انقلاب فرهنگی ـ فرهنگ انقلابی

حسین قدیانی
1- هماهنگی میان خواسته‌های مردم و مطالبات دانشجویان از نامزدهای انتخاباتی، از همین حالا تکلیف رئیس‌جمهور آینده را مشخص کرده است. دغدغه‌های آحاد جامعه و قشر دانشگاهی، این بار علاوه بر یکسان بودن به حسن دیگری نیز مزین است و آن اینکه این هر دو مایلند از رئیس‌جمهور آینده نظام همان را بخواهند که قانون بر دوش نفر دوم مملکت گذاشته است. اجرای عدالت،‌ مبارزه با تبعیض، از بین بردن فقر، کاستن از تعداد بیکاران و به تبع آن اشتغال‌زایی،‌ گرچه تحقق کامل‌اش کمی ایده‌آل به نظر می‌رسد اما در عین حال ملموس‌ترین توقعاتی است که می‌توان از رئیس‌‌جمهور نظام داشت.
از همین‌رو به نظر می‌رسد سیاست «کار به جای شعار» مهمترین ابتکار نهمین رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی باشد. رئیس‌جمهوری که برای حل مشکلات مردم بیش از تلویزیون شخصی برای بیان جدید‌ترین نظریه‌هایش به عزمی بلند نیازمند است تا با کمک مدیران با برنامه‌اش،‌ گامی بلند در جهت ساختن ایرانی آباد بردارد.
2- در کنار مطالبات عمومی، انتظارات خصوصی دانشجویان از رئیس‌جمهور آینده به جای خود محفوظ است. امروز روز دانشگاه با مشکلاتی مواجه است که از میان بردن آنها جز از طریق تحول در مدیریت کلان کشور امکان‌پذیر نیست. چرا که «اصلاحات» به دلیل عدم تعریف، مسیر «انقلاب فرهنگی» را از بستر خود منحرف کرد تا جایی که امروز برای اصلاح وضعیت دانشگاه‌ها احتیاجی مبرم به «فرهنگ انقلابی» احساس می‌شود. مدیران دانشگاهی ما در این سالیان اخیر به بهانه اصلاحات، آنقدر از فرهنگ انقلابی دور شده بودند که خدمت در دانشگاه را رها و به جای آن فکر و ذکر خود را مشغول کسب قدرت در بیرون از دانشگاه کرده بودند.
همین زاویه گرفتن از فرهنگ انقلابی،‌ مع‌الاسف دانشگاه را بیش از هر زمان دیگری به اصلاحات، محتاج کرده است: اصلاح نظام کنکور، مشخص کردن جایگاه هیئت علمی دانشگاه‌ها، پیدا کردن زمینه کار اجرایی برای برخی تخصص‌‌ها، نحوه نظارت بر اعمال رؤسای دانشگاه‌ها، چگونگی بهره‌برداری از جنبش نرم‌افزاری و ...، دانشگاه را به یک خانه تکانی درست و حسابی نیازمند کرده است. این توقعات البته کمی بلند و بالا به نظر می‌رسد اما اگر این خانه تکانی را از رئیس‌جمهور متوقع نبود، پس از چه کسی باید توقع داشت؟
3- با نزدیک شدن به موسم انتخابات، پای نامزد‌های کرسی ریاست جمهوری به دانشگاه‌ها باز می‌شود. خوب است «جنبش دانشجویی» در کنار بیان مطالبات عمومی، از توقعات خصوصی خود غفلت نکند و با نگاهی عمیق و دقیق، از نامزدها سؤال کند که برای اصلاح وضعیت دانشگاه چه برنامه‌ای دارند و برای اجرای آن برنامه‌ها چه تضمینی به دانشجویان می‌دهند. این گونه شاید دانشجویان مجبور نباشند بعد از دست زدن برای رئیس‌جمهور، چند صباح دیگر با او قهر کنند.
آن‌ها انقلاب فرهنگی را نیازمند اصلاح می‌دانستند، در ادوار سازندگی و اصلاحات، 16 سال بر دانشگاه‌های ما ریاست کردند. مروری بر کارنامه عملکرد این مدیران دانشگاهی نشان می‌دهد امروز این اصلاحات است که به فرهنگ انقلابی نیازمند است.