انگلیسی‌های شرور را گوشمالی بدهید

دولت مفلوک تونی بلر در یک اقدام جنون آمیز , از جمهوری اسلامی ایران خواسته است که نام فرودگاه بین المللی امام خمینی (ره ) را تغییر دهد و نام دیگری را برای آن برگزیند.
این اقدام دولت لرزان « بلر » , دقیقا دنباله روی کورکورانه از خواسته های آمریکا محسوب می شود. چرا که نخستین زمزمه ها در این زمینه از آمریکا آغاز شد و دولت مفلوک انگلیس که به پیروی از آمریکا در سطح جهانی شهرت دارد , در واقع خواسته های واشنگتن را نشخوار کرده است .
مسئله اینست که در عرف بین المللی و نزد ملتها , هرگز سابقه نداشته است که نام یکی از مراکز , شهرها یا تاسیسات کشوری را , کشورهای دیگر تعیین کنند و یا درباره تغییر آن اظهارنظر نمایند. اما از گستاخی و جسارت کشورهای شروری که خاک سرزمین های دیگر را شخم زده اند و مردم آنها را به خاک و خون کشیده اند و شرارت علیه سایر ملتها را به اوج خود رسانده اند , بعید هم نیست که روزی برای تکرار همین بازیهای رسوا در سایر کشورها وسوسه شوند و برای شروع شرارتهای خود , بخواهند « تست » کنند و واکنش ملتها و دولتها را بیازمایند.
دقیقا به همین دلیل است که بایستی تودهنی محکمی به انگلیسی های شرور زده بشود. لازمست با صریح ترین شیوه ممکن به لندن فهمانده شود که این دخالت شرارت آمیز آنها نه تنها تحمل نخواهد شد بلکه آنها حتی در سطح اروپا هم درحد و اندازه ای نیستند که خود را معرفی می کنند و در واقع جزو کشورهای دست چندم جهان محسوب می گردند.
اینکه چرا تاکنون دولت جمهوری اسلامی و مشخصا وزارت امورخارجه در این زمینه اظهارنظر نکرده و موضعی اتخاذ ننموده , جای تعجب و سئوال دارد.
البته مسئولین فرودگاه بین المللی امام خمینی اعلام کرده اند که نام امام خمینی , بهترین نامی است که برای فرودگاه می توان برگزید ولی مسئله اینست که پاسخ لندن را بایستی به صورت دیگری داد که برای اشرار انگلیسی قابل درک و فهم باشد. لازمست که در این زمینه با احضار فوری سفیر انگلیس و اخراج وی از کشور و همچنین لغو چند قرارداد تجاری فیمابین که برای لندن نان و آب داراست , عملا به آنها بفهمانیم که « فضولی موقوف » !
در چنین شرایطی , رقابت حیرت انگیز دو شرکت عمده خودروساز دولتی ایران برای خرید یک شرکت ورشکسته خودروساز انگلیسی , بسیار شرم آور و غیرقابل توجیه است . گوئی عده ای سعی می کنند تا یکبار دیگر « بندناف » صنعت خودروسازی کشور را به انگلیس وصل کنند و تازه آنهم با خرید یک شرکت مفلوک و ورشکسته که غیر از ما هیچکس حاضر نیست به آن , نیم نگاهی بیندازد.
متاسفانه برخی از دولتمردان ما درخوابند و یا در آستانه رفتن به مرخصی اجباری , در حالت شوک و حتی « کوما » قرار گرفته اند و نمی دانند در قلمرو مسئولیت آنها چه رخ می دهد , وگرنه چرا ما بایستی شاهد این پدیده های غیرمنطقی باشیم که هنوز هم انگل های انگلیسی , بیشترین سهم غیرآشکار از « رمق اقتصاد ملی » ما را به خود اختصاص دهند و از خون اقتصاد ما تغذیه کنندو بیشترین میزان منافع را در سبد اقتصاد ملی ایران به خودشان اختصاص دهند ولی در هر صحنه ای , برای ما لگدپرانی هم بکنند؟
این برای نخستین بار نیست که دولت لندن چنین مواضع جنون آمیزی را علیه ما اتخاذ کرده و بی جواب مانده است . فراموش نکنیم که در ماجراهای خرداد و تیر 1382 هم ابتدا بوش کوچک بیانیه رسمی کاخ سفید را در حمایت از اراذل و اوباش صادر کرد و آنها را « مبارزین راه آزادی » نامید و سپس تونی بلر رئیس دولت مفلوک لندن , با اطاعت کورکورانه از اربابش , بیانیه مشابهی صادر کرد. البته ارباش بلافاصله به اشتباه خود پی برد و ژنرال « کالین پاول » وزیر خارجه وقت آمریکا آن اقدام کاخ سیاه ریاست جمهوری را یک اشتباه خواند ولی اشرار انگلیسی ترجیح دادند که همه چیز را با سکوت برگزار کنند. البته در اینجا هم کسی در وزارت خارجه پیدا نشد که اشرار انگلیسی را گوشمالی دهد.
در ماجراهای مرتبط با مذاکرات هسته ای هم شواهد و قرائن موجود نشان می دهد که لندن بعنوان « جاسوس آمریکا » و طرفهای انگلیسی بعنوان نوکران آمریکا عمل می کنند و البته که مزد نوکری خودشان را هم از اربابشان گرفته اند و می گیرند.
برای لحظه ای تصور کنیم که اگر یک مقام ایرانی خواستار تغییر نام یک فرودگاه انگلیسی شده بود , چه رخ می داد آیا باز هم اشرار انگلیسی ساکت می ماندند آیا وزارت خارجه انگلیس به واکنش مدیر عامل آن فرودگاه اکتفا می کرد و سکوت را همچنان ترجیح می داد در واقع , آنچه رخ داده , دخالت صریح و آشکار در امور داخلی ایران است و هرگز قابل تحمل و پذیرش نیست که اشرار انگلیسی به این بازی رسوا ادامه دهند. لازمه کار آنست که انگلیس وادار به عذرخواهی رسمی از جمهوری اسلامی ایران و آحاد ملت ایران شود و بپذیرد که خطای بزرگی را مرتکب شده است . چرا که در غیر اینصورت , فردای برای گستاخی ها بیشتر وسوسه خواهد شد.