تکرار مواضع صهیونیستی در قاهره

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
وزیر تولیدات جنگی مصر طی مصاحبه‌ای ضمن جوسازی مسموم علیه ایران مطالبی را بیان داشت که از یک وزیر رژیم کمپ دیویدی قاهره چندان هم بعید نیست. وی ادعا کرد: بلندپروازی‌های ایران در دستیابی به تسلیحات نظامی باعث شده که بیشتر کشورهای دنیا بویژه کشورهای عربی را با خودش دشمن کند! و باعث انزوای سیاسی بیشتر برای ایران گردد. این وزیر مصری در ادامه ادعاهای خود افزود: "تسلیحات نظامی ایران خطری برای اسرائیل محسوب نمی‌شود بلکه این کشورهای عربی هستند که باید از دخالت نامحسوس ایران در امور داخلی خود و تسلیحات این کشور احساس خطر کنند! اگر ایران به تسلیحات هسته‌ای دست یابد خطر بزرگی برای منطقه خاورمیانه محسوب می‌شود. اگر واقعاً ایران موشکی داردکه برد آن 3 هزار کیلومتر است باید همه کشورهای اروپائی با یکدیگر متحد شوند تا این کشور از اقدامات خودش دست بکشد".
اگر کسی نداند این اظهارات مسموم و کینه توزانه از کیست و صرفاً براساس شواهد و قرائن بخواهد گمانه زنی کند، قطعاً با در نظر گرفتن مواضع خصمانه صهیونیستها نسبت به ایران، تصور می‌کند این موضع متعلق به یکی از مقامات صهیونیستی باشد. چرا که پیش از این، فقط صهیونیستها بوده‌اند که با سمپاشی علیه مواضع مستقل ایران درصدد تحریک اعراب و کشورهای اروپائی برآمده و آنها را به موضع گیری علیه ایران فرا خوانده‌اند. با اینهمه، از مقامات رژیم کمپ دیویدی قاهره هم که سرزمین بزرگ مصر را در اختیار صهیونیستها قرار داده‌اند، بیش از این و غیر از این انتظاری نمی‌رود. لکن حتی این اراجیف هم نمی‌تواند چیزی را به نفع صهیونیستها تغییر دهد. چرا که ملتها در دنیای عرب به خوبی می‌دانند که ایران اسلامی نه تنها خطری برای آنها محسوب نمی‌شود بلکه پشتوانه، افتخار و اعتبار دنیای عرب و دنیای اسلام و پرچمدار احیای حقوق فلسطینی در مقطع کنونی است. به عبارت روشن‌تر قدرت گرفتن روزافزون چنین کشوری نه تنها خطری تلقی نمی‌شود بلکه دلگرمی و اعتماد بنفس کشورها و ملتهای عرب را بیشتر می‌سازد.
بدین ترتیب رژیم مفلوک قاهره مأموریت دارد با تلاش در چارچوب طرحهای صهیونیستی به "ایران هراسی" دامن بزند و چنین وانمود سازد که نه تنها اعراب از ایران می‌ترسند بلکه گویا با ایران دشمن هستند و ایران را خطری علیه خود می‌دانند! این برای رژیم کمپ دیویدی قاهره ننگ بزرگی است که "بلندگوی صهیونیستها" شده و به تکرار اراجیفی سرگرم است که پیش از این فقط از زبان صهیونیست‌ها شنیده می‌شد.
موضوع مهمتر به تکرار ادعای دخالت ایران در امور داخلی اعراب باز می‌گردد. ادعای دخالت ایران، دقیقاً در شرایطی مطرح می‌شود که عراق و فلسطین در اشغال آمریکا و صهیونیست‌ها هستند و ابعاد دخالت و جاسوسی و جنایات اسرائیل در لبنان همچون روز، روشن است ولی سران رژیم قاهره چشمان خود را بر این حقایق بسته و حتی بر آن مهر تائید می‌زنند و با ادعای دخالت ایران در امور اعراب سعی دارند نظرها را به سمت و سوی دیگر منحرف سازند و بر جنایات مشترک آمریکا و صهیونیستها سرپوش بگذارند.
در این میان، ماهیت کمپ دیویدی رژیم قاهره را نبایستی نادیده گرفت چرا که ماموریت دارد در مورد "خطر اسرائیل" سکوت کند و با ادعاهای واهی از "خطر ایران" سخن به میان آورد و نه تنها اعراب را بلکه اروپا را علیه ایران تحریک نماید! اگر این وزیر مصری و رژیم قاهره برای انجام این ماموریت و خوش خدمتی، چیزی از صهیونیستها نگرفته باشد، در واقع سرش کلاه رفته ولی شاید حتی صهیونیستها هم روی این خوش خدمتی‌ها حساب نکنند چون رژیم قاهره فاقد اعتبار لازم برای جا انداختن این اراجیف و ادعاهای تکراری و بی ارزش است. ایکاش این وزیر مصری بجای پرداختن به این مسائل و تلاش برای بدنام‌تر ساختن رژیم قاهره برای ترمیم چهره منفور این رژیم کمپ دیویدی تلاش می‌کرد و اربابانش را از همکاری با صهیونیستها در راه استمرار محاصره سه ساله علیه غزه برحذر می‌داشت. ایکاش رژیم قاهره را از احداث دیوار فولادی در طول محور صلاح الدین به طول 11 کیلومتر و به عمق 30 متر منصرف می‌کرد. ایکاش رژیم قاهره را از احداث دیوار حائل بتونی در مرز مشترک با غزه باز می‌داشت و ایکاش از سران رژیم وابسته مصر می‌خواست که به خفقان و جنایت و ارعاب در حق ملت مصر پایان دهند و قدری هم به مسائل انسانی بیندیشند.
ملت بزرگ مصر حق دارد آزاد باشد و به عزت و اقتدار و شرافت دوران مبارزه با اشغالگران صهیونیست باز گردد. این برای مصر افتخاری محسوب نمی‌شود که وزیر کابینه‌اش بلندگوی صهیونیستهاو بازگو کننده خواسته‌های اسرائیل باشد. مصر عزیز و قهرمان، زمانی احساس عزت و سربلندی می‌کند که در کلام و رفتار و مواضع دولتمردانش نشانه‌های عزت و اقتدار موج بزند و دوستان ملت مصر را خشنود و دشمنان کینه توز ملت بزرگ مصر را مایوس کند. افسوس که در کلام و موضع این وزیر مصری کمترین نشانه‌ای که باعث شادمانی و سربلندی ملت سلحشور مصر باشد، یافت نمی‌شود و هیچکس، حتی خود این وزیر مصری نمی‌تواند از چنین مواضعی احساس شرمساری نکند.