مسیر روشن و آینده مطلوب

سال 85 در عرصه‌های علمی، اقتصادی، سیاسی و بین‌المللی از پرتحرک‌ترین سال‌های اخیر کشور بود. سالی متفاوت از برخی جهات و ممتاز از بعضی جهات دیگر. سالی که با موفقیت‌های بزرگ و البته برخی تلخی‌ها برای ملت ایران گذشت

اینک سال 86 را آغاز کرده‌ایم و استعداد ملی، حمیت معنوی و داشته‌های بزرگ اخلاقی ما ایرانیان ثابت می‌کند که می‌توان سال جدید را به سالی بی‌نظیر از هر جهت برای ملت ایران تبدیل کرد. چگونه ؟!

باور به حقانیت و استعداد ملی مهم‌ترین رکن ادامه مسیر پیشرفت ملت ایران است. واگذاردن حقوق ملت به اجازه بیگانگان، نفی استقلال ملی و خیانتی بزرگ و تاریخی است و نباید اجازه داد توانمندی جوانان ایرانی برای ورود به میدان مسابقه‌های بزرگ در جهان منکوب شود. در طول دویست سال عقب‌ماندگی، دشمنان با ملت ایران همین کار را کردند و با وابسته کردن روز افزون احتیاجات کشور به خود، اجازه ورود ایران بزرگ به عرصه رقابت‌های بزرگ جهانی را ندادند. باید باور کنیم که «ما در مسابقات جهانی، مسابقه علمی، مسابقه سیاسی، مسابقه صنعتی، مسابقه اقتصادی و مسابقه فرهنگی می‌توانیم وارد شویم و در کوتاه مدت امید به موفقیت و در بلند مدت امید به سرآمد شدن داشته باشیم.»

اگر برجستگان علمی کشور ما توانسته‌اند طی سالیان اخیر موفقیت‌های شگرفی در تسلط بر چرخه کامل سوخت هسته‌ای، در سلول‌های بنیادین و توانمندی‌های ژنتیک و در عرصه پزشکی مانند کشف داروی موثر در کنترل ایدز و یا داروهای نو ترکیب و ترمیم ضایعات نخاعی به دست آورند؛ در مقابل باید توجه کرد که تحریم تحصیل دانشجویان ایرانی در دانشگاه‌های معتبر دنیا که اقدامی حقارت بار در قطعنامه‌های اخیر شورای امنیت است، نه به خاطر ساخته نشدن بمب اتم در ایران (که بارها مورد تاکید آژانس قرار گرفته است)، بلکه به خاطر همین مساله است که ملت ایران را از حضور در صحنه مسابقات بزرگ جهانی محروم و کشور ما را با وجود امکانات و سزاواری‌ها به کشوری دست چندم و محتاج تبدیل کنند. حق مسلم ملت ایران این است که در دنیا چهره درجه اول و برجسته باشد. موضوع انرژی هسته‌ای جزوی از این حقوق است و باید مدبرانه راهی جست تا با کمترین هزینه آن را استیفا کرد.

حضور فعال و جهت ده به مناسبات جهانی مهم‌ترین نشانه زنده بودن یک ملت است. ملت ایران نیز چنین است و چنین استعداد و استحقاقی را هم دارد. هدف ملت ایران این است که «ملتی باشد آزاد، مرفه، با ایمان و کشوری داشته باشد آباد و پیشرفته.» ظرفیت‌های طبیعی، استراتژیک و انسانی ملت ایران برای رسیدن به «این هدف» و «الگو شدن برای کشورهای اسلامی و حتی غیر مسلمان» در دنیا بی‌نظیر است. نباید آن را هدر داد که این یک غفلت تاریخی است. شرط موفقیت ملت زنده ما در این مسیر و جانمایه این عزم ملی و بزرگ «نیت پاک و تصمیم بر جلب رضای الهی؛ تصمیم بر پیمودن صراط مستقیم؛ شناختن موقعیت و جایگاه خود در شرایط کنونی عالم و چالش‌هایی که پیش روی ملت قرار دارد و شناختن خطوط اساسی برای مواجهه با چالش‌ها» است.

ملت ایران برای رسیدن به آینده مطلوب دو دشمن بزرگ دارد. دشمن درونی که «تنبلی، اعتماد به نفس نداشتن، یأس و ناامیدی، کسل و بی‌انگیزه بودن و بی‌اعتمادی به یکدیگر» جزوی از آن است. دشمنان بیرونی یا نظام سلطه‌گر خارجی همواره در تلاش برای ایجاد چنین ویژگی‌هایی در جامعه ایرانی و چشم به دست بیگانه بار آمدن نسل‌های ایرانی هستند.

نقشه دشمن علیه ما نیز شامل سه بخش در این مسیر است. جنگ روانی شامل ایجاد یاس، اختلافات قومی و مذهبی و نیز گرفتن جرات و ایجاد ترس؛ جنگ اقتصادی شامل تنگ کردن میدان فعالیت اقتصادی کشور در داخل و نیز مناسبات جهانی و استفاده از هر روشی برای بی‌اطمینان کردن مردم به توان اقتصادی کشور و نتایج برنامه‌هایی نظیر چشم‌انداز یا سیاست‌های مترقی اصل 44 قانون اساسی؛ و جنگ سوم جنگ برای جلوگیری از پیشرفت علمی و فناوری در ایران.

در مقابل مهم‌ترین برنامه ما سند چشم‌انداز، برنامه‌های پنج ساله و نیز اجرای دقیق اصل 44 قانون اساسی در مباحث اقتصادی است. هیچ عملی در حوزه قوای سه گانه نباید این نقشه را که متضمن آینده مطلوب و روشن ملت ایران است مخدوش کند.

از سوی دیگر اتحاد ملی و یکپارچگی ملت برای رسیدن به این نقطه، اعتماد به مسوولان و تحت تاثیر قرار ندادن برنامه‌های بزرگ کشور در مقابل رقابت‌های سیاسی و جناحی از مهم‌ترین راهکارهایی است که نقشه دشمن برای توقف ملت ایران در مسیر پیشرفت را خنثی می‌کند.

«بیداری، امید، عزم عمومی و اعتماد به نفس ملی دستمایه حرکت به سوی آینده مطلوب است. ملت ایران با نو شدن سال، عزم خود را نو می‌کند و با ورود به میدان‌های جدید و برخورد مدبرانه با چالش‌ها و دشمنی‌ها مسیر روشن خود را ادامه می‌دهد.»