موانع بصیرت (بخش هشتم)

علی شیرازی
کشور اسپانیا در سال 711 میلادی به دست 12 هزار نفر از لشگریان عرب، به فرماندهی «طارق‌بن زیاد» فتح شد و مسلمانان در حدود هشتصد سال بر این کشور حکومت کردند. مسیحیان با تجهیزات و نقشه‌ها نتوانستند در این مدت کشور اسپانیا را از دست مسلمان‌ها بگیرند تا بالاخره از راه ترویج شهوت‌رانی و بی‌بندوباری در میان جوانان رخنه کرده و اسپانیا را از دست مسلمانان گرفتند.(1‌)
امروز نیز همین طرح را برای فروپاشی نظام جمهوری اسلامی ایران وارد عرصه کرده‌اند.
مقام معظم رهبری در تاریخ 22/4/1377 فرمودند: «دشمن از راه اشاعه‌‌ فرهنگ غلط، فساد و فحشا، سعی می‌کند جوان‌های ما را از دست ما بگیرد.»
معظم‌له در تاریخ 21/5/1371 فرمودند: «جوان وقتی دچار شهوت‌رانی می‌شود، ایمان خود را از دست می‌دهد. در اوایل کار حتی گریه می‌کند، اما به تدریج او را از راه به در می‌کنند.»
باید حواس‌مان را جمع کنیم تا گرفتار این دام نشویم. همه‌‌ هدف این است که از این راه، جلوی بصیرت انسان‌ها و جوانان را بگیرند. از راه فیلم و سی‌دی و کتاب و نشریات و بعضاً روزنامه‌ها امروز می‌خواهند شهوت‌پرستی را ترویج نمایند. از طریق رایانه و سایت‌ها و اینترنت می‌خواهند نگاه‌ها را آلوده و آرام‌آرام شهوت‌پرستی را توسعه دهند.
حضرت عیسی(ع) فرمودند: «از نگاه به نامحرم بپرهیزید که بذر شهوت را در دل می‌نشاند و همین برای دچار شدن انسان به فتنه کافی است.»( 2‌)
د: قدرت‌طلبی؛
در سال 38 هجری که حضرت علی(ع) مالک اشتر نخعی را به فرمانداری مصر برگزیدند، در نامه‌ای سفارش‌های لازم را به وی کردند. این نامه در سلسله نامه‌های نهج‌البلاغه، شماره 53 را به خود اختصاص داده است. در این نامه می‌خوانیم: «از خشمی که توانی از آن رها گردی شتاب نداشته باش. به مردم نگو، به من فرمان دادند و من نیز فرمان می‌دهم،‌پس باید اطاعت شود؛ که این گونه خود‌بزرگ‌بینی دل را فاسد، و دین را پژمرده، و موجب زوال نعمت‌هاست؛ و اگر با مقام و قدرتی که داری، دچار تکبر یا خودبزرگ‌بینی شدی، به بزرگی حکومت پروردگار که برتر از تو است بنگر، که تو را از آن سرکشی نجات می‌دهد، و تندروی تو را فرو می‌نشاند، و عقل و اندیشه‌ات را به جایگاه اصلی بازمی‌گرداند.»
خداوند در آیه‌‌ 83 سوره قصص می‌فرماید: «سرای آخرت را (تنها) برای کسانی قرار می‌دهیم که اراده‌‌ برتری‌جویی در زمین و فساد را ندارند؛ و عاقبت نیک برای پرهیزگاران است.»
پرهیزگاران به قدرت به‌عنوان یک ابزار نگاه می‌کنند. قدرت برای آنان هدف نیست. قدرت هم می‌تواند به انسان بصیرت و بینایی بدهد و هم می‌تواند موجب کوری و گمراهی انسان گردد. انسان پرهیزگار نگاهش به دنیا ابزاری است. این نگاه چشم را بینا، گوش را شنوا و قلب را نورانی می‌سازد. اگر نگاه به قدرت، هدفی و استقلالی شد، این نگاه چشم را نابینا و گوش را مسدود می‌سازد.
اگر قدرت را از خدا دانستیم، نه‌تنها قدرت‌طلب نمی‌شویم که به دنبال انجام وظایفی می‌رویم که خداوند برای ما معین فرموده است. اما اگر قدرت هدف شد، طغیان و فساد نتیجه‌ی تلاش قدرت‌طلب می‌شود.