سیاست ما در قبال کره شمالی

انتظار تا زمان پرتاب موشک بالستیک قاره پیمای کره شمالی و سپس انجام یک اقدام از سوی آمریکا، بسیار پرخطر است. به سه دلیل؛ اول، تا زمان رهگیری موشک کره شمالی مهندسان کره شمالی می توانند به اطلاعات ذیقیمت زیادی از نحوه پرواز موشک دست یابند. آنها می توانند از این اطلاعات برای ساخت زرادخانه ای از موشک ها استفاده کنند و این زرادخانه را با استفاده از حفر تونل هایی در نقاط مختلف کوهستانی کره شمالی مخفی کرده و از تیررس حملات آتی آمریکا دور نگه دارند. دوم، موشک های رهگیر دفاعی آمریکا زمانی می توانند به هدف اصابت کنند که آن هدف در منطقه پروازی برد موشک های آمریکا به پرواز درآید. سوم، قابلیت سیستم دفاع موشکی آمریکا در مقابل موشک های کره شمالی به اثبات نرسیده و در آزمایش های پروازی نتایج متغیری داشته است. یک تلاش ناکام در رهگیری می تواند ارزش و توان بازدارندگی ای که دفاع موشکی ما ممکن است برخوردار باشد، نابود کند.
تا زمانی که کره شمالی از تزریق سوخت موشک تائوپودونگ دست نکشد و آن را به انبارهای خود بازنگرداند، ما نباید از عزم خود برای حمله به این موشک دست برداریم. بی تردید وقتی هم پیمانان در کره جنوبی از نیت ما آگاه شوند، از آن حمایت نخواهند کرد، در واقع شدیداً با آن مخالفت می کنند. بر همین اساس آمریکا باید نشان دهد که کره جنوبی هیچ نقشی در این حمله نخواهد داشت و این حمله ای است که فقط توسط نیروهای آمریکایی و بدون استفاده از خاک کره جنوبی به انجام خواهد رسید. کره جنوبی تلاش های فراوانی را از طرق نظامی و مذاکره برای مقابله با تهدیدات ۵۰ ساله کره شمالی به انجام رسانده است و آمریکا در خلال تمام این تلاش ها از کره جنوبی حمایت کرده است. مردم این کشور باید درک کنند که خاک آمریکا نیز اکنون مورد تهدید قرار دارد و ما باید به آن پاسخ دهیم. ژاپن احتمالاً از این اقدام استقبال خواهد کرد، اما این کشور هم از حمایت آشکار خودداری می کند. روسیه و چین از بی باکی کره شمالی و اینکه ناکامی مذاکرات ۶جانبه تا این مرحله پیش رفته است، حیرت زده خواهند شد، اما آنها از کره شمالی حمایت نخواهند کرد.
افزون بر آگاه کردن هم پیمانان و شرکای خود از نیت مان برای نابودی تائوپودونگ پیش از پرتاب آن، باید به کره شمالی هشدار بدهیم. آنها هیچ اقدامی نمی توانند برای دفاع از خود و در برابر موشک عظیم الجثه ای که بر روی سکوی پرتابش آسیب پذیر است، به انجام برسانند و فقط می توانند اتباع خود را که در شعاع انفجار هستند و احتمالاً آسیب می بینند، از محل خارج کنند. آمریکا باید بر این نکته تاکید ورزد که این حمله، در صورت انجام، تهاجم به تمام کره شمالی یا حتی ارتش این کشور نیست، بلکه هدف قرار دادن موشکی است که پیونگ یانگ متعهد به عدم پرتاب آن شده- موشکی که برای حمل سلاح های هسته ای طراحی شده است. ما باید شدیداً به کره شمالی در مورد عواقب گسترش درگیری هشدار دهیم.
کره شمالی می تواند با تهدید به بروز یک جنگ تمام عیار در شبه جزیره کره به این اقدام آمریکا واکنش نشان دهد. اما بعید است که آن تهدید را عملی سازد. این کشور چرا باید به کره جنوبی که برای بهبود روابط شمال- جنوب تلاش کرده است (و گاهی نیز در مقابل آمریکا ایستاده) حمله کند؟ همان طور که «کیم جونگ ایل» هم بی تردید از آن آگاه است، حمله به کره جنوبی می تواند پس از چند هفته درگیری خونین، به رژیم حکومتی وی خاتمه دهد. با این وجود بهتر است آمریکا همزمان با اعلام تهدید خود علیه موشک تائوپودونگ کره شمالی، نیروهای هوایی و دریایی خود را وارد منطقه کند. اگر کره شمالی اقدام به انجام یک عملیات انتحاری کرد، این نیروهای اضافی می توانند با کمترین تلفات و به سرعت از ریختن خون آمریکایی ها، مردم کره جنوبی و کره شمالی، جلوگیری کنند.
این تصمیم دشواری است که در مقابل پرزیدنت بوش قرار گرفته است. بی شک این اقدام خطراتی را در پی دارد. اما ریسک انفعال در مقابل مسابقه ای که کره شمالی برای تهدید آمریکا آغاز کرده بیشتر است. دیپلماسی فعال شاید قادر باشد ضرورت انتخاب از میان این دو گزینه ناخوشایند را اجتناب پذیر سازد. هر دوما [نویسندگان مقاله] طی سال های گذشته مستقیماً در مذاکرات با کره شمالی شرکت کردیم تا از بروز چنین موقعیتی جلوگیری کنیم. ما معتقدیم که دموکراسی می توانست مانع از بروز وضعیت فعلی شود، اما دیپلماسی شکست خورده است و نمی توانیم دست روی دست بگذاریم و اجازه دهیم که این تهدید مرگبار به مرحله عمل برسد. پرتاب موفق تائوپودونگ، بدون انجام اقدامی مقابله ای از سوی کشور آمریکا که هدف اصلی این موشک است، فقط می تواند جسارت بیشتر کره شمالی را در پی داشته باشد. نتیجه این خواهد بود که این کشور کلاهک ها و موشک های هسته ای بیشتری بسازد.