نخستین شهر تاول زده

سرهنگ محمد آقاجانی
تجاوز رژیم بعث عراق با حمایت مستقیم استکبار جهانی به ایران اسلامی و نقض آشکار حقوق بین المللی و عدم واکنش موثر سازمان ملل متحد باعث گردید که رژیم بعث بطور مستمر قواعد بین الملل را زیر پا بگذارد و سلاحهای مخرب کشتار جمعی (شیمیایی ) در جنگ علیه نظامیان و بخصوص مردم غیرنظامی استفاده نماید.
سکوت مجامع بین المللی باعث گردید که رژیم عراق یکی از وحشتناکترین جنایتهای تاریخ را علیه بشریت انجام دهد. ناکامی ارتش بعث در تامین اهداف پیش بینی شده در جنگ و عدم توانایی مقابله با نیروهای پرتوان اسلام باعث گردید . اولین بار در تاریخ 23 دیماه 1359 به کاربرد آزمایش سلاح مرگبار شیمیایی در منطقه عمومی میمک (محور هلاله ونی خزر) مبادرت ورزد سپس دامنه آنرا در سالهای 60 به بعد در جبهه های هویزه , تپه های الله اکبر , جسر نادری و خرمشهر ادامه دهد. منطقه عملیاتی خیبر , جزایر مجنون در سال 62 در عملیات بدر در اسفند 63 در عملیات فاو در اواخر سال 64 و ... موارد متعددی از کاربرد سلاح شیمیایی است . وسعت کاربرد عوامل شیمیایی توسط رژیم بعث مسئولان سازمان ملل را بر آن داشت تا به رغم بی تفاوتی و کم توجهی های قبلی نسبت به اعزام گروه کارشناسایی خود به مناطق جنگی و آلوده به عوامل شیمیایی اقدام نماید این گروه تحقیق پس از بررسی و نمونه برداری عوامل پایدار شیمیایی و مشاهده مجروحان و مصدومان شیمیایی و اجساد مطهر شهدا کاربرد گازهای شیمیایی را تایید کردند. ولی با وجود این از اعلام رسمی کاربرد عوامل شیمیایی بوسیله عراق طفره رفته و به کلی گویی و تناقض پرداختند این امر تشویقی برای ادامه کاربرد این عوامل از سوی رژیم بعث شد.
با شروع عملیات موفقیت آمیز رزمندگان ایران اسلامی در جزایر ام الرصاص منطقه شلمچه , کانال ماهرو و نهر جاسم و نزدیک شدن به تنومه بصره رژیم بعثی سراسیمه از بمباران و گلوله باران وحشیانه مناطق عملیاتی با استفاده از عوامل اعصاب , خردل , تاول زا , ترکیبهای خردل و خون , سیانور خفه کننده و ناتوان کننده مبادرت ورزید. در این حمله ها به رغم استفاده رزمندگان از تجهیزات انفرادی و حضور یگانهای پدافند شیمیایی و پاکسازی سریع آلودگیها متاسفانه تعدادی از عناصر رزمی شهید و شمار زیادی نیز دچار مصدومیتهای شدید شدند. کاربرد سلاحهای شیمیایی علیه رزمندگان با مقاومت و پایداری آنها توام شد. و نیز سکوت مجامع جهانی در برخورد با این قضیه , صدام را بر آن داشت تا پا را فراتر نهاده و استفاده این سلاح را به مناطق غیر نظامی و بی دفاع شهرها و مناطق مرزی گسترش دهد و در این راه حتی به مردم عراق نیز رحم نکرد و آن جنایات عظیم و هولناک را در حلبچه آفرید.
به یاد کودکان پرپر شده در آغوش مادران
به یاد مادران خاموش شده با درد و رنج
به یاد پدران غمدیده مجروح دل
به یاد سردشت و مظلومیت آن
به یاد انتقام خدا از سفاکان
به یاد ذلت و خواری سفاک قادسیه در اسارت و مرگ تدریجی
8 تیر سال 1366 یکی از روزهایی است که بشریت , بخصوص سازمانهای بین الملل در مقابل یکی از فجیع ترین جنایات تاریخ بشریت باید به وجدانهای بیدار پاسخ دهند و از خود بپرسند : چرا و چگونه نتوانستند و یا نخواستند جلوی یک دیکتاتور بیمار , جانی و روانی را بگیرند. در آن روزهای سخت و ملال آور من در گردان 798 شهادت (ضربت لشکر 23 نوهد) در نوار مرزی سردشت که در اطراف روستای ژاژکه مستقر بود خدمت می کردم و از آنجا به ماموریت برون مرزی و پاکسازی مناطق آلوده به ضد انقلاب می رفتیم در تابستان 66 بعد از ظهر روز یکشنبه حدود ساعت 16,30 طبق معمول سکوت منطقه با پرواز چند جنگنده عراقی درهم شکست و ضد هوایی رزمندگان مستقر در منطقه به غرش درآمدند مردم عادی به پناهگاهها رفتند و نیروهای رزمنده آماده پدافند شدند. که پس از ثانیه ای صدای چندین انفجار پی در پی برفراز سردشت و روستای کله وش رخ داد این بار وضعیت انفجارات متفاوت با دفعات قبل بود. زیرا بمب ها و راکدها پس از انفجار ابری از گازهای مسموم کننده خردل فضای مرکز شهر را فرا گرفت و منطقه بشدت آلوده گشت و تا شعاع حدود 1 کیلومتر گسترده شد . بلافاصله پس از بمباران نیروها به کمک شتافتند . لشکر 23 به گردان ماموریت داد تا جهت کمک اولیه به مصدومین وتامین امنیت به سردشت و اطراف آن برویم ما با تجهیزات کامل با خودروها عازم منطقه شدیم پس از ورود به محل بمباران با وضعیت اسفناک و جنایت جدید که تا بحال ندیده بودیم مواجه شدیم . تعدادی از مجروحین که از مردم عادی و بی دفاع بودند به بیمارستان انتقال دادیم . مساعدت و همکاری سایر یگانهای مستقر در منطقه از جمله یگان پدافند شیمیایی و رفع آلودگی تیپ امام سجاد(ع ) سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بسیار چشمگیر بود. علی رغم تلاش و کمک های اولیه امدادی در ساعات اولیه اجساد بیش از بیست نفر از مردم بی پناه سردشت وحومه را جمع آوری کردیم که تعدای از شهدا کودکان و زنان بودند. تعداد مجروحین برای ما غیر قابل شمارش شده بودند. تعداد زیادی از احشام و حیوانات خانگی روستائیان تلف شده بودند. دو زن باردار و دو کودک زیر 3 سال و مادری فرزند در آغوش کشیده نیز در میان شهدا بود . شدت تاثیر تالمات و جنایات ضد بشری بقدری هولناک و دردناک بود که یادآوری آن پس از سالها بخصوص شهادت کودکان و صدمات روی پوست بدن آنها مرا افسرده و غمگین می کند. و یکی از سخت ترین و دردناکترین خاطرات من است . شدت رنج و درد این کودکان که همچون مار زاده ای بهم می پیچیدند و سخت جان می کندند پیش چشم نزدیکان خود که کاری نمی توانستند بکنندبرای هر بیننده غیرقابل توصیف است . مناطق آلوده را یگانهای رفع آلودگی از مایع و پودر بسرعت رفع آلودگی کردند. مردمی که در معرض گاز بودند ابتدا تعویض لباس کردیم و برخی برای استحمام فرستادیم و آنهایی که مشکل حادتری داشتند راهی بیمارستان نمودیم , برابر اخبار موثق از جمعیت 12000 نفری سردشت قریب به 5000 نفر در این حملات وحشیانه مجروح و مصدوم گردیدند.
حال که از آن حادثه تلخ و تاریخ ضد بشری 18 سال میگذرد , در این مدت بسیاری از مردم آن منطقه آلوده به شیمیایی شهید و یا آثار باقیمانده در جسم و جان آنها مشکلات ناشی از جراحات حتی در نسل دوم نیز مشهود است . متاسفانه دولتمردان مجروحان و رزمندگان و عواقب و صدمات وارده ناشی از عوامل شیمیایی را در مجامع بین المللی و افکار عمومی جهان مطرح نمایند. و کشورهایی همچون آلمان وانگلیس که این سلاح انهدام جمعی رادر اختیار رژیم عراق گذاشته به چالش بکشانند. لذا زمان در حال حاضر از هر لحاظ مناسب برای طرح موضوع در دستور کار و جلسات عمومی بین المللی است زیرا هم سفاک و دژخیم قادسیه در ذلت اسارت بسر می برد و هم کشورهایی همچون آلمان و انگلیس دم از مذاکره عدم استفاده سلاح انهدام جمعی می زنند تا دنیا و افکار عمومی بیشتر به ماهیت کشورهای مدعی عدم بکارگیری سلاح انهدام جمعی پی برده و مظلومیت و دفاع مشروع ما در جنگ 8 ساله برای جهانیان آشکار گردد . من نیز به نوبه خود یکی از هزاران شاکی این پرونده قطور ضد بشری و ضد اخلاقی هستم که در سردشت و پنجوین عراق دچار مصدومیت شیمیایی شده و پس از گذشت سالها هنوز از صدمات وارد بر بخشهای مختلف بدن رنج می برم و نیاز به دارو و درمان هستم .