براندازی نرم و رصد رسانه

پژمان کریمی
براندازی نرم به عنوان ابزاری برای سرنگونی یک نظام سیاسی، شیوه ای است با ویژگی های زیر:در براندازی نرم کارآمدی نظام سیاسی موجود هدف قرار می گیرد، از این روست که چنین شیوه هایی دنبال می شود:
الف) ایجاد تنش های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی به منظور سرگرم کردن مسئولان به مسائل فرعی
ب) چوب لای چرخ حرکت نظام گذاشتن
ج) فربه کردن مطالبات عمومی و تعریف آن خارج از ظرفیت سیاسی کشور
د) کوچک جلوه دادن خدمات و تلاش های نظام
به این ترتیب کارآمدی نظام و سپس مشروعیت آن دچار چالش و خدشه می شود.
در براندازی نرم در مواجهه با الگوی حاکمیت الهی و نظام دین مدار، مبانی ایدئولوژیک هدف نقد قرار می گیرد.
ایجاد شبهه نسبت به حقانیت مبانی دینی، تهی کردن دین از وجه و آموزه های اجتماعی- سیاسی و ترویج سکولاریزم با استفاده از امکان رسانه ای و کرسی های دانشگاهی و حتی حوزوی، مبانی ایدئولوژیک را در ذهن و دل شهروندان زدوده و یا کم رنگ و غیرمتاثر می سازد و سپس زمینه استحاله نظام ایدئولوژیک فراهم می شود.در براندازی نرم هویت ملی یا ملیت دستمایه براندازی قرار می گیرد. سپس سعی می شود با تاکید بر اینکه یگانه راه توسعه یافتگی، پذیرش الگوی غرب که محصول مقدر آن توسعه مادی است، هویت ملی یک مانع معرفی شده و فرد را برای هضم در هویتی جهانی آماده می سازند.انسان دارای هویت جهانی، عرق و تعصب وطنی را در نوردیده است و لاجرم باری از میراث فرهنگی را بر کوله ندارد. چنین انسانی از ساحت باور دینی در می گذرد و حداکثر، دین را در حد فردیت معنی می کند. در سرزمینی که هویت ملی رنگ باخته است توقع حفظ نظام سیاسی و استقلال سیاسی با تکیه بر خواست و قدرت ملی، یک شوخی تمسخرآمیز است.بدانچه اشاره رفت تکیه در براندازی نرم در حوزه فرهنگ است.پیشتر با دستگیری یکی از عناصر به اصطلاح فرهنگی، وزیر اطلاعات از اتخاذ استراتژی براندازی نرم از ناحیه دشمنان ایران و نظام جمهوری اسلامی خبر داد. با نظر به چنین واقعیتی، رصد عرصه رسانه ای کشور بیش از گذشته به عنوان یک ضرورت جلوه می کند.