سخنی با اصولگرایان

اکبر مظفری
روزنامه رسالت مورخ 1 آذر 84 به نقل از یک عضو نزدیک به شورای هماهنگی احزاب اصلاح طلب نوشت: «در جلسات اخیر این شورا به نیروهای سیاسی و تشکل های اصلاح طلب به طور جدی توصیه شده از ورود به حوزه نقد دولت و رئیس جمهور جدید پرهیز کنند...
تحلیل اداره کنندگان جلسات شورای هماهنگی احزاب اصلاح طلب این است که هم اکنون با حجم زیادی از انتقادات چهره های سیاسی نمایندگان اصولگرا و رسانه های حامی احمدی نژاد روبه رو هستیم و آنها به اندازه کافی به جان هم افتاده و دولت را تضعیف می کنند و هرگونه ورود نیروهای اصلاح طلب به حوزه نقد رئیس جمهور باعث اتحاد جریان رقیب و کاهش انتقادات آنان به دولت احمدی نژاد خواهد شد و چنانچه نیروهای اصلاح طلب به نقد دولت جدید بپردازند، مقبولیت ناچیز آنها در افکار عمومی از وضع فعلی هم بدتر خواهد شد و از سوی دیگر متهم به کارشکنی در برابر دولت جدید خواهند شد... در جلسات اصلاح طلبان توصیه شده تا زمانی که همفکران و حامیان احمدی نژاد به انتقاد از وی و عملکرد دولت او می پردازند، نباید عناصر اصلاح طلب رودرروی دولت جدید قرار بگیرند.
چنانچه از متن فوق برمی آید، اصلاح طلبان دوست دارند، اختلافات مابین اصولگرایان را مضاعف جلوه دهند و از کاه منازعات آنها کوه سازند، ضمن این که با لطایف الحیلی تلاش می کنند انتقادات مشفقانه را که جان مایه حرکت عاری از اشتباه به سوی افق های روشن است را در زمره اختلافات القاء و نهادینه کنند. اما با این همه واقعیت این است که نمی توان تشتت و تعارض عارض شده در این جبهه را انکار کرد. متأسفانه اختلافاتی که بعد از انتخابات ریاست جمهوری بر اردوگاه اصولگرایان سایه افکنده است، هنوز به رغم قبض و بسط های بسیار به قوت خود باقی است و هر روز بر نگرانی های حاصل از این انشقاق افزوده می شود. به نظر می رسد فراخوان عمومی اصولگرایان به وحدت کلمه- همان که امروز مقام معظم رهبری منادی آن می باشد- وظیفه ای است که بر دوش تعهد همه دلسوزان و تأثیرگذاران جامعه سنگینی می کند.
تصمیم سازان نظام اسلامی باید وحدت کلمه را به گفتمان غالب و رایج عمومی بدل سازند تا کسانی که رهبری اختلافات را به عهده گرفته اند، در زیر فشار مطالبات افکار عمومی ناچار به عقب نشینی و عزلت شوند. البته نباید انتقاد دلسوزانه و صیقل دادن تصمیمات سست و نابه جا را با عنوان اختلاف افکنی تعبیر و نسبت به آن تعرض کرد، بلکه بالعکس باید انتقاد مصلحانه و سازنده را از جمله ملزومات استحکام بنای جبهه اصولگرایی قلمداد کرد و برای رشد، شکوفایی و فراگیری آن تلاش کرد.
اما اینک که امتزاج حاصل از تلاش بدخواهان زرنگ و خیرخواهان ساده لوح به رنجش ها و کدورت های درونی جبهه اصولگرایی دامن زده است. لازم است از باب تذکر و یادآوری گریزی به بیانات امام و رهبری درباره لزوم وحدت کلمه بزنیم تا کسانی که هنوز گوشی برای شنیدن دارند، این سؤال قرآنی را از نفس وسوسه گر خود بپرسند که «این تذهبون» به راحتی گوش به نجوای چه کسانی سپرده و قدم در کدامین راه گذاشته و به کجا می روند. در روزگاری که جبهه کفر جهانی در کمین نظام اسلامی نشسته و هر فرصتی را برای ضربه زدن به آن- که امروز تنها پایگاه راستین خداجویان جهان است- غنیمت می شمرد و در دورانی که آسیب دیدن این نظام الهی به طور قطع اسلام سیاسی را سال ها و بلکه قرن ها به طاق نسیان خواهد سپرد، چرا و با کدامین بینه شرعی این مقطع حساس تاریخی را که بیش از ربع قرن تجربه پشت سر خود دارد را با اختلافات کودکانه تضعیف می کنند.
نقش ممتاز وحدت کلمه و اتفاق نظر و عمل در پیروزی و بقاء انقلاب اسلامی چیزی نیست که از منظر افراد هوشمند پنهان باشد. لذا آنان که داعیه دلسوزی و حل مشکلات نظام اسلامی را دارند باید بیش از دیگران به پاسداری از این اتحاد و وفاق جمعی بپردازند و نسبت به تضعیف این عنصر تأثیرگذار احساس خطر کنند. البته وحدت کلمه به معنای انکار و نفی سلایق مختلف در جبهه اصولگرایان نیست. چنانچه رهبر معظم انقلاب اسلامی می فرماید:
«اختلافات درون گروهی و بگومگوهای داخلی تا آنجا مجاز است که این صف را در مقابل آن صف مقابل متزلزل نکند. حواستان جمع باشد، خودتان را زیر سؤال نبرید و «یکی بر شاخ و بن می برید» نباشید، عزت، حیات، بقا و آرزوهای بزرگ مقدس ما در گرو آن است، این را باید حفظ کنید. از این مرحله که گذشتید، طبیعی است که هر کسی دیدگاه و فکری دارد و حرفی می زند- اشکالی ندارد- ولی به هم دیگر کمتر تعرض بکنید یا نکنید.»(1)
فارغ از این موضوع در بازگشت به بحث اصلی باید بگوییم که حضرت امام خمینی(ره) از جمله علل موثر در پیروزی انقلاب اسلامی، فایق آمدن بر مشکلات و عبور نظام از دره ها و دامنه های صعب العبور را وحدت کلمه می داند. هم ایشان راهکار حفظ و بقای نظام را منوط به وحدت کلمه می داند و از همین منظر می فرماید:
«بی تردید رمز بقای انقلاب اسلامی همان رمز پیروزی است و رمز پیروزی را ملت می داند و نسل های آینده در تاریخ خواهند خواند که دو رکن اصلی آن، انگیزه الهی و مقصد عالی حکومت اسلامی و اجتماع ملت در سراسر کشور با وحدت کلمه برای همان انگیزه و مقصد... در مقابل این انگیزه که رمز پیروزی و بقای آن است فراموشی هدف و تفرقه و اختلاف است.«(2)
رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز در این باره می فرماید:
«در یک حرکت دسته جمعی، وحت کلمه ضامن همه امور است، بدون وحدت کلمه، حرکت دسته جمعی امکان ندارد، ولو آن حرکت متوقف به پنج یا ده نفر آدم باشد.»(3) بنابراین وحدت کلمه از جمله ستون های مستحکم نظام اسلامی است که اگر خللی در آن ایجاد شود می تواند مجموعه نظام سیاسی را ضربه پذیر و در موضع ضعف قرار دهد. از این رو باید این عنصر موثر به طور مستمر مورد ارزیابی و بررسی قرار گیرد تا موارد آسیب پذیر آن مشخص و نسبت به برطرف کردن آن اقدام شود. اما از جمله شاخصه های ارزیابی وحدت کلمه، اختلاف است. اختلاف محک و معیاری است که می توان به واسطه آن قوت و ضعف وحدت را در میان آحاد مردم یا خواص جامعه برآورد کرد. امروزه متأسفانه ردپای این اختلاف در جبهه اصولگرایان قابل مشاهده است. و این به نگرانی هایی دامن می زند که نمی توان از کنار آن بی تفاوت گذشت. رهبر عزیز و فرزانه انقلاب با توجه به این رخداد تلخ و دل خراش است که می فرماید:
«از اختلافات باید توبه و استغفار کنیم، اختلاف به ما ضربه می زند... توجه داشته باشید چشم و گوش های بدخواه و بددلی وجود دارند که می خواهند بین عناصر هم جهت، اختلاف به وجود بیاورند و نگذارند کار کنند. خیلی مراقب باشید، هم در دولت مراقب باشید، هم در مجلس مراقب باشید، هم در قوه قضائیه مراقب باشید، هم در عرصه های گوناگون سیاسی و مطبوعاتی و غیره.»(4)
بی شک فرصتی که امروز آحاد مردم عزیز کشورمان به اصحاب اصولگرا ارزانی کرده اند، می تواند در زمان مقتضی بازپس گرفته شود. چنانچه از اصلاح طلبان پس گرفته شد! چرا که مردم بارها نشان داده اند که بیش از آن که وامدار و دلباخته شعارهای خوب باشند به اعمال خوب و مخلصانه توجه می کنند. بنابراین اصولگرایان نباید فرصت خدمتگزاری به آحاد مردم را که در بستر وحدت کلمه شکل می گیرد با اختلافات خود از بین ببرند. و ذائقه مردم عزیزمان را با رفتارهای کودکانه خود تلخ و آزرده کنند.
امروز اختلاف در جبهه اصولگرایان- یعنی مجموع وفاداران به اسلام، نظام اسلامی، ولایت فقیه و ولی فقیه- به طور طبیعی از امید آحاد مردم کاسته و بر امید بدخواهان نظام اسلامی خواهد افزود، بنابراین چه جفا کارند آنان که دانسته یا ندانسته بر طبل اختلاف و تشتت می کوبند و آوای جدایی سرمی دهند. والسلام