شعله‌های آتش نژادپرستی در فرانسه

بسم الله الرحمن الرحیم
وقوع 3 فقره آتش سوزی مشکوک در پاریس در روزهای اخیر , نقطه شروع یک جنبش ضدنژادپرستی در فرانسه شده است .
این 3 فقره آتش سوزی اگر چه ظاهرا ارتباطی با یکدیگر ندارند , اما وجود نقاط مشترک فراوانی , ماهیت مشکوک آنها را برملا می کند.
1 ـ هر 3 آتش سوزی در محل اسکان مهاجران آفریقائی تبار فرانسوی رخ داده است .
2 ـ هیچ توجیه قابل قبولی برای شروع و تداوم آتش سوزی وجود ندارد
3 ـ در هر 3 حادثه , قربانیان آتش سوزی , مهاجران آفریقائی تبار بوده اند .
4 ـ تعداد قربانیان بقدری زیاد است که نمی توان آنرا به یک حادثه طبیعی و فاقد برنامه ریزی قبلی نسبت داد.
مسئله از آنجا آغاز شد که ده روز قبل یک ساختمان چند طبقه محل اسکان مهاجران آفریقائی تبار فرانسوی طعمه حریق گردید و طی آن دهها نفر از مهاجران , کشته یا زخمی شدند. به فاصله کمتر از یک هفته , آتش سوزی کاملا مشابهی در پاریس رخ داد که این حادثه نیز دهها کشته یا مجروح بهمراه داشت . تازه ترین حادثه در اوائل این هفته در یک برج 18 طبقه در حومه پاریس رخ داد و طی آن 12 تن از جمله 2 کودک خردسال بر اثر شدت سوختگی جان باختند و 15 تن دیگر مجروح شدند .
حتی منابع پلیس هم , احتمال عمدی بودن آتش سوزیها را بسیار قوی می دانند ولی مسئله اینست که با وجود شواهد و قرائن موجود , عمدی بودن این حوادث , جزو نخستین مطالبی است که با قطعیت اظهار می شود و در واقع کمتر کسی درباره وجود اهداف نژادپرستانه در پشت این آتش سوزی ها تردیدی به خود راه می دهد.
توجه به نکاتی که در این زمینه وجود دارند می تواند به درک عمق فاجعه ای که در فرانسه رخ داده و درحال تکرار است , کمک کند.
1 ـ دولت فرانسه در سالهای اخیر سیاستهای سخت گیرانه ای را علیه مهاجرین خارجی در پیش گرفته و مشخصا با تشدید مقررات مهاجرتی , سعی نموده است که از یکطرف روند مهاجرت به این کشور را مهار و بلکه حتی مسدود کند و از طرف دیگر به هرطریق ممکن , حتی برای خروج مهاجرینی که سالها در فرانسه اقامت داشته اند , نیز وارد عمل شود. اگر چه سیاست ایجاد محدودیت های بیشتری علیه مهاجرین از اهداف و برنامه های اتحادیه اروپا نیز هست و اتحادیه اروپا بعنوان یک سیاست مدون و درازمدت درصدد جلوگیری از مهاجرت اتباع سایر کشورها بویژه اتباع کشورهای اسلامی برآمده است , لکن تصمیمات و اقدامات پاریس در این زمینه حتی از مقررات سخت گیرانه اتحادیه اروپا نیز فراتر رفته و دولت فرانسه مشخصا سعی دارد بیشترین فشارهای ممکن را علیه مهاجرین آسیائی و عمدتا آفریقائی به کار گیرد.
2 ـ شدت و دامنه سیاست های اعمال شده علیه مهاجرین به قدری خشونت آمیز است که مخاطبین این سیاستها , آنرا یک « خط مشی نژاد پرستانه » و شدیدا ضد انسانی ارزیابی می کنند و معتقدند که در فرانسه جزو « شهروندان درجه دو » محسوب می گردد و در فرصت ها و مناسبتهای مختلف , تحت فشار مضاعفی قرار گرفته اند.
اگر چه ممکن است دولت فرانسه در مقام دفاع از عملکرد خود چنین وانمود کند که در انجام اقدامات نژادپرستانه علیه مهاجرین آفریقائی . نقش مستقیمی نداشته و حتی درصدد بررسی علل بروز این رفتارهای ضداجتماعی برآمده است , ولی مسئله اینست که پاریس در قبال حوادث مشابه , رفتارهای مشابهی از خود بروز نداده و مشخصا با « برخورد دوگانه » , یک « رفتار گزینشی » را با حوادث داشته است .
برای مثال , بمحض آنکه یک کنیسه یهودیان در فرانسه در معرض سنگ پرانی قرار گرفت وفقط چند شیشه از ساختمان کنیسه یهودیان شکسته شد , دولت فرانسه بیانیه رسمی صادر کرد و این حادثه را محکوم نمود و ژاک شیراک رئیس جمهور فرانسه , هیئتی را مامور بررسی و تحقیق پیرامون علل و عوامل موثر در « یهودی ستیزی » در این کشور کرد.
اما در قبال حوادث اخیر پاریس که 3 ساختمان محل اسکان مهاجرین آفریقائی تبار به آتش کشیده شد و دهها کشته و زخمی در هر حادثه برجا گذاشت , هنوز دولت فرانسه و رئیس جمهور این کشور واکنش رسمی و اقدام قابل ذکری که متناسب با ابعاد فاجعه باشد , از خود بروز نداده و درباره همه چیز بخاطر انتظار برای مشخص شدن نتایج تحقیقات لازم , سکوت کرده اند.
3 ـ همین رفتار گزینشی و همین برخورد دوگانه که دولت فرانسه و مقامات رسمی این کشور از خود بروز داده اند , از چشم ناظران و مردمی که با نگرانی همه چیز را زیر نظر گرفته اند , کاملا محسوس و ملموس بوده و اعتراضات گسترده ای را به وجود آورده است .
در طول روزهای گذشته , چندین مورد راهپیمائی های خودجوش در پاریس به راه افتاده که در جدی ترین مورد آن , دهها هزار فرانسوی که اکثرا آنها از رنگین پوستان و مهاجرین آفریقائی تبار فرانسه بوده اند , مراتب خشم و اعتراض خود نسبت به روند حوادث ضدانسانی علیه رنگین پوستان را اعلام داشته اند. بیانیه ها , پلاکاردها و محتوای پیام این اعتراضات ضددولتی , مشخصا بر این محور استوار است :
رنگین پوستان از سیاستهای تبعیض نژادی در فرانسه رنج می برند.
دولت و مراکز رسمی با مهاجرین آفریقائی تبار , رفتار دوگانه ای دارند.
محرومان و افراد فاقد مسکن مناسب که عمدتا همان طیف مهاجرین آفریقائی تبار را تشکیل می دهند , در دریای فقر و محرومیت به حال خود رها شده اند و هیچ کمک ملموس و محسوسی که هدف آن پایان دادن یا حتی کاهش به این محرومیت ها باشد , به چشم نمی خورد.
4 ـ نکته مهم دیگری که مورد غفلت قرار گرفته است , فقدان تجهیزات ایمنی لازم برای جلوگیری از اطفا حریق و حوادث ناخواسته در ساختمانهای محل اسکان مهاجرین آفریقائی تبار فرانسوی است که فقدان همین امر باعث افزایش تعداد قربانیان آتش سوزیهای اخیر شده است . این نکته از آن جهت اهمیت دارد که در طول یک دوره ده روزه , سه مورد آتش سوزی رخ داده که هر 3 مورد نیز دهها قربانی به همراه داشته است . این بدان معنی است که پلیس و سازمان های ایمنی و آتش نشانی فرانسه حتی پس از وقوع حوادث اول و دوم نیز کوچکترین اقدام پیشگیرانه ای که مانع از وقوع فجایع بعدی شود , از خود بروز نداده اند.
عمق فاجعه زمانی بیشتر قابل درک است که بدانیم مسئولان و ماموران ایمنی و آتش نشانی حتی در مرحله ارائه خدمات مورد نیاز پس از وقوع حادثه نیز تعلل کرده و با تاخیر فراوان در محل آتش سوزیها حاضر شده اند و اقدامات آنها متناسب با ابعاد حادثه نبوده است .
5 ـ شاید یک مقایسه ساده میان آنچه در پاریس رخ داده و آنچه در مناطق طوفان زده در آمریکا در جریانست , قدری مسئله را بهتر قابل لمس کند و آن اینکه هم در آتش سوزیهای پاریس و هم در جریان طوفان اخیر آمریکا , رنگین پوستان و محرومان , قربانیان اصلی حوادث بوده اند و در جریان طوفان اخیر آمریکا نیز شاهد تعلل نیروهای امدادرسانی برای نجات آسیب دیدگان هستیم .
این نکته حتی در جریان انتقال گزارشات رسانه ای نیز عینا انعکاس داشته است و این سئوال بطور جدی مطرح شده است که اگر « طوفان کاترینا » در مناطق مرفه و سفیدپوست نشین آمریکا رخ داده بود , آیا واکنش دولت بوش و نیروهای امدادی تا این اندازه کند و محدود می بود یا آنکه هزاران هلی کوپتر حتی برای نجات سگ های سفیدپوستان وارد صحنه می شدند
طبعا این سئوال را درباره فرانسه نیز می توان مطرح کرد و پرسید که اگر 3 ساختمان و برج محل اسکان سفیدپوستان فرانسوی در آتش سوخته بود , آیا در آنصورت نیز هر حادثه دهها قربانی برجای می گذاشت و آیا دولت و رئیس جمهور فرانسه باز هم با سکوت خود , شاهد ساکت چنان صحنه هائی بودند
شعله های آتش نژادپرستی در فرانسه زبانه می کشد , ولی دولتمردان پاریس تصور می کنند که کسی این شعله ها را نمی بیند و رمز آنرا نمی داند. این , مرکز همان فرانسه است که خود را مهد تمدن و آزادی می داند!