افشای اقدامات غیرقانونی آمریکا در دایر کردن پنهانی چندین زندان در خاک کشورهای اروپایی و همچنین استفاده خودسرانه و مخفیانه سازمان «سیا» از برخی فرودگاههای کشورهای اروپایی، بیانگر بی اعتنایی کامل آمریکا به تمامیت ارضی کشورهای اروپا و زیر پا گذاشتن حقوقی ملی و استقلال این کشورها محسوب می شود و هم اینک به یک جنجال تبدیل شده است.
این جنجال خبری پس از آن به راه افتاد که یک روزنامه آمریکایی از وجود چند بازداشتگاه مخفی توسط «سیا» در کشورهای «دوست» آمریکا در اروپا خبر داد.
روزنامه واشنتگتن پست در مهرماه گذشته نوشت سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) هشت زندان در خاک اروپا راه اندازی کرده که دست کم یکی از آنها در اروپای شرقی است.
همچنین به دنبال افشای این موضوع، گزارش دیگری منتشر شد مبنی بر اینکه هواپیماهای سازمان جاسوسی «سیا» حامل مظنونین به تروریسم، مخفیانه، از چند فرودگاه اروپایی به عنوان پایگاه رابط برای انتقال این زندانی ها استفاده کردهاند.
در پاسخ به سئوالات محافل خبری درمورد این قضیه، مقامات آمریکایی هرچند آنرا علنا تائید نکرده اند ولی تکذیب نیز نکرده اند. این درحالی است که سازمان «سیا» اعلام کرده تحقیقاتی را برای شناسایی منبع این گزارش و درز آن به مطبوعات آغاز کرده است که این اقدام، علاوه بر اینکه تایید گزارش های مذکور می باشد. بیانگر خشم و عصبانیت مقامات آمریکایی از انتشار این گزارش است.
از سوی دیگر، دولتهای اروپایی که مایل نبوده اند این موضوع و تبعات آن باعث ایجاد دردسر، برای موقعیت داخلی آنها و همچنین ایجاد کدورت و تیرگی روابط با آمریکا گردد، در ابتدا تلاش کردند تا از هرگونه واکنش خودداری نمایند ولی پس از اینکه از سوی افکار عمومی تحت فشار قرار گرفتند ناچار به عکس العمل شدند. در این راستا، اتحادیه اروپا پس از سکوت یک ماهه، هفته گذشته رسما از آمریکا خواست در مورد وجود زندانهای مخفی سازمان «سیا» در اروپا توضیح دهد.
این درخواست در پی آن مطرح شد که تصاویر ماهواره ای افشاگرانه ای وجود چند زندان را در کشورهای رومانی و لهستان ثابت کرد. همچنین مقامهای فرودگاههای اسپانیا، سوئد و ایسلند هم گزارش دادند هواپیماهای «سیا» در خاک این کشورها فرود آمده و اقدام به نقل و انتقال مظنونین به تروریسم کرده اند.
نکته ای که پیرامون افشای این موضوع مطرح است اینکه چگونه آمریکائیها خود را مجاز می دانند بدون در نظر گرفتن حقوق و مقررات بین المللی خاک کشورهای دیگر را جولانگاه خود قرار دهند و در این قضیه حتی کشورهای مذکور را در جریان اقدامات خود قرار ندهند. این واقعیت بدون تردید یک تجاوز آشکار و نقض صریح معاهدات و کنوانسیون های جهانی است و بیانگر تعدی و رفتار برپایه زورمداری و قلدرمآبی است.
در این میان آنچه مایه شگفتی است رفتار منفعلانه توام با ذلت اروپائیها در برابر این تجاوز آشکار به حاکمیت آنهاست این تحولات نشان می دهد آمریکا در نگاه سلطه گرانه به جهان، ملاحظه نزدیک ترین متحدین خود را نیز نمی کند و این کشور در راستای رسیدن به اهداف خود، اروپا را بخشی از خاک متعلق به خود می نگرد. حال باید دید اروپا این رفتار تحقیرآمیز را چگونه تحمل خواهد کرد؟