چگونه نوری زاد رنگ عوض کرد؟

«همانگونه که آمریکا در طوفان های آخرالزمانی و درسیلاب عظیمی که به راه افتاده غرق خواهد شد، ما نیز اگر از اسلام و ولایت فقیه و حقیقت فاصله بگیریم و از کشتی نجات ولایت خارج شویم، غرق خواهیم شد و کسی وجود و بقاء ما را تضمین نکرده است.»
این بخشی از یک مقاله محمد نوری زاد درکیهان است که در سلسله مقالاتی با عنوان «جهان پس ازآمریکا» در دهه 70 منتشر می شد.
اما امروز حکایت مواضع محمد نوری زاد شنیدنی است.وی در بخشی ازنامه های توهین آمیزش ادعا می کند:
انقلاب اسلامی در این 30سال به موفقیت دست پیدا نکرده و نتوانسته است که مدینه فاضله ای که وعده اش را می داد، بسازد.
مسئولین نظام و اطرافیان آن ها،مقصر اصلی در عدم توفیق انقلاب اسلامی هستند.
مردم از اطراف نظام پراکنده شده اند و خدا هم حکومت اسلامی را دوست ندارد!
ما دوستان خود را درجهان از دست داده ایم و خیلی ها با ما دشمن اند.
 بعد از انتخابات دهم ریاست جمهوری،این حکومت بود که مردم را کشت و خانه ها را تخریب کرد و سوزاند و اموال را به غارت برد و...
دوستان واقعی نظام جمهوری اسلامی آقایان موسوی، خاتمی وکروبی هستند نه احمدی نژاد، حداد عادل، لاریجانی و...
از لابلای این جملات می توان فهمید که نوری زاد درک صحیحی از انقلاب اسلامی ندارد چرا که انقلاب اسلامی به عنوان یک انقلاب زمینه ساز و آماده گر برای آن واقعه بزرگ به شمار می رود و اگر از عدالت و پیشرفت و سعادت سخن می گوید، عدالت درمقام زمینه سازی است نه عدالت تام و مطلق.
امام خمینی (ره) هم که علی الظاهر هنوز نوری زاد خود را پیرو ایشان می داند، درباره هدف اصلی انقلاب اسلامی می فرماید:«مسئولان ما باید بدانند که انقلاب ما محدود به ایران نیست، انقلاب مردم ایران نقطه شروع انقلاب بزرگ جهان اسلام به پرچم داری حضرت حجت (عج) است.» (صحیفه امام، ج 21، ص 327).
تأثیرپذیری نوری زاد از القائات روشنفکران و معاندان او را کاملاً از کسوت یک منتقد مستقل و آزاداندیش خارج می سازد. او مکرراً مطالبی را به مسئولان گوشزد می کند که پیش از وی بارها از زبان روشنفکران غرب زده و معاندان بیان شده است. در واقع، بیش تر مطالب نامه های نوری زاد چیز جدیدی نیست و لازم نبود که این همه زحمت به خود بدهد و قلم فرسایی کند و خیال کند که شاهکار کرده است!
همچنین سرگشاده نوشتن این گونه نامه ها به معنای تکیه بر مواضع معاندان و همراهی با آنان برای فشار برنظام است نه خیرخواهی حقیقی. انقلابیون ساده لوح نیستند که تمسخر حکومت اسلامی، قضاوت های غیرمنصفانه، ذهن خوانی های غلط، تهمت قتل و جنایت به نظام و دروغگویی های دیگر، اتهام قدرت طلبی به ارکان نظام و خلاصه، خوشحال کردن دل توطئه گران را به حساب خیرخواهی بگذارند! آن چه از مقایسه بخش های اهم و مهم نامه ها آشکار می شود کج روی فکری، بی بصیرتی و اسلام ناشناسی و کینه توزی نوری زاد را می رساند که با چاشنی ابراز محبت و نرمش به عنوان یک تاکتیک عوام فریبانه همراه شده است.
نکته ای که لازم است به آن اشاره کنیم این است که اگر «خدا حکومت اسلامی را دوست ندارد» آنگونه که نوری زاد مدعی است،پس چرا وی نگران نظام اسلامی است؟
اما چرخش های 180درجه ای نوری زاد به یک سال اخیر محدود نمی شود. به بخشی از نامه وی به آیت الله مصباح یزدی درسال 79 نوشته شده است. توجه کنید:
«با تو هستم: ای چراغ راه خوبی ها، ای مصباح! تو هم در شهادت مستغرقی. اگر شهید به یک تیرو ترکش به مقام شهود و شهادت می رسد، تو هر روز و هر ساعت به تیری و ترکش از خدا بی خبران و معاندان و فتنه گران و جاسوسان شهید می شوی. ما اشتغال تو را می بینیم. کسی که چشم هدایت به تو دارد. راه را گم نمی کند و در هزار توی نسبت ها زمین گیر نمی شود. هرچه نسبت شما با خوبی ها و درخشندگی ها و اصالت ها و بایستگی ها بیشتر است، نسبت آنانی که به صورت شما تیغ می کشند، روبه قهقراست.
حضور شما برای آنها تنگی نفس می آورد. آنها، به همه یا هیچ معتقدند.
همین امروز، روزنامه رسالت،شکوه کرده بود که فلان حزب، در تصاحب کرسی های مجلس، جناحی عمل کرده است و به چند صدایی مدعای خود اعتنایی نکرده است. باید گفت برادران، شما از پوشال آیا می توانید اراده استقامت کنید؟ و یا مگر از یک عنصر فریب کار، می شود انتظار صدق و درستی داشت؟ که اگر بله. خود این اراده و انتظار بر باد است. راز این همه هجمه به شما درچیست؟ آیا زبانم لال از این که می بینند شما با اجانب در ارتباطید، در خود می گدازند؟ که از این بساط اقتصاد کشور را به پیسی و دریوزگی در انداخته اید؟ یا جمعیت جوان کشور را در بطالت متوقف کرده اید؟ یا نیک براون جاسوس را به سفیر کبیری آورده اید؟ یا وضعیت صنعت و کشاورزی کشور را به فلاکت انداخته اید؟ یا مواد مخدر را مثل، نقل و نبات در دسترس خاص و عام گذارده اید؟ یا در مجامع بین المللی از لباس خود تخلیه شده اید؟ یا مخاطب صریح جاسوس ها شده اید؟ یا اداره کشور را به امان خدا وانهاده اید؟ یا سنگ آزادی به سینه کوفته اید و دهان مخالفان دوخته اید؟ یا معیشت مردمان را به خون جگرشان آمیخته اید؟ یا شکاف هولناک طبقاتی را باعث شده اید؟ یا از مجامع وابسته و غیروابسته به دولت های استکباری چراغ سبز داده اید؟ راستی چرا با شما مخالفند؟ چرا چشم دیدن شما و گوش شنیدن استدلال های محکم شما را ندارند؟ بگویم علت همه این مخالفت ها، تنها دراین است که شما در جانبداری از اصالت ناب شیعه پرچم ولایت برداشته اید.
آری عزیز ما، گناه شما، همچون اسلاف شما، در همین است. شما اگر زبانم لال مثل آن روحانی نمای کنفرانس برلین، زیستی مواجه و شکل پذیر داشتید، حالا چشم و چراغ آنها بودید و حجم روزنامه هایشان را از مراتب علم و فهم و هوشمندی و فرزانگی و آینده نگری خود پر کرده بودند. آنها به همان نسبتی که به غرب دل داده اند، از شما و امثال شما دل بریده اند.
شما و امثال شما، مانع گسترش و ظهور این نسبت وابسته اید حزب توده، در تمامی سال های عمر بعد از انقلاب خود نسبت خود را با شوروی سابق انکار می کرد و بر سر این انکار، جدل نیز می کرد. بعدها که جاسوسی این حزب آشکار شد، نسبت ها از مدار خدمت، به ورطه خیانت منتقل شد. همان گونه که عین همین نسبت، امروزه درباره نهضت آزادی صدق می کند.
یعنی نسبت نهضت آزادی با آمریکا، همان نسبت حزب توده است به شوروی سابق. منتها شکیل تر و تر و تمیزتر و متناسب با مذاق موازین کارسازی شده بین المللی.
عمده زخم هایی که این روزها به تن شما می نشیند، از همین ناحیه است. دقیقا به یاد دارم در مصاحبه کیانوری، رهبر حزب توده با شهید بهشتی، کیانوری با سماجت و وقاحت تمام، از شأن خدوم حزب توده سخن گفت و اطلاق خیانت را از جانب شهید بهشتی رد کرد و رجوع به مجامع حقوق بشری را تهدید کرد. چند سال بعد، آن گاه که شهید بهشتی به راه خود رفت و کیانوری نیز به راه خود و دست های آلوده و مزدور کیانوری و حزب توده برملا شد، همین فیلم را مجدداً از تلویزیون خودمان پخش کردند. کیانوری با استدلال و استحکام، نسبت حزب توده را با شوروی رد می کرد و بر اصلاح طلبی و توسعه و جامعه مدنی پامی فشرد.
حالا نیز همان روند ادامه دارد. کار درست و به ظاهر مستحکم! نفوذی های نهضت آزادی در دولت، بستر فحاشی را به اسم روزنامه و نشریه فراهم کردند و دلارهای آمریکا و نقشه ها و طرح های سیا در برپایی قتل های زنجیره ای و فضاحت کوی دانشگاه، خوراک و جاهت و مطرح شدن برایشان آورد...»
در مجموع می توان گفت که محمد نوری زاد کسی است که از «عدم تعادل» رنج می برد. نه به آن دوران که در جلسات عمومی، رهبری نظام را «سیدی و مولای» خطاب می کرد و نه به اکنون که خود را بالاتر و فهیم تر از همه می داند. البته وی به خیال خود می خواهد این عدم تعادل را به حساب فراجناحی ومنطقی بودن خود بگذارد اما غافل از آن که این ترفندها هم هرگز نمی تواند و نتوانسته که برعدم تعادل فکری و روحی او سرپوش بگذارد. نوری زاد گرفتار جریان فتنه قبل و پس از انتخابات شد و فتنه زده شد و نامه هایش هم تاریک و فتنه زده است. این نامه ها به شکلی متفاوت، امتداد همان خط توهم سران فتنه از موسوی تا خاتمی است که سطحی نگری ها، تهمت ها و دروغ ها و خیانت ها را با ادعای خیرخواهی بیان می کند.