دفاع مقدس، اراده ملی، امداد الهی

مقوله دفاع یکی از مهمترین اموری است که اذهان زمامداران ومسئولین تمام ملل را از بدو تاسیس جوامع بشری به خود معطوف داشته و مادامی که متجاوزی وجود داشته و اندیشه هجوم به سرزمینی دیگر و دست اندازی و چپاول مواهب خدادادی که در اختیار جوامع دیگر است , مدافعینی هم بوده اند که مبارزه با مطامع مهاجمین و دفاع از کیان و تمامیت میهن و ملت را در راس امور خود قرار داده اند و در این مسیر نیز هر ملت , قهرمان و قهرمانانی دارد که به عنوان افتخار ملی و استطوره در تاریخ خود ثبت و به جهانیان معرفی کرده و به آنها می بالد.
کشور ایران نیز با موقعیت منحصر به فرد جغرافیایی خود و با بهره مندی از مواهب وگنجینه های بی نظیری که خاک ایران را به نگینی تابناک در خاور گیتی بدل ساخته , در هر دوره از تاریخ , گذشته از دوران ساسانیان و هخامنشیان و یا افشاریان و سایر حکام خود کامه ای که خود ید طولایی در جهان گشایی داشته و در این رهگذر به عنوان ابرقدرتهای زمان خود شناخته شده اند , مطمع اندیشه و مورد حسادت ابرقدرتهایی بوده کهسعی در کسب منافعی در منطقه داشته و اولین هم خود را بر دستیابی و تعدی به آب و خاک این دیار دانسته تا یا از سویی به آبهای آزاد جهان راه یابند و از سویی دیگر شاهراهی برای تعدی به ملل و یا سرزمین های دیگر یابند و یا اینکه علاوه بر به استثمار کشیدن ملت مسلمان ایران تحت لوای استعمار نهایت سواستفاده را از امتیازات بی نظیر این دیار داشته باشند و در این مسیر نیز با توجه به بی کفایتی های برخی زمامداران که خود در چپاول ملت و میهن گوی سبقت را از بیگانگان ربوده بودند قطعاتی ناب از این دیار در مرور گردش روزگار تاریخی مشقت بار و تاثر برانگیز از دامن میهن جدا شد که با توجه به وسعت و شرایط اقلیمی و اجتماعی اینک خود بدل به کشورهایی بزرگ شده و در همسایگی ایران و در سایه ستبر میهن در کرانه های جنوب و شمال کشور و یا سرحدات خاوری و باختری میهن آسوده اند.
این سیر چپاول گری استعمارگران در برهه های مختلف از تاریخ و شکست های پی در پی دولت های فاسد وقت همواره حسرت پیروزی و دفاع پیروزمند را در دل هم میهنان عزیز باقی گذاشته بود. اما خود ملت بهتر از همه واقف بودند که زمامداران بزدلی که هر روز قسمتی از این سرزمین ناب را به حراج می گذاشتند و تقدیم دشمن می کردند برخواسته از بطن جامعه نبودند و خود مهمترین عامل ناکامی های ایران بودند.
اما ظهور پدیده ای نو با نام انقلاب اسلامی ایران در دهه های پایانی قرن بیستم و فرمانبری مردم از ولایت فقیه و حکومت اسلامی تمامی تصورات و معادلات دشمنان را در مورد ملت ایران بر هم زد و پشتوانه مردمی میهن را به نمایش گذارده و تلفیقی از یک حکومت مذهبی موفق را که با تمسک قرآن و ولایت پیروزمندانه , دشمن را از کرده خویش نادم کرده و او را با وجود تمامی حمایت های دیپلماتیک و کمک های تسلیحاتی ابرقدرتهای شرق و غرب با اقتداری با شکوه به مرزهای بین المللی بازگرداند.
رژیم بعثی عراق که با سردمداری صدام حسین به عنوان حاکمی منفور , اندیشه حمله به کشورهای همسایه از جمله ایران و کویت را با استفاده از حمایت ها و امکانات اهدایی ابرقدرتها در سر می پروراند.
در 31 شهریور ماه سال 1359 تهاجمی همه جانبه علیه جمهوری نوپای اسلامی ایران را از مرزهای غربی آغاز نمود و اینگونه بود که جنگی خونین و هشت ساله بین دو ملت که دارای مشترکات فرهنگی بسیار هستند , آغازیدن گرفت .
پس از برافروختن آتش جنگ بین دو کشور همسایه و تهاجم گسترده نیروهای عراقی به ایران و اشغال مناطق وسیعی در جنوب و غرب کشور , که در پاره ای از نقاط مانند خوزستان , دارای ارزشهای استراتژیکی فراوانی بودند , سران رژیم حاکم بر عراق فاتحانه به طرح دعاوی بی اساس پرداخته و حتی چشمداشت ارضی خود را در مناطق اشغال شده بویژه خوزستان با عنوان « اراضی غصب شده اعراب » مطرح می نمودند. در چنین وضعیتی , کاملا مسلم بود که ایران برای احقاق حق خود باید نیروهای متجاوز را با اعمال قدرت نظامی از سرزمینهای اشغالی اخراج نماید و گرنه با چنین دشمنی که با طرح دوباره اختلافات فیصله یافته , چشم طمع به حق حاکمیت مشروع و قانونی ایران بر سرزمین خود دوخته بود و در شرایط دست به گریبانی سیاستمداران متعهد کشور با انبوهی از مشکلات داخلی وخارجی , فرصت را مغتنم دانسته و توسل به زور و جنگ را وسیله ای برای کسب امتیاز و باج گیری قرار داده بود , طبیعی است که تا در جایگاه برتری قدرت نظامی قرار داشت از این موضع قدرت جز برای تحمیل خواسته ها و نظرات خود بر ما استفاده نمی کرد.
با در نظر گرفتن چنین واقعیتهای ملموسی بود که نبردهای تاریخی وشکوهمندی چون ثامن الائمه , طریق القدس , فتح المبین و در نهایت و در اوج افتخارات , بیت المقدس بابی دیگر از تئوری های مبارزه و جنگ را در قاموس جنگ های قرن معاصر گشود. نیروهای مقتدر و توانمند زمینی , هوایی و دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران که اینک با پشت سرگذاشتن انقلاب شکوهمند اسلامی و اخراج مستشاران غربی و فرماندهان دست نشانده و فاسد , بدل به ارتش جوان و حزب اللهی شده بود و خود در مسیر انقلاب و حفظ دستاوردهای خون شهدا و نیل به آرمانهای بنیانگذار کبیر انقلاب همت ها و رشادت ها آفریده بودند و فرماندهانی جوان ولایق همچون صیاد شیرازی , نامجو , آبشناسان , فکوری و...
در کنار نیروهای جان بر کف و مخلص مردمی و برادران مجاهد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که آرام آرام مسیر تبدیل شدن به یک نیروی منسجم نظامی را طی می کرد , ترکیبی آرمانی با اندیشه های ولایی خلق کرده بود که پشت هر اهریمن رابه آسانی خرد می کرد و اینگونه بود که بر خلاف تصور صدام و حامیانش یک روز پس از آغاز جنگ تحمیلی با پرواز 140 فروند هواپیما سیه روزی را برای دشمن به ارمغان آوردند و با افزایش انسجام و به مرور زمان در طول مرزهای گسترده ایران و عراق , متجاوز را زمینگیر و راه شکست « سردار قادسیه » پیموده شد و تلاش ها و حماسه آفرینی های این ظفرمندان در دومین سال از آغاز جنگ به زیباترین نحو نمود یافت وآزادی خرمشهر و نابودی نیروی دریایی رژیم دست نشانده بعثی به عنوان حماسه های جاوید رزمندگان در طول دفاع مقدس که غرور ملت و خرسندی امام راحل (ره ) را به ارمغان آورده بود در جریده تاریخ ثبت گردید و بدین ترتیب روی دیگر جنگ تحمیلی و این بار به نفع ارتش اسلام آشکار شد و صدامیان گیج و مبهوت از ضربات سهمگین ارتش ولایی و آرمانی ایران , فریاد مددخواهی از اربابانشان را به گوش افلاک رساندند. اما این عجز و لابه ها حاصلی در بر نداشت و خشم شیعیان علی (علیه السلام ) و امدادهای غیبی بارگاه لطف الهی ابرهه مست زمان را چنان مدفون در سجیل آتش کرد و یاری های سردمداران استکبار جهانی را به این طاغی معروف قرن بی تاثیر کرد که موجب حیرت جهانیان شد.
تنبیه متجاوز و حفظ حقوق متعارف بین المللی به عنوان حق مسلم مردم ایران هدف بعدی تلاشگران عرصه دفاع بود که با تدابیر داهیانه مقام عظمای ولایت و جان نثاری پیروان مخلصش در ارتش و سپاه که اینک به عنوان دو بازوی توانمند انقلاب چهره ای با صلابت از ایران ترسیم کرده بودند میسر گردید و سرانجام با امضای قرارداد 598 , بازگشت پیروزمندانه آزادگان به میهن وشناسایی عراق به عنوان متجاوز در مجامع بین المللی با پیروزی و حفظ تمامیت ارضی ایران اسلامی پایان یافت .