برخورد گزینشی در اجلاس اتمی ممنوع

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
اجلاس بین المللی برای بازنگری در مقررات پیمان منع تولید و گسترش سلاح های اتمی (ان پی تی ) که در نیویورک با حضور کارشناسان ارشد و نمایندگان سیاسی 184 کشور امضا کننده آن از هفته گذشته در جریان است , قرار است به مدت 3 تا 4 هفته به بحث و تبادل نظر پیرامون مواردی از ان پی تی بپردازد. ادعا می شود در این اجلاس , زمینه های احتمالی برای سواستفاده از « ان . پی . تی » از میان برده خواهد شد.
مطابق روال معمول , هر 5 سال یکبار در مفاد ان پی تی با در نظر گرفتن شرایط سیاسی جامعه بین المللی , تجدیدنظر می شود. اصل اقدام برای تجدیدنظر در « ان پی تی » , یک موضوع « پذیرفتنی » و قابل دفاع است و این منطقی است که همه کشورها با بهره گیری از تمامی توان و ظرفیت و امکانات خود برای هرچه بارورتر ساختن « ان پی تی » تلاش کنند. لکن مسئله اینست که امروزه در عین حال که جامعه بین المللی در قبال « ان پی تی » مواضع روشن و اعلام شده ای دارد , برخی کشورها با اعمال نظر , تکروی و تلاش برای سواستفاده از فرصت ها در جهت تامین منافع نامشروع خود , فضای تبلیغاتی جهان را بشدت مسموم ساخته اند و با ایجاد جنگ روانی , سعی دارند مسائلی را به دلخواه خود , « پررنگ » سازند تا مسائل دیگر در بوته فراموشی قرار گیرد و « کمرنگ » و بی اهمیت جلوه کند. بعضی نکات مهم پیرامونی این مقوله از اینقرارند.
1 ـ در این نکته تردیدی نیست که جامعه جهانی برای بقا خود به امنیت , آرامش و صلح احتیاج دارد ولی نکته اینست که برخی کشورهای سلطه جو , نمی توانند با پنهان شدن در پشت همین شعارها و تکرار همین نیازها , امنیت و آرامش و صلح را برای خود و اقمارشان تضمین کنند اما بطور همزمان , ناامنی , جنگ و تروریسم را بر سایر کشورها تحمیل نمایند. تلاش جامعه جهانی بایستی براین محور اساسی استوار باشد که امنیت و آرامش و صلح برای همه ملتها و کشورهای جهان , تامین و تضمین شود. طبعا راهکار منطقی برای دستیابی به چنین نیازی آنست که علل و عوامل موثر در ایجاد ناامنی , جنگ و تروریسم شناسائی و با آنها مقابله شود.
یکی از اصلی ترین سرفصلها در این مقوله آنست که به موجودیت « کشورهای جعلی » که توسط قدرتهای سلطه گر , برای تامین منافع استعماری آنها به وجود آمده اند , خاتمه داده شود و از جمله رژیم اشغالگر صهیونیستی که براساس طرحهای استعماری انگلیس و آمریکا به وجود آمده و موجودیتش مورد حمایت قدرتهای سلطه گر قرار گرفته , پایان یابد. اگر این مهم تحقق یابد , بسیاری از مسائل و مشکلاتی که امروزه امنیت و آرامش و ثبات بسیاری از کشورها و ملتها را تحت الشعاع قرار داده , در مسیر حل و فصل قرار خواهد گرفت.
2 ـ ممکن است کسانی بپرسند که موجودیت رژیم اشغالگر صهیونیستی چه ارتباطی به « ان پی تی » و بازنگری در مفاد آن ممکن است داشته باشد. مسئله اینست که امروزه رژیم صهیونیستی و حامیانش برای تضمین بقای این پایگاه استعماری در قلب منطقه نفت خیز دنیای اسلام , به یک بازی سیاسی ـ تبلیغاتی متوسل شده اند که افشای ابعاد و ماهیت این بازی رسوا , بسیاری از تلاشهای آمریکا و همفکرانش در اجلاس نیویورک و در سطح جهانی را پیشاپیش , عقیم و بی اثر می سازد.
مسئله اینست که رژیم صهیونیستی در عین حال که « ان پی تی » را نپذیرفته و درحال حاضر حدود 200 کلاهک هسته ای در اختیار دارد , گرداننده اصلی در صحنه تجدیدنظر در مفاد « ان پی تی » بمنظور محروم کردن همیشگی ایران و سایر کشورهای درحال توسعه از تکنولژی هسته ای , حتی با مقاصد صلح آمیز است . در واقع , صهیونیست ها از یکطرف مفاد « ان پی تی » را نادیده گرفته اند و آنرا زیر پا می گذارند , و بطور همزمان مدعی هستند که حتی پذیرش « ان پی تی » توسط ایران کافی نیست و بایستی پروتکل الحاقی را هم بپذیرد و آنرا تصویب کند و نهایتا برای همیشه از تکنولژی هسته ای محروم شود , چون اسرائیل به ایران اعتماد ندارد! که البته موضع نامربوطی است و اعتماد یک رژیم جعلی یا عدم اعتماد آن , نمی تواند مبنای تصمیم درباره یک ملت و یک کشور با سابقه عظیم تاریخی معرفی شود و این برای جامعه جهانی ننگ بزرگی است که آمریکا و رژیم صهیونیستی که « ان . پی . تی » را نپذیرفته اند , برای 184 کشور جهان که « ان پی تی » را پذیرفته اند , تعیین تکلیف کنند و « بایدها و نبایدها » در زمینه تجدیدنظر در « ان پی تی » را تعیین نمایند و روی آن به مانور سیاسی ـ تبلیغاتی بپردازند.
نکته جالب توجه اینکه « لارنس کورپ » دستیار وزیر دفاع سابق آمریکا در دوره ریگان , اخیرا اعتراف کرد که واشنگتن قوانین مربوط به معاهده « ان پی تی » را زیر پا گذاشته و آنرا نقض کرده است . او می پرسد : در چنین شرایطی آمریکا چگونه می تواند انتظار داشته باشد که دیگران از آنان پیروی کنند؟
3 ـ واقعیت اینست که اگر کشورهای جهان خواستار تجدیدنظر در ان پی تی هستند , بایستی محورهای مشخصی را برای تعیین چارچوب ها و معیارهای تجدیدنظر برگزینند که منطقی ترین محورها می تواند بشرح زیر باشد:
الف ـ تلاش برای عملیاتی تر کردن ان پی تی و جلوگیری از سواستفاده کشورهای دارای سلاحهای هسته ای
ب ـ تلاش برای ایجاد راهکارهای جدی و عملی برای پیوستن اجباری کشورهائی همانند آمریکا و اسرائیل که به ان پی تی نپیوسته اند ولی حتی از عدم پذیرش خود بعنوان « اهرم فشار » برای تامین اهداف خود بهره گیری می کنند.
ج ـ جلوگیری از هرگونه برخورد دوگانه یا برخورد گزینشی با کشورها در قبال مفاد ان پی تی .
د ـ ایجاد محدودیت و مجازات برای کشورهائی که متعهد به کاهش زرادخانه های اتمی هستند ولی هنوز هم به توسعه و تجهیز و گسترش سلاحهای هسته ای می پردازند.
بدون در نظر گرفتن موارد فوق , هرگونه تلاش برای ایجاد محدودیت های بیشتر فقط علیه یک یا دو کشور , یقینا کارگشا نیست و مصداق عینی و عملی برای « برخورد گزینشی » با مقوله حساس انرژی هسته ای تلقی خواهدشد و طبعا قابل تحمل نخواهد بود. تصادفی نیست که واشنگتن پست اکنون اعتراف می کند که آمریکا در کنفرانس بازنگری « ان پی تی » تنها مانده و کمتر کشوری حاضر است برای تایید و حمایت از مواضع یکسویه و غیر منطقی آمریکا علیه ایران , موضع بگیرد و « برخورد گزینشی » با یک یا دو کشور را مبنای یک تصمیم جهانی معرفی کند.
4 ـ صرفنظر از اینکه در اجلاس نیویورک چه می گذرد و اساسا بازنگری در مفاد « ان پی تی » به چه نتایجی منجر خواهد شد , جمهوری اسلامی ایران نیز بایستی برای خودش اصول و معیارهای روشن و مدونی را اعلام نماید و بعنوان یک پیشنهاد منطقی , برروی این موارد اصرار ورزد.
الف : جمهوری اسلامی ایران هیچگونه تعهدی را خارج از چارچوب ان پی تی و بیش از آن و فراتر از آن نخواهد پذیرفت.
ب : نظر به اینکه رژیم صهیونیستی مفاد ان پی تی را نپذیرفته و حتی آنرا زیرپا گذاشته است , جمهوری اسلامی ایران بمنطور فراهم کردن زمینه ها برای اعمال فشار بر رژیم صهیونیستی , حتی پذیرش و اجرای مفاد « ان پی تی » را نیز مشروط به پذیرش و اجرای آن توسط رژیم صهیونیستی می داند و فقط در چارچوب یک برنامه متوازن که هیچگونه برخورد تبعیض آمیز و رفتار گزینشی از آن استنباط نگردد , عمل خواهد کرد.
ج : هرگونه پیگیری و همکاری در مقوله فعالیتهای هسته ای را فقط در چارچوب ضوابط و قوانین آژانس بین المللی انرژی هسته ای و صرفا باهمین سازمان پیگیری خواهد کرد. روشن است که هرگونه مذاکره با سایر کشورها از جمله 3 کشور اروپائی در این مقوله , یک حرکت غیررسمی تلقی شده و طبعا هر وقت که ایران اراده کند این مذاکرات متوقف خواهد شد.
د ـ همکاری با آژانس نیز صرفا در چارچوب منافع ملی و مصالح کشور خواهد بود و مشخصا مسائل فنی را دربر خواهد گرفت . این بدان معنی است که هرگونه مذاکره سیاسی بمنظور مرتبط کردن سایر مسائل با فعالیتهای هسته ای , مردود و منتفی است .
هـ ـ موضوع پیوستن به « پروتکل الحاقی 2 +93 » نیز در همین چارچوب قابل بررسی است و ایران , تعهدی بیشتر از سایرین را در این مقوله , حتی بصورت داوطلبانه نخواهد پذیرفت.
در این زمینه بایستی مراکز تصمیم گیرنده و کارشناسان از جهات مختلف به بررسی و کنکاش بپردازند تا مسائل در مسیر صحیحی قرار گیرد و پختگی , انسجام و استحکام مواضع ایران در سطح ملی , منطقه ای و بین المللی را با اتخاذ تصمیمات جامع و کامل , تضمین نمایند. تنها در این صورت است که می توان درعین احترام به قوانین بین المللی , منافع ملی و مصالح کشور و از جمله ضرورت عینی تلاش در قلمرو علوم و فنون هسته ای را برای کشور تضمین کرد.
مواضع ما برحق است و فقط با اصرار و پافشاری برهمین مواضع متین و منطقی است که می توان راه آینده را با اطمینان بیشتر و اعتماد بنفس افزونتر , هموار ساخت.