگشاده ای که اخیرا نوشته است، دور شدن بیش از پیش و مقابله آشکار روشنفکری اواخر دهه هشتاد با مردم را به نمایش علنی گذارده است. یکی از نمونه های بارز این رویارویی، زیر سئوال بردن عملکرد امام راحل(ره) است، همان پدر پیر امت که همواره چونان اسطوره عرفان، آزادگی و استواری در اذهان ایرانیان باقیمانده و خواهد ماند. آقای محسن کدیور، پا را از استیضاح رهبر معظم انقلاب فراتر نهاده، به امام راحل(ره)، اشکال می گیرد. وی می نویسد: “ارزیابی و نقد کارنامه بیست و یک ساله رهبری به معنای بی عیب و نقص بودن دهه اول جمهوری اسلامی نیست. برخی از این نارسایی ها (و البته نه همه آنها) ریشه در شیوه زمامداری بنیانگذار جمهوری اسلامی دارد”. وی در ادامه، بیان اشکالات زمامداری امام خمینی رحمه الله را به آینده موکول کرده است! آقای کدیور با اعتراضی مبهم به امام و نفی اصل ولایت فقیه، عملا نشان داده است در چارچوب مدافعان نظام اسلامی و جمهوری اسلامی نیست. بدین ترتیب راه او از راه اکثریت مردم که خون های بسیاری برای به ثمر نشستن و حفظ این نظام مقدس تقدیم کرده اند جداست.
نمی خواهیم امام راحل(ره) را شخصی معصوم و عاری از هرگونه عیب بشماریم و مجال نقد به کسی ندهیم، اما انصاف، اخلاق، ادب بلکه عقل و شرع، حکم می کنند که شخصی سافل که در رتبه شاگردان شاگردان امام هم محسوب نتواند شد، خود را در حد و اندازه های ایراد گرفتن به امام نبیند و یا لااقل با فروتنی و ادب، و قید احتمال، مطالبی بنگارد. بی پروایی در نسبت دادن نارسایی ها به شیوه زمامداری امام راحل(ره) ناشی از غرور علمی و خودبزرگ بینی است. به علاوه، امام، فردی معمولی نبوده تا اهانت به ساحت ایشان، مسئله آفرین نباشد، بلکه اهانت به امام، اهانت به امتی که امامش را از جان و دل دوست می دارد.
تردید کدیور در صلاحیت علمی مقام معظم رهبری
محسن کدیور در اظهار نظر نامنصفانه و غیر مستدلی می نویسد: “فاصله علمی آقای خامنه ای تا رهبری آنقدر بود که هرگز در مخیله اش هم نمی گنجید روزی رهبر شود. دستگاه امنیتی کشور در دهه شصت همراه با برخی مراکز قدرت (که بحث از آن مقال و مجال دیگری می طلبد) مقدمات عزل مرحوم آیت الله منتظری را با هدف مهندسی آینده رهبری فراهم کرد. چیزی که در انتخاب مورخ15 خرداد1368 سهم اساسی داشت”.
ظاهرا ارادت آقای محسن کدیور به مرحوم آیت الله منتظری، مانع شده است به خطاهای فاحش آن مرحوم که موجب خشم و ناراحتی شدید امام راحل را فراهم نمود توجه نماید. اگر اندکی واقع نگری در دکتر کدیور وجود داشت، از کنار حمایت های آن مرحوم از یک قاتل به سادگی عبور نمی کرد و آن مرحوم را صرفا به جهت مخالفت با نظام و رهبری، بزرگ نمی داشت. از این نکات که بگذریم، نمی توان بی انصافی در مقام علمی مقام معظم رهبری را بخشود. ایشان پیش از انقلاب اسلامی به تدریس کفایتین که بالاترین درس دوره سطح حوزه و مقدمه ورود طلاب فاضل به درس خارج فقه و اصول است مشغول بوده اند. به علاوه در اوان انتخابشان به عنوان رهبر انقلاب اسلامی، بسیاری از مجتهدین و فضلا به فضل علمی ایشان اعتراف و اذعان نمودند، از جمله آیت الله صانعی که هم اکنون به جهت مخالفتش با نظام و رهبری، مورد توجه و ارادت محسن کدیور است. سال های متوالی درس خارج فقه ایشان که مجمع علما و فضلای شهر تهران است و موشکافی های دقیق علمی و گاه بی نظیر ایشان، از سوی محسن کدیور مورد تغافل واقع شده است. سزاوار بود کدیور با کنار نهادن عینک بدبینی و عناد، اندکی در محضر معظم له به تلمذ می پرداخت تا مراتب علمی استاد بر او معلوم می شد.
انتقاد از عملکرد خبرگان رهبری
آقای محسن کدیور، خبرگان رهبری را به کم کاری و تخلف از وظایف قانونی متهم می کند و معتقد است این مجلس، به مجلسی مدیحه گو و تشریفاتی تبدیل شده است. این در حالی است که مجلس خبرگان رهبری با جدیت و تلاش زیاد، نظارت بر وجود شرایط ولایت را دنبال می کند. مثلا آیت الله مرتضی مقتدایی، از تشکیل کمیسیونی خاص متشکل از15 عضو که حداقل هر ماه یک مرتبه جلسه دارند خبر می دهد تا بر اعمال، رفتار و اقدامات رهبری به طور ریز و جزئی، اشراف کامل داشته باشند. ایشان بیان می دارند: “خود مقام معظم رهبری هم از این امر استقبال کردند و فرمودند در محدوده کار قانونی تان هر چه می خواهید سئوال کنید. به دفترشان هم اعلام کردند که آقایان هر چه خواستند در اختیارشان گذاشته شود و تا کنون دو جلد از مطالبی که مربوط به اقدامات رهبری است و از صدا و سیما هم پخش نشده برای کمیسیون فرستاده شده است. به هر حال، کمیسیون، کار خود را با دقت انجام می دهد و مخبر آن هم نتایج بررسی ها و تحقیقاتی را که انجام شده در اجلاسیه های مجلس خبرگان به اطلاع دیگر اعضا می رساند. هر چند مواردی وجود دارد که چون اعلام آنها از نظر مسائل امنیتی به صلاح نیست مخفی می مانند و به مقتضایشان اقدام می شود.
در نتیجه، اکنون می توانیم به طور قاطع بگوییم که بحمدالله رهبری با کمال قدرت و اقتدار وظیفه خودشان را انجام می دهند”1. کمیسیون تحقیق مورد اشاره، در گزارشی به هفتمین اجلاس خبرگان، به امضای رئیس آن، محسن مجتهد شبستری، به تاریخ8 اسفند1389 چنین آورده است: “بسم الله الرحمن الرحیم، نظر به اینکه وظیفه کمیسیون تحقیق مجلس خبرگان رهبری بررسی در باره اصل111 قانون اساسی است این کمیسیون در هر ماه یک جلسه و در مواقع لزوم جلسات متعدد فوق العاده تشکیل می دهد و به وظیفه تحقیق در پیرامون تداوم شرایط و اوصاف مربوط به مقام رهبری بحث و بررسی می نماید ... در بررسی های این کمیسیون در هیچکدام از اوصاف و شرایط مذکور در اصل پنجم و یکصدودهم قانون اساسی در این مدت بیست سال و اندی در وجود رهبر عزیزمان نه تنها کم و کاستی مشاهده نشد بلکه هر مقدار زمانا جلوتر می رویم صفات لازم مزبور درخشان تر مخصوصا درایت و مدیریت در حد اعلا در ایشان متجلی می شود و بی اختیار آیه شریفه الله اعلم حیث یجعل رسالته در ذهن انسان تداعی می نماید”.