بررسی تحلیلی بخش کوچکی از سخنرانیهای انجام شده در یکی از چند سمینار برگزار شده در موسسه ناگفتههای موسسه را بیشتر روشن خواهد کرد. در واقع تا چندی پیش که فضای سیاسی کشور برای انجام سخنرانیهای تسامحی- تساهلی روشنفکران کاملا مرعوب غرب فراهم بود، سخنرانان سمینارهای موسسه را کلکسیونی از افراد معلومالحالی همانند حمیدرضا جلاییپور، رضا علیجانی، سعید حجاریان، عبدالکریم سروش، محسن کدیور، مصطفی ملکیان، سیدحسین نصر، حسن یوسفیاشکوری و... به عنوان «تاثیرگذارترین روشنفکران دینی ایرانی!» تشکیل میدادند. برای نمونه یک سال پس از برگزاری سمینار یکروزه «دین و مدرنیته- 1» توسط موسسه مذکور، موسسه دوباره میزبان سمینار ساختارشکنانه یکروزه «دین و مدرنیته-2»ای بود که با عنوان فرعی «آسیبشناسی روشنفکری دینی» پنجشنبه 15 شهریورماه 1386 در محل حسینیه ارشاد برگزار میشود.
هدف از برگزاری این سمینار آسیبشناسی فکری و اجتماعی جریان «روشنفکری دینی» بود که برنامه در 3 پنل برگزار میشود؛ پنل اول با مدیریت و سخنان محسن کدیور آغاز و وی ضمن اشاره به ثمرات و برکات! مدرسه روشنفکری دینی در ایران، 5 نقد کلی «غلبه نسبی فرهنگ شفاهی و ژورنالیستی، سیاستزدگی، فقدان نقد مدرنیته، رنجوری از ناسازگاری و عدم انسجام و ناتوانی در ارائه اندیشه ایجابی و اثباتی» را به جریان روشنفکری دینی در ایران وارد میکند. به هر صورت ممکن او تلاش میکند در یک اقدام کاملا سیاسی! ضرورت حیاتی «تفکیک دین از سیاست» را به اثبات برساند. سپس رضا علیجانی طی سخنانی به ترویج لیبرالیسم و فمینیسم پرداخته و حجاب را که در مبانی اسلامی جزو ضروریات دینی است امری کاملا شخصی، عرفی و متضاد با مدرنیته معرفی میکند. او از عدم اقبال عمومی جامعه متدین ایرانی از روشنفکران به اصطلاح دینی شدیدا گلهمند بوده و جریان روشنفکری دینی را فاقد برنامه اجتماعی مدونی برای اداره و هدایت جامعه ایرانی معرفی و خواهان تدوین برنامه منسجم از سوی روشنفکران دینی! موصوف خود برای جامعه مسلمان ایرانی میشود. او آشکارا مدعی ایدئولوژی بودن فمینیسم بوده و ضمن انتقاد پرشور از ناتوانی روشنفکری دینی در حل مساله کوچکی به نام «دست دادن زنان با مردان نامحرم» هتاکانه متون مقدس دینی را تاریخ گذشته دانسته و آن را محصول و معلول شرایط خاصی تاریخی معرفی میکند که تنها در زمان خودشان حلال مشکلات بودهاند.