رکن فراموش شده

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
تاقبل از انتخابات نهم ریاست جمهوری تصور این بود که در هر انتخاباتی دو چیز بسیار مهم است , یکی اصل حضور مردم و دیگری نوع انتخاب . معمولا بزرگان توصیه می کردند مردم اول به اصل حضور در پای صندوق های رای اهمیت بدهند و در درجه بعد به فرد یا افرادی که انتخاب می کنند نیز توجه داشته باشند.
انتخابات نهم ثابت کرد هر انتخاباتی سه رکن دارد که مهمترین آن فرهنگ انتخاباتی است . درباره ترتیب قرار گرفتن این ارکان و اینکه کدامیک بر دیگری مقدم است , مطالب زیادی برای مطرح کردن وجود دارد ولی قبل از این مطالب باید تلاش زیادی صورت بگیرد تا نفس این واقعیت که انتخابات , به فرهنگ نیازمند است در ذهن ها بویژه ذهن مسئولین جا بیفتد.
فرهنگ انتخابات , قطعا اولین رکن است . اینکه در کوران تبلیغات مسموم , تخریب , تهمت , دروغ , توسل به ابزارهای ناسالم و حتی ابزار قرار گرفتن کاندیداها توسط احزاب , جناح های سیاسی و باندهای قدرت و ثروت , تعدادی از کاندیداها بالا بیایند و تعدادی حذف شوند , این محصول فقر فرهنگی است . این فقر را باید درمان کرد و تا درمان نشود , هر روز جامعه دچار خسران بیشتری خواهد شد.
براین اساس , انتخابات خوب آنست که در بستر فرهنگ سالم و اخلاقی برگزار شود , از حضور پرشور و گسترده برخوردار باشد و البته اگر چنین باشد. انتخاب خوبی هم صورت خواهد گرفت . این , یک ترتیب طبیعی است که اقتضای جامعه ای اسلامی است و هرچه غیر از این باشد با اسلام در تنافر می باشد.
آنچه در جریان انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری رخ داد , چه در مرحله اول و چه در مرحله دوم , دور از شان جامعه اسلامی و انقلابی ایران بود. زمان توجه به این واقعیت های تلخ نیز هم اکنون است . اگر میخواهیم سیلی محکمی که مردم غیور ایران به صورت شیطان بزرگ و سایر شیطان های زمان زده اند تکمیل شود , باید از اولین روزهای بعد از پایان انتخابات به واکاراوی و کالبدشکافی این انتخابات پرداخت و ضعف ها و قوت های آنرا بررسی کرد و برای آینده چاره اندیشی نمود. حتی یک روز هم تاخیر بسیار دیر است.
در این انتخابات , ظلم های زیادی صورت گرفت , ظلم به نظام , ظلم به کاندیداها و ظلم به مردم . سیاه نمائی ها و انکار عملکرد درخشان نظام جمهوری اسلامی , ظلم فاحشی به نظام بود که در سطح گسترده ای صورت گرفت . بداخلاقی ها و تخریب چهره خدمتگزاران نظام به جرم اینکه وارد عرصه انتخابات شده اند , ظلم به کاندیداها بود. ظلم به نظام و ظلم به کاندیداها هر دو ظلم به مردم است , زیرا مردم را نسبت به عملکرد نظام و عملکرد خدمتگزاران نظام دچار تردید و بدبینی می کند.
بداخلاقی ها در گذشته نیز وجود داشت , اما اینبار دو تفاوت اساسی موجب نگرانی شدید دلسوزان انقلاب و نظام گردید. اول آنکه تخریب ها و بداخلاقی ها بسیار گسترده تر و زشت تر بود و دوم آنکه تخریب ها از محدوده خود کاندیداها گذشت و تبدیل به تعرض نسبت به بزرگان علم و اخلاق و معنویت و علمای بزرگی همچون آیت الله جوادی آملی و دیگر علما به جرم ابراز نظر درباره کاندیدای اصلح شد. علاوه بر اینها فشارهائی که بر طرفداران کاندیداها توسط گروه های خاص در این دوره وارد شد , عرصه را بر کسانی که میخواستند آزادانه نظر بدهند و به آنچه تشخیص میدهند عمل کنند تنگ کرد و فضای ناسالمی بوجود آورد که بهیچوجه در خور شان و منزلت نظام جمهوری اسلامی و یک جامعه مبتنی بر معنویت و آرمان ها و ارزشها نبود.
انتخابات ریاست جمهوری گذشت و رئیس جمهور آینده نیز انتخاب شد , اما آنچه بر جای ماند که اگر فکری به حال آن نشود جامعه ما را بشدت تهدید می کند همین بی فرهنگی مبتنی بر فشار و ارعاب است . در این انتخابات , کیفیت فدای کمیت شد درحالیکه آنچه شایسته نظام جمهوری اسلامی است , تامین کمیت و کیفیت با همدیگر است . روند کنونی اگر ادامه یابد و بیماری فقر فرهنگی در تبلیغات انتخاباتی اگر معالجه نشود , نظام جمهوری اسلامی که فراهم آمده از خون شهدا و فداکاری توده های مردم متدین است , در معرض شدیدترین لطمات خواهد بود , لطماتی که اساس را هدف قرار داده و قطعا قابل جبران نخواهد بود. بپذیریم که فرهنگ , رکن فراموش شده انتخابات است و به این سئوال پاسخ بدهیم که آیا زمان روی آوردن به فرهنگ انتخاباتی و فاصله گرفتن از این بی فرهنگی ها فرا نرسیده است!