افزایش نفرت از اسرائیل

دامنه اعتراضات به اقدام وحشیانه رژیم اسرائیل علیه مردم بی دفاع لبنان و جنایاتی را که طی سال ها علیه مردم مظلوم فلسطین انجام می دهد. حتی به تحلیلگران و رسانه های فلسطین اشغالی هم تسری پیدا کرده است. «گیدئولوی» یکی از این تحلیلگران است که درگزارش تحلیلی خود، اوضاع فعلی اسرائیل و چشم انداز انحطاط اخلاقی در جامعه آن را مورد توجه قرار داده است. گوشه هایی از این مقاله که در پایگاه اینترنتی «پیس لینک»، وابسته به روزنامه اسرائیلی «هاآرتص» منتشر شده، در ذیل می‌آید.
از زمانی که عادت کردیم مجازات جمعی را یک سلاح مشروع به حساب بیاوریم، دیگر جای تعجب نیست که هیچ بحثی درباره بلایی که به خاطر حزب الله بر سر لبنان آورده ایم، انجام ندهیم. واقعاً اگر این شیوه در نابلس جواب داد، پس چرا دربیروت چنین نکنیم!
اسرائیل در آستانه فرورفتن در یک فضای ناسیونالیستی کرکننده است و تاریکی در حال پوشاندن هر چیز است.
جبهه داخلی اسرائیل از وسط شکاف برداشته است، شمال دچار رنج و درد است و نواحی مرکزی در آرامش به سر می برند، اما هر دوی آنها در میان موجی از ملی گرایی عصبی، انتقام و لجام گسیختگی گرفتار آمده اند.«یائو لیمور»، خبرنگار نظامی کانال یک پیشنهاد می دهد اجساد افراد حزب الله را به معرض نمایش بگذارند و روز بعد هم زندانیان را در حالی که تنها یک زیرشلواری به تن دارند، در خیابان ها بچرخانند، تا از این طریق روحیه جبهه داخلی تقویت شود. درهر حال، خیلی وقت است که ما از خط قرمز خودمان عبور کرده‌ایم.
«حییم اوراهام» یک پدر عزادار است که حزب الله در سال 2000 پسرش را کشته است، او در حضور روزنامه نگاران چند گلوله توپ به سوی لبنان شلیک می کند، این انتقام به خاطر از دست دادن فرزند است، تصویر این شخص در حالی که یک گلوله توپ را در آغوش گرفته است، یکی از شرم آورترین صحنه های این جنگ است، البته این فقط اولین تصویر بود. یک گروه از دختر بچه ها هم در حالی که چند موشک را با شعارهایی تزیین می کنند، عکس یادگاری می‌اندازند.
روزنامه «معاریو» که در عمل به فاکس نیوز اسرائیل تبدیل شده، صفحات خود را با شعارهای شوونیستی بی کیفیت مانند «اسرائیل قوی است» پر کرده است که فی الواقع نشانه ضعف است. یک مفسر هم تقاضای بمباران یک ایستگاه تلویزیونی را مطرح کرده است. لبنان دارای 40 روزنامه، 42 کالج و دانشگاه و صدها بانک است، با توپ ها و هواپیماهای ما ویران می شود و هیچکس متوجه میزان نفرتی که از خودمان به وجود آورده ایم نیست. از نظر افکار عمومی بین المللی، اسرائیل به یک دیو مبدل شده است و البته این را هنوز در ستون بدهی های این جنگ ننوشته‌ایم.
اسرائیل شدیداً لکه دار شده است، لکه ای اخلاقی که به آسانی و سرعت قابل پاک شدن نیست، لکه ای که همه آن را می بینند، اما تنها ما حاضر به دیدن آن نیستیم. مردم پیروزی می خواهند و هیچ کس هم نمی داند برای آن چه قیمتی پرداخت خواهد شد. جناح چپ صهیونیسم هم اهمیت خود را از دست داده است. این دفعه هم مانند دو انتفاضه قبلی جناح چپ شکست خورد، آنهم درست زمانی که به کمکش برای مواجهه با فشارهای این جنگ نیاز بود.
البته قبل از اینکه سرنوشت قطعی این جنگ روشن شود، هم می توان با اطمینان گفت که هزینه های سرگیجه آور آن، شامل یک خاموشی اخلاقی هم می شود که همه ما را در خود فروبرده است و در عین حال، خطرش برای موجودیت و حیثیت ما کمتر از کاتیوشاهای حزب الله نیست.
ویرانی هایی که در لبنان ایجاد کرده ایم، هیچ آسیبی به کسی دراسرائیل نمی رساند و بخش بزرگی از آن ویرانی ها حتی به اسرائیلی ها نشان هم داده نمی شود، آنهایی که دوست دارند بدانند شهر صور چگونه است اکنون باید به کانال های تلویزیونی خارجی مراجعه کنند. خبرنگار «بی بی سی» تصاویر تکان دهنده ای از لبنان نشان می دهد، تصاویری که در اسرائیل هیچگاه پخش نخواهد شد، چگونه می توان در برابر رنج و دردی که ما عامل و باعث آن بوده ایم شوکه نشد. مرگی که بذرش را در غزه می افشانیم و تا به حال 120 نفر را به کام نیستی کشانده است، به هیچ عنوان باعث ناراحتی ما اسرائیلی ها نشده است. بیمارستان های غزه مملو از کودکان سوخته است، اما چه اهمیتی دارد.
سیاهی و تباهی جنگ این حوادث را هم استتار می کند. از وقتی که یاد گرفتیم اینگونه فکر کنیم که مجازات های جمعی درحقیقت یک سلاح مشروع برای اسرائیل است، دیگر جای حیرت ندارد که هیچ صحبتی درباره آنچه که به خاطر اعمال حزب الله بر سر لبنان آورده ایم، نشده است.